Tibetan
བ་དེ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་འབྱུང་བ་ལས་གསར་དུ་བྱུང་ཡང་འབྱུང་བ་ལ་ངེས་པར་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆགས་སོགས་ཀྱང་ཡིན་པས་སྔ་ན་མེད་པ་འབྱུང་བ་ལ་ཞེས་པའི་ཐལ་བ་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། ཆགས་སོགས་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ལ་ཁྱོད་ཡོད་པར་ངེས་པ་མིན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་འབྱུང་བ་དང་འབྲལ་མི་ཤེས་ཀྱི་དབྱེར་མེད་ཡིན་ལ། ཁྱོད་འབྱུང་བ་དང་འབྲལ་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་འབྱུང་བ་དང་འབྲལ་མི་ཤེས་ཡིན་པ་དེ་ཆགས་སོགས་ལ་ཡང་མཚུངས་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འབྱུང་བ་དང་འབྲལ་མི་ཤེས་ཡིན་པ་དེ་ཆགས་སོགས་ལ་མཚུངས་པ་མིན་པར་ཐལ། གལ་ཏེ་མཚུངས་ན་ཆགས་སོགས་དང་འབྱུང་བ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བར་ཐལ། འབྲལ་མི་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པས་འབྱུང་བ་ཡོད་ཀྱང་རེས་འགའ་མི་འབྱུང་ཞེ་ན། ཆགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་ཡུལ་ཡང་ཁྱོད་རེས་འགའ་སྐྱེ་བར་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་མེད་ཀྱང་རང་གིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཆགས་སོགས་རེས་འགའ་སྐྱེ་བའི་ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི། ཆགས་སོགས་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐལ་མཉམ་སྟེ་རིགས་འདྲའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའམ། གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་པར་འདོད་ན། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་རྣམས་ཀུན་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་དུས་ཀུན་གྱི་ཚེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་ལ་དེའི་དངོས་རྒྱུ་འབྱུང་བ་ནི་ཀུན་གྱི་ཚེ་ཉེ་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་མི་རྟག་ལ་སོགས་སྒྲུབ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མི་རྟག སྡུག་བསྔལ། བདག་མེད། སྟོང་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་དམིགས་པ་སྟེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་བདག་དང་། བདག་གིར་ཞེན་པ་དང་། སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་སྲེད་པའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན
Chinese
如是。第二，若谓色等从生起新产生，然必有于生起，如是贪等亦然，故云先前未有生于生起之过失不决定耶？贪等法，如色等一般，汝非必有于生起，以色等彼等与生起不可分离无别，而汝与生起可分离故。若谓色等与生起不可分离，于贪等亦相同耶？色等法，汝与生起不可分离，不与贪等相同，若相同，则贪等与生起法，应一切时一同生起，以是不可分离之事物故，则成过失。若谓贪等依赖外境之缘而有生起，然有时不生耶？贪等法，外境之所取亦非必能令汝有时生起，以汝虽无外境，然以自之分别假立为境而生故。第二，贪等有时生起不决定之过失者，贪等法，于某些人则无有生起之决定，以是无因故，谓以无有同类之因故。若谓生起为真实之因者，则贪欲等一切心法，应于一切人一切时生起，以于一切人，彼之真实因生起，乃一切时皆近在故。立宗已许。第二，建立无常等体性有四，即建立无常、痛苦、无我、空性。第一，痛苦谛之体性，取蕴，是法，是无常，以有时为所缘境故。第二，取蕴，是法，是痛苦，以是过患我及我所执着，以及生老病死等之所依故，且亦是因爱而受他支配故。第三，取蕴，是法。
English
It is so. Secondly, if it is said that form, etc., newly arise from arising, but must exist in arising, just as attachment, etc., are also like that, so the fault of saying that what was not there before arises in arising is not certain? Attachment, etc., are dharmas. Like form, etc., you are not necessarily present in arising, because form, etc., are inseparable and indistinguishable from arising, but you can be separated from arising. If it is said that form, etc., are inseparable from arising, is it also the same for attachment, etc.? Form, etc., are dharmas. Your being inseparable from arising is not the same as attachment, etc. If they are the same, then attachment, etc., and arising dharmas should arise together at all times, because they are inseparable things, then it becomes a fault. If it is said that attachment, etc., depend on external objective conditions to arise, but sometimes do not arise? Attachment, etc., are dharmas. The object of external perception is also not necessarily what makes you arise sometimes, because even if you have no external object, you arise by falsely establishing yourself as an object through your own discrimination. Secondly, the fault that the arising of attachment, etc., is sometimes uncertain is that attachment, etc., are dharmas. For some people, there is no certainty of arising, because it is without cause, that is, because there is no cause of the same kind. If it is said that arising is the real cause, then all mental dharmas such as desire, etc., should arise in all people at all times, because for all people, the real cause of that arising is always near. The sign has been accepted. Secondly, there are four ways to establish the nature of impermanence, etc., namely, establishing impermanence, suffering, selflessness, and emptiness. First, the nature of the truth of suffering, the aggregates of grasping, are dharmas, are impermanent, because they are sometimes the object of attention. Second, the aggregates of grasping are dharmas, are suffering, because they are the basis of the faults of self and attachment to self, as well as birth, old age, sickness, death, etc., and also because they are dominated by others due to attachment. Third, the aggregates of grasping are dharmas.
Tibetan
། བདག་མིན་ཏེ། བདག་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་རྟག་དུ་མ་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཅན། བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བདག་གི་བའང་མིན་ཏེ། བདག་དེ་ཁྱོད་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་པོ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དེ་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། རྟག་པའང་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ་མིན་པས་སོ། །བདག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟག་པ་གཅིག་ལས་འབྲས་བུ་དུ་མ་ནི་དུས་ཐ་དད་པར་ཏེ་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟག་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདག་ལ་སོགས་པའི་རྟག་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་གཞན་ཚོགས་ན་ཡང་ཁྱོད་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ལྡོག་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཚོགས་ན་ཡང་ཆོས་གང་ཞིག་མེད་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། ཚོགས་པ་དེ་ལས་རྒྱུ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་བཅས་བསྒྲུབས་ཏེ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་བཤད་པ་ནི། འདིར་རྒྱན་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པས་བདེན་པ་ལྷག་མ་གསུམ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་བཞིར་ཕྱེ་བ་དང་། ལྷས་ཀུན་འབྱུང་གི་རྒྱུ་དང་། འགོག་བདེན་གྱི་འགོག་པ་དང་། ལམ་བདེན་གྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་པས་རྣམ་པ་ལྷག་མ་གསུམ་གསུམ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བར་བཤད་པ་དང་གཉིས་ལས། ཕྱི་མ་ལྟར་བཤད་ན་གསུམ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་བསྒྲུབ། །རྒྱུ་ཉིད་གཞན་དུ་རྟོག་པ་དགག །རྒྱུ་ཡི་གཙོ་བོ་སྲེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རེས་འགའ་སྐྱེ་བས་རྒྱུ་བཅས་བསྒྲུབ། །རྒྱུ་མེད་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་འདི་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་སྟེ། རེས་འགའ་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་གྱི་རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན་རྐྱེན་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ན་རེ། ཅི་ལྟར་ཚེར་མ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྣོ་བ་ཉིད་སོགས་རྒྱུ་མེད་པ་དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་འདི་དག་རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བརྗོད་དོ། །མི་འཐ
Chinese
不是我，因为与我的体性不一致，因为是无常、众多、他者所支配的缘故。第四个是：近取蕴法，不是我所加持的我，因为我不是你所加持者，因为我不是你的因，因为我是常法的缘故。周遍：常法怎么会是产生果的呢？不是的。我法，你从一个常法中，产生众多在不同时间，也就是次第产生的果是不可能的，因为常法不是产生果的。另外，我和其他的常法等法，不可能是痛苦等的因，即使痛苦等的其他因聚合，因为没有你的缘故，痛苦等止息，这不是你所具有的缘故。周遍：因为一些果的其他因即使聚合，因为缺少某种法而不能产生果，所以从那个聚合中可以推断出其他的因，否则是不可能的。第二，成立痛苦具有因，宣说集谛的真理是：这里，具有庄严的随行者，将剩余的三个真理也分为四种，神宣说了集谛的因，灭谛的灭，道谛的道的三种相，从而成立剩余的三种相，这是两种说法。如果按照后一种说法，有三种：成立痛苦具有因，遮破将因执着为其他的，显示因的主要因素是贪爱。第一个又分为两种：以偶尔产生来成立具有因，遮破成立无因的理证。第一个是：这个痛苦法，成立为具有因，因为是偶尔产生的缘故。周遍：如果没有因，就会恒常存在或者完全不存在，不会是偶尔产生，因为周遍的缘故，如果没有因，就不需要依赖其他的条件。第二个是：一些人，也就是声称自性是因的人说：就像荆棘等的锐利等没有因一样，这些痛苦也会无因产生。这是极力宣说的。不合理。
English
It is not self, because it does not agree with the nature of self, because it is impermanent, multiple, and controlled by others. The fourth is: the aggregates of clinging are not the "mine" blessed by the self, because I am not the one who blesses you, because I am not your cause, because I am permanent. It is pervasive: how can a permanent thing be a cause of producing effects? It is not. Self, you cannot produce many effects at different times, i.e., sequentially, from one permanent thing, because a permanent thing does not produce effects. Furthermore, self and other permanent things cannot be the cause of suffering, etc., even if other causes of suffering, etc., gather, because without you, suffering, etc., cease, which is not something you possess. It is pervasive: because even if other causes of some effects gather, the effect cannot be produced due to the lack of a certain dharma, therefore, other causes can be inferred from that gathering, otherwise it is impossible. Second, establishing that suffering has a cause, and explaining the truth of the origin of suffering: Here, with the followers of the ornament, the remaining three truths are also divided into four types, and the gods explain the three aspects of the cause of the origin of suffering, the cessation of the truth of cessation, and the path of the truth of the path, thus establishing the remaining three aspects. There are two ways of explaining this. According to the latter explanation, there are three: establishing that suffering has a cause, refuting the conception of the cause as something else, and showing that the main factor of the cause is craving. The first is divided into two: establishing the existence of a cause by occasional arising, and refuting the proof of the absence of a cause. The first is: this suffering dharma is established as having a cause, because it arises occasionally. It is pervasive: if there is no cause, it will either always exist or never exist, it will not be occasional, because it is pervasive, if there is no cause, it does not need to depend on other conditions. The second is: some people, that is, those who claim that nature is the cause, say: just as the sharpness of thorns, etc., has no cause, these sufferings will arise without cause. This is what is strongly asserted. It is unreasonable.