Tibetan
བཤད་པ་ལ་ཐུགས་མི་གསལ་བ་ཉིད་ལུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་པ་ན་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོངས་བྱེད་པ་དང་། ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་འགའ་ཞིག་ལ་དམངས་རིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རེས་འགའ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ཁ་ཅིག ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཟད་པ་མིན་ཏེ། ངག་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ནའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་ལྡན་ཉིད་དུ་བསྟན། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ངག་སྨྲ་སོགས་འདི་ཆོས་ཅན། ཐུབ་པ་སྐྱོན་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་འཁྲུལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐྱོན་རྣམས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅེས་དམ་བཅས་ན་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ། ཡང་ན་ཐབས་ནི་ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གྲང་ན་རྟགས་གསུམ་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་རིམ་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡི་ནི་གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས་རྒྱུའི་གཉེན་པོ་དེ་ཤེས་པའང་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་དེ་ལས་སྐྱོབ་པ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ལས་གསུངས་པའི་སྐྱོབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་ཤིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ལམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུངས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། བརྫུན་ཏེ་ལམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་གསུངས་ཏེ། དེ་གསུངས་པ་ལ་འབྲས་བུ་སྟེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་བརྩེ་བ་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གསུང་ངོ་སྙམ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། བརྩེ་བ་མེད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གསུང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྩོམ་པ་ཀུན་ཡང་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་མར་སྦྱོར་ཞིང་གོམས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་དེས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་
Chinese
因为讲述时心不清楚，这本身就是一种缺失。身体的恶劣习性表现在，当去乞食时，像猴子一样跳跃。语言的恶劣习性表现在，有时会说“贱民”之类的话。心的恶劣习性表现在，有时不能保持平静，处于一种未被预言的心境中。第二部分分为两点：辩论和回答。第一点是：一些国王的智者说：释迦牟尼，你具有法性，但并非断尽了所有过失，因为你会说话，而且你仍然是一个人等等。第二部分分为两点：展示了论证中存在不足，以及通过考察所要论证的意义来进行反驳。第一点是：说话等等，这些本身就是法性。在论证释迦牟尼并非断尽所有过失时，出现了错误，因为在这样论证时，他们对反驳产生了怀疑。第二点是：如果你们立誓说，过失并没有断尽，那么，这个论证的基础是因为过失是恒常的吗？是因为没有办法去除过失吗？还是因为有方法但不知道呢？如果你们这样进行推断，那么这三种理由都不能成立。原因在于，按照顺序，你们有存在的理由，你们的理由会被对治的串习所消除，你们通过了解理由的自性，也能证知理由的对治。第四，从那之中产生救护的方式是：世尊，你具有法性，是经部赞颂中所说的救护者，因为你通过如实宣说自己所见所证的道路，从而救护所化众生脱离痛苦。如何如实宣说呢？世尊，你具有法性，不会说谎，不会颠倒宣说道路，因为那样宣说没有任何结果或必要。如果有人认为，因为没有慈悲心，所以才颠倒宣说，那么，世尊，你具有法性，不会因为没有慈悲心而颠倒宣说，因为你具有伟大的慈悲心，你的身语意的一切行为，都是为了利益他人，在无数劫中不断地修持和串习。第五，因此，证明了存在论证的基础是：世尊，你具有法性，是量士夫。
English
Because the mind is not clear when speaking, this itself is a deficiency. The bad habits of the body are manifested in jumping like a monkey when going for alms. The bad habits of speech are manifested in sometimes saying things like "outcastes." The bad habits of the mind are manifested in sometimes not being able to remain calm, being in a state of mind that has not been predicted. The second part is divided into two points: debate and response. The first point is: Some royal intellectuals say: Shakyamuni, you have the nature of dharma, but you have not exhausted all faults, because you speak, and you are still a person, etc. The second part is divided into two points: showing that there are deficiencies in the argument, and refuting by examining the meaning to be argued. The first point is: speaking, etc., these themselves are the nature of dharma. In arguing that Shakyamuni has not exhausted all faults, there is a mistake, because in arguing in this way, they have doubts about refutation. The second point is: If you vow that faults have not been exhausted, then, is the basis of this argument because faults are permanent? Is it because there is no way to remove faults? Or is it because there is a method but you don't know it? If you infer in this way, then all three reasons cannot be established. The reason is that, in order, you have a reason for existence, your reason will be eliminated by the habituation of the antidote, and by understanding the nature of the reason, you can also realize the antidote to the reason. Fourth, the way in which salvation arises from that is: Bhagavan, you have the nature of dharma, you are the savior mentioned in the praise of the scriptures, because you save sentient beings from suffering by truly proclaiming the path that you have seen and realized yourself. How to proclaim truthfully? Bhagavan, you have the nature of dharma, you will not lie, you will not proclaim the path in a reversed way, because there is no result or necessity in proclaiming that way. If someone thinks that because there is no compassion, they proclaim in a reversed way, then, Bhagavan, you have the nature of dharma, you will not proclaim in a reversed way because there is no compassion, because you have great compassion, all the actions of your body, speech, and mind are for the benefit of others, and you have continuously practiced and habituated them for countless eons. Fifth, therefore, proving that there is a basis for argument is: Bhagavan, you have the nature of dharma, you are a reliable person.