Chinese
如果有人说，它不是创造前所未有的事物，而是使已经存在的事物变得清晰，因此是所依。一般来说，被照亮之物和照亮者之间普遍存在着被产生之物和产生者。例如，就像眼识执持瓶子一样，如果聚集了产生它的协同因素，如照亮者阳光等，那么瓶子和瓶子的执持就会变得可以产生。因此，通过理智可以知道，瓶子等也是从自己照亮者阳光等中产生的，也就是说，它们是通过产生的途径而被认为是照亮之物的。如果这一点在种姓等上不成立，那么种姓和关系等事物，作为有法，不应该被照亮之物和所说之物等所区分，因为它们没有变化。如果你们认为可以区分，那么作为有法，照亮之物和所说之物，你们认为种姓和关系等是被照亮的，这是不合理的。因为照亮者自己做了什么，才没有能够产生自己执持的意义种姓和关系呢？第二点是，声音和意义的关系即使可以变成事物本身，那么它与声音和意义两者是不同的实体还是不是不同的实体呢？如果按照第一种情况，那么声音和意义的关系，作为有法，由于没有迷惑的智慧，应该显现为声音和意义两者以及各种各样的实体，因为声音和意义两者可以显现为不同的实体。如果按照第二种情况，那么声音和意义的关系，作为有法，应该就是声音和意义本身，因为它作为实体成立，并且与声音和意义没有区别。如果你们这样认为，那么声音和意义就不能成为连接者。如果有人说，它既不是一也不是异，那么声音和意义的关系，作为有法，应该不是事物，因为它既不是与声音和意义是同一个实体，也不是不同的实体。这是普遍存在的，因为除了不同的实体和同一个实体之外，没有其他的事物存在。因此，声音和意义，作为有法，你们两者混合显现的关系是分别念所造作的，也就是说，是虚构的，因为你们两者混合显现的关系在名言中成立，但你们两者的事物自性是不同的。此外，声音和意义的关系，作为有法，如何依赖于其他声音和意义，或者如何成为其他声音和意义的关系呢？它不会改变，因为它依次是自然存在的，并且是作为实体存在的。这一点也可以应用于遮破其他实体的论典中
English
If someone says, it is not creating something that has never existed before, but making what already exists clear, therefore it is a support. In general, there is a universal connection between what is illuminated and what illuminates, and what is produced and what produces. For example, just like the eye consciousness holding a vase, if the cooperative factors that produce it, such as the illuminating sunlight, are gathered, then the vase and the holding of the vase will become possible to produce. Therefore, through reason, it can be known that vases and so on are also produced from their own illuminating sunlight, that is, they are considered to be illuminated through the path of production. If this is not established on genus and so on, then genus and relationship and so on, as the subject, should not be distinguished by what is illuminated and what is said and so on, because they do not change. If you think they can be distinguished, then as the subject, what is illuminated and what is said, it is unreasonable to think that genus and relationship and so on are illuminated. Because what did the illuminator himself do, that he was not able to produce the meaning genus and relationship that he himself holds? The second point is, even if the relationship between sound and meaning can become the thing itself, is it a different entity from sound and meaning, or is it not a different entity? If according to the first case, then the relationship between sound and meaning, as the subject, because of the wisdom that is not confused, should appear as both sound and meaning and various kinds of entities, because both sound and meaning can appear as different entities. If according to the second case, then the relationship between sound and meaning, as the subject, should be sound and meaning themselves, because it is established as an entity, and there is no difference from sound and meaning. If you think so, then sound and meaning cannot become connectors. If someone says, it is neither one nor different, then the relationship between sound and meaning, as the subject, should not be a thing, because it is neither the same entity as sound and meaning, nor a different entity. This is universal, because there is no other thing besides different entities and the same entity. Therefore, sound and meaning, as the subject, the relationship in which you two appear mixed is created by conceptual thought, that is, it is fabricated, because the relationship in which you two appear mixed is established in convention, but the thing nature of you two is different. Furthermore, the relationship between sound and meaning, as the subject, how does it depend on other sounds and meanings, or how does it become the relationship of other sounds and meanings? It will not change, because it is naturally existing in sequence, and it exists as an entity. This can also be applied to the treatise that refutes other entities
Tibetan
་གཞུང་གི་སྡོད་ཚུལ་དང་། ཡོད་རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་རྟོགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་དོན་ལ་ཡོད་ན་ཡི་གེ་དང་དོན་ལ་ཡོད་དམ་ཚིག་སོགས་དང་དོན་ལ་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་བ་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་སྟོན་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཚིག་དང་ངག་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་དངོས་པོ་ཡི་ནི་འབྲེལ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པས་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཉན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་རང་མཚན་རྣམས་རེ་རེས་དོན་མི་སྟོན་ཅིང་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པས་ན་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ལ་རྟོག་པས་སྒྲའི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ཞིང་སྣང་བ་ངག་ཚིག་དང་རྗོད་བྱེད་སོགས་སུ་འཇོག་པས་ན་དེ་དག་དོན་ལ་མེད་དོ། །ཡི་གེ་ཡང་སྒྲའི་ཆ་ཤས་རང་མཚན་ལ་ཡི་གེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་དང་། དེ་དག་དུ་མ་ཚོགས་པ་རྟོག་པས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་མིག་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཚད་ཡན་ཆོད་ལ་ཡི་གེ་མཚན་ཉིད་པར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོས་བརྗོད་བྱའི་དོན་མི་སྟོན་པར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་མེད་ཡིན་པ་ངག་ཚིག་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་དགག མཚན་གཞི་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བྱེད་པོ་མི་དྲན་གཏན་ཚིགས་དགག །འདོན་པ་ཐོག་མེད་གཏན་ཚིགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ན་རེ། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཞེས་ཀྱང་འདོད་དེ། བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ་ལོ། །འདི་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ངན་པའི་མུན་པས་ཁྱབ་སྟེ། རྟགས་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པས་བརྒྱད་པ་དང་། མིའུ་ཐུང་ལྷ་དང་། སྣ་ཚོགས་བཤེས་གཉེན་བྱེད་པ་པོར་དྲན་ལ། ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་སོགས་ལ་རྟགས་ཞུགས་པས་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རིག་བྱེད་འདོན་པ་པོ་ལས་གཞན། བྱེད་པ་པོར
Chinese
对于经文的住持方式和，没有领悟到存在之物的能力。第三是，吠陀的声音的所说和能说的关系，在意义上存在于文字和意义上，或者存在于词语等等和意义上。如果按照第一种情况，文字作为有法，其自身的所说之意义和能说之关系，不应成为实物。因为会变成不能显示自身所说之意义的事物。如果按照第二种情况，词语和言语等作为有法，您和自身的所说之意义上的实物之关系，这如何能成立而不改变呢？因为是由分别念所假立，在意义上没有实物。也就是说，在听觉上显现的声音的刹那自相，各自不能显示意义，集合也不可能，因此不是真实的能说，而是分别念将声音的前后部分执为一体，并将显现的言语词语和能说等安立，因此这些在意义上是不存在的。文字也是声音的部分自相被赋予文字之名，并且这些众多集合被分别念执为一体，直到眨眼的时间为止被安立为文字的体性，在这两种情况中，第一种已经说过不能显示所说之意义。后者是无实物，与言语词语相似。第二，考察根本的理证后进行破斥，有三种：破斥包含有法；破斥包含周遍；破斥有法本身的差别。第一种有两种：依靠能立进行破斥；依靠所立进行破斥。第一种有两种：破斥作者不记得的理证；破斥念诵无始的理证。第一种是，胜论派说：吠陀作为有法，也认为不是由人所造，因为不记得作者们。这样说啊。对于这个也这样认为是随声附和，因此世界被邪恶的黑暗所覆盖，因为那个理证没有成立有法和周遍。像这样，佛教徒记得第八者和，弥釉童天和，各种善知识作为作者，并且对于旧井等，因为理证进入，所以周遍也不确定。第二种有两种：陈述理证；破斥它。第一种是，像这样，吠陀的念诵者之外，作为作者
English
Regarding the way of abiding in scriptures and, not realizing the power of existing things. The third is, the relationship between the signified and the signifier of the sound of the Vedas, either exists in meaning in letters and meaning, or exists in words and so on and meaning. If according to the first case, letters as the subject, the relationship between its own signified meaning and the signifier, should not be a real thing. Because it would become something that cannot show its own signified meaning. If according to the second case, words and speech etc. as the subject, how can the relationship between you and the real thing in its own signified meaning be established without changing? Because it is imputed by conceptual thought, and there is no real thing in meaning. That is to say, the momentary self-characteristics of the sound appearing to the hearing consciousness, each cannot show meaning, and the collection is impossible, therefore it is not a real signifier, but conceptual thought grasps the previous and subsequent parts of the sound as one, and establishes the appearing speech words and signifiers etc., therefore these do not exist in meaning. Letters are also the part of the sound self-characteristic that is given the name of letters, and these many collections are grasped as one by conceptual thought, and the nature of letters is established up to the duration of blinking, in these two cases, the first has already been said that it cannot show the signified meaning. The latter is unreal, similar to speech words. Second, examining the root reason and refuting it, there are three types: refuting including the subject; refuting including pervasion; refuting the difference of the subject itself. The first has two types: refuting by relying on the proof; refuting by relying on the established. The first has two types: refuting the reason of not remembering the author; refuting the reason of beginningless recitation. The first is, the Vaisheshika says: the Vedas as the subject, also believe that it is not made by humans, because the authors are not remembered. They say so. To agree with this is to follow suit, therefore the world is covered by the darkness of evil, because that reason has not established the subject and pervasion. Like this, Buddhists remember the eighth one and, Miu Tong God and, various spiritual friends as authors, and for old wells etc., because the reason enters, so the pervasion is also uncertain. The second has two types: stating the reason; refuting it. The first is, like this, other than the reciter of the Vedas, as the author