Chinese
或者，还有像认为心识是隐蔽的，声音是常住的等等，这些是现量和比量两种量所完全排除的对境。或者，像承认罪业是烦恼的果实，然后说通过沐浴可以洗清罪业等等，这些与依赖于圣言的比量相违背，因此才需要驳斥。吠陀是法，具有三种量相违的性质，没有完全排除，因为没有回答与此相违的辩论。第三，如果因为见到一个词的一部分是真实的，就认为所有剩余的词都是量，即是真实的，那么这个人所说的大量词语，有什么不是量，即不是真实的呢？没有这种情况。因为你不可能没有一个真实的意义，即可能有一部分是真实的。第四，因此，仅仅是圣言在所表达的意义上存在两种错误：仅仅是圣言与意义没有关联；因此，无法确定所表达的意义。第一种情况是：这个声音，具有它所执著的表达对象和自性是一体关联或者不是它的果的性质，因为即使没有它所执著的表达对象，也存在于说话者心中，即仅仅从表达的意愿中产生。因此，能表达的声音，你无法从中确定存在你所执著的表达对象，因为你与你所执著的表达对象之间的两种关联都没有成立。这是普遍的，即使从自性一体和从彼而生这两种关联中完全脱离，也不可能没有在所证立的对象上产生错误。如果能表达的声音不是所表达意义的果，这个观点没有成立，因为能表达的声音进入意义是通过所表达的对象而产生的，因为从所表达的对象中产生见到它的现量，从现量中产生表达的意愿，从表达的意愿中产生词语，因此所表达的对象通过中介产生。如果这样说，那么对于一个瓶子，同时表达常与无常这两个相互矛盾的意义的声音，如何能够进入呢？不可能进入。因为不存在常与无常这两种自性。第二种情况是：词语与意义没有关联，因此圣言，从将圣言作为依据来看，它所表达的意义是否能被量所确定呢？不能被确定。圣言和
English
Or, there are also objects of experience that are completely excluded by the two types of valid cognition, such as perceiving consciousness as hidden and sound as permanent. Or, like asserting that sin is the result of affliction and then saying that sins can be cleansed by bathing, these contradict inference that relies on scripture, and therefore need to be refuted. The Vedas are Dharma, having the nature of contradicting the three valid cognitions, not completely excluded, because the debate contradicting this has not been answered. Third, if seeing one part of a word as true means that all the remaining words are valid cognition, i.e., established as true, then what is not valid, i.e., not true, in this word spoken much by a person? There is no such thing. Because it is not possible for you to not have one true meaning, i.e., it is possible that one part is true. Fourth, therefore, there are two kinds of errors in merely scripture in the meaning to be expressed: merely scripture is not related to the meaning; therefore, the meaning to be expressed cannot be determined. The first case is: this sound, having the nature that its object of expression and self-nature are integrally related or not its result, because even without its object of expression, it exists in the speaker's mind, i.e., it arises merely from the intention to express. Therefore, the expressing sound, you cannot establish from it that there exists your object of expression, because neither of the two relations between you and your object of expression is established. This is universal, even if completely separated from the relation of self-nature and arising from it, it is not possible to not have error in the object to be proven. If the expressing sound is not the result of the expressed meaning, this view is not established, because the expressing sound enters the meaning through the expressed object, because from the expressed object arises the direct perception of seeing it, from the direct perception arises the intention to express, from the intention to express arises the word, therefore the expressed object produces through mediation. If you say so, then for one pot, how can the sound that expresses both contradictory meanings of permanent and impermanent enter? It cannot enter. Because the two self-natures of permanent and impermanent do not exist. The second case is: words and meanings are not related, therefore scripture, from the point of view of taking scripture as evidence, can the meaning it expresses be determined by valid cognition? It cannot be determined. Scripture and
Tibetan
ང་གི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལུང་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་པོའི་ཚད་མ་རྣམ་པ་འགའ་ཡི་ཡུལ་དུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཁྱོད་དེ་ནི་ལོག་ན་ཡང་སྐལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐ་མལ་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། སྐལ་དོན་མེད་ངེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་དམིགས་པས་ནི་མི་གྲུབ་པར་ཐལ། སྐལ་དོན་ཡོད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནང་འགལ་བསྟན་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨད་པ་ནི། བླུན་པོ་རིགས་པ་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། ཤེས་རབ་འཆལ་བའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ནང་འགལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པའི་རིག་བྱེད་ཚད་མར་འདོད་པ་དང་ནི་སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་འགས་ལས་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་དང་། ལུས་ལ་ཁྲུས་བྱས་པ་ལས་སེམས་ཀྱི་སྡིག་པ་འདག་པའི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དང་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱང་བྲམ་ཟེ་ཡིན་ཞེས་རིགས་སྨྲ་བས་དྲེགས་པ་དང་། སྡིག་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་མི་ལྔ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ལ་གདུང་བ་རྩོམ་ཞེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་རྣམ་བཤད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་ལས་རང་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །དགེའོ། །དགེའོ། །དགེའོ།། །། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པ།
Chinese
因为我的论述对象，对于想要从圣言中理解论述对象的人来说，如果不存在于某些量（ प्रमाण，pramāṇa， प्रमाण ）的境中，就不会成立无有则不生的关系。因此，圣言，作为法，因为你是量，所以即使你是错谬的，也不会在没有应成义的实事的情况下成立，因为你不是量。因此，世俗的量，作为法，因为你不能证成具有必定无有应成义的结果，所以不能成立。如果存在应成义，那么你不能周遍地证成，因此是这样。第五，揭示自相矛盾并谴责论者是：愚笨的理智者，作为法，具有智慧败坏的五种特征，即：认为揭示各种自相矛盾的吠陀是量，说常恒的补卢沙（ पुरुष，puruṣa，普鲁沙，人）是作者，认为身体沐浴可以消除心灵的罪恶，即使没有智慧和戒律等功德，也因为种姓而自认为是婆罗门，以及为了摧毁罪恶而侍奉五人等，对身体造成痛苦，因为具有这五种特征。第三是，《释量论》的以诗句形式所作的注释《普贤光芒》中，自利比量，即第一品的解释。善哉！善哉！善哉！ 广说似是而非的理证。
English
Because the objects of my discourse, for those who wish to understand the objects of discourse from the scriptures, the relationship of non-arising without existence will not be established if they do not exist in the realm of some valid cognitions (प्रमाण, pramāṇa, valid cognition). Therefore, scripture, as a subject, because you are a valid cognition, you will not be established without the object of the intended meaning, even if you are mistaken, because you are not a valid cognition. Therefore, mundane valid cognition, as a subject, because you cannot establish the result of necessarily lacking the intended meaning, it is not established. If the intended meaning exists, then you cannot pervasively establish it, therefore it is so. Fifth, revealing self-contradiction and condemning the speaker is: a foolish rationalist, as a subject, possesses five characteristics of corrupted wisdom, namely: considering the Vedas, which reveal various self-contradictions, as valid cognitions, saying that the eternal Purusha (पुरुष, puruṣa, person) is the agent, believing that bathing the body can eliminate the sins of the mind, being arrogant because of caste and claiming to be a Brahmin even without qualities such as wisdom and discipline, and inflicting suffering on the body by serving five people to destroy sins, because it possesses these five characteristics. The third is, in the commentary in verse form on the Pramāṇavārttika, "Rays of Samantabhadra," the explanation of inference for oneself, that is, the explanation of the first chapter. Virtuous! Virtuous! Virtuous! Extensive explanation of fallacious reasoning.