Chinese
如果依赖于殊胜的补特伽罗，认为他所说的话具有如实之义，其他有理智者也能知晓，从而能够成立所要表达的意义吗？第二种情况分为两种：于他者无有殊胜补特伽罗；于自身成立殊胜补特伽罗。第一种情况是：如果能够知晓殊胜补特伽罗是如此这般，也理应承认他的话具有真实的意义，但是凡夫有法，如实了知他者是否为殊胜补特伽罗是困难的，因为对于他者，具有此等过失或者并非如此，要找到具有有缺失或无缺失之境的量是困难的，这是其他佛教徒所了解的。第二种情况分为三种：显示断除过失是可能的；显示断除后不再退转；对于过失之因进行辩论并加以驳斥。第一种情况是：那么，过失灭尽的补特伽罗根本不可能存在吗？贪等一切法有法，具有与自身相违背的对治——证悟无我，因为证悟无我增长时，你（贪等）就减少，证悟无我减少时，你就依附殊胜。因此，有些补特伽罗有法，一切烦恼的漏尽都会灭尽，因为长期串习证悟无我，心相续会变成证悟无我的自性。第二种情况是：即使一次性灭尽过失，也会再次退转，如同先前具有过失的心后来变成无过失一样吗？当通过串习道而远离轮回的一切损害时，就没有损害，并且无常等是自相之境，因此是真实义道之自性，对于心的自性已经变成过失之对治者来说，有法，颠倒，也就是损害、非真实和非自性的过失无法阻挡，因为不可能在道上见到过失，在烦恼上见到功德，因此不会努力断除它，即使努力了，心也会执着于道——证悟无我，因为只对它努力。第三种情况是：如果证悟无我的增长和减少会导致过失——贪等的因增长和减少，那么过
English
If one relies on an excellent individual, believing that his words have true meaning, and other rational people can also understand, thereby being able to establish the meaning to be expressed, then? The second situation is divided into two: There is no excellent individual for others; For oneself, an excellent individual is established. The first situation is: If one can know that an excellent individual is such and such, it is also reasonable to admit that his words have true meaning, but ordinary people have the characteristic that it is difficult to truly know whether others are excellent individuals, because for others, having such faults or not being so, it is difficult to find a valid means that has objects with or without defects, which is known by other Buddhists. The second situation is divided into three: Showing that it is possible to abandon faults; Showing that abandoning does not revert; Refuting disputes over the cause of faults. The first situation is: Then, is it absolutely impossible for an individual who has exhausted faults to exist? All phenomena such as attachment have the characteristic that they have an antidote that contradicts themselves—realizing selflessness, because when realizing selflessness increases, you (attachment, etc.) decrease, and when realizing selflessness decreases, you rely on excellence. Therefore, some individuals have the characteristic that all outflows of afflictions will be exhausted, because through long-term habituation to realizing selflessness, the mindstream will become the nature of realizing selflessness. The second situation is: Even if faults are exhausted once, will they revert again, just as a mind that previously had faults later becomes faultless? When one is separated from all the harms of samsara through the practice of the path, there is no harm, and impermanence, etc., are objects of self-characteristics, so they are the nature of the path of true meaning, and for the nature of the mind that has become the antidote to faults, the characteristic is that the reversed, that is, the faults of harm, non-truth, and non-self-nature cannot be stopped, because it is impossible to see faults on the path and see merits on afflictions, so one will not strive to abandon it, and even if one strives, the mind will cling to the path—realizing selflessness, because one only strives for it. The third situation is: If the increase and decrease of realizing selflessness leads to the increase and decrease of the cause of faults—attachment, etc., then
Tibetan
་པའི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ཅིང་དེ་ལྟར་ན་གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞིང་འཇིག་ལྟ་དེ་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། མ་རིག་པའི་དབང་གིས་བདག་དེར་ཆགས་ཤིང་དེ་ལས་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས། ཆགས་པ་དེ་གཉིས་ལས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །མདོ་གཞན་ལས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྒྱུའི་གཙོ་བོར་གསུངས་ཏེ། འཇིག་ལྟ་དེ་སྤངས་པ་ན་ཉེས་པ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རིག་སྒྲ་བདེན་དོན་བསྒྲུབ་པའང་ལྟར་སྣང་ཡིན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དགག ཕྱོགས་གཅིག་མི་སླུའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིག་བྱེད་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་དཔྱོད་པ་བ་ལ་ལ་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱབ་སྒྲུབ་དགག །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག །རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མགོ་མཚུངས་རིགས་པས་དགག ཁས་བླངས་འགལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་བྱེད་ཆོས་ཅན། ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཅིས་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ་དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་གཞན་དག་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཡང་དོན་ལོག་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་སྲིད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་གི་རྒྱུ་བརྡ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པས་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉེས་སྤོང་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རིག་བྱེད་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་
Chinese
如果说，执着于我的原因是愚痴，这样就和所说的愚痴是罪过的原因相矛盾了。这并不矛盾，因为轮回的所有过患都产生于对坏聚见的执着，而坏聚见就是无明。因此，说罪过的原因是愚痴是有道理的，因为在无明的影响下，会执着于我，并由此执着于我的所有物。从这两种执着中，会产生嗔恨等所有罪过。在其他经文中，坏聚见被认为是主要原因，因为断除坏聚见就能断除所有罪过。第三，认为圣典之声能证实真理，这似乎也是不正确的，这又分为两种情况：驳斥以非人为的标志来证实真理；驳斥以不欺骗的标志来证实真理。第一种情况又分为两种：陈述观点；说明反驳。首先，圣典，作为一种事物，具有真实的意义，因为它能揭示所表达的意义，并且不是人为的。这是普遍的，因为词语具有虚假意义的原因是罪过和执着等，而这些都依赖于人。因此，有些论证者会说，圣典在所表达的意义上是不欺骗的。第二种情况分为三种：驳斥根本标志的普遍有效性；通过分析来驳斥根本理由；驳斥根本标志的所证。第一种情况分为两种：用共同认可的推理来驳斥；用自相矛盾的承诺来驳斥。首先，圣典，作为一种事物，为什么不能具有虚假的意义呢？它确实具有虚假的意义，因为它能揭示所表达的意义，并且不是人为的。这是普遍的，因为词语具有真实意义的原因是智慧和慈悲等功德，而这些都依赖于人。因此，其他佛教徒会这样说。第二种情况分为两种：提出推论；驳斥对错误的辩护。首先，圣典的词语，作为一种事物，即使你的本质不是人所造，也可能显示虚假的意义，因为它能使你理解意义的符号依赖于人。第二种情况分为两种：陈述对错误的辩护；驳斥它。首先，理由不成立，因为圣典的声音和意义之间的关系
English
If it is said that clinging to self is the cause of ignorance, then this contradicts the statement that ignorance is the cause of faults. This is not contradictory, because all the faults of samsara arise from clinging to the view of the perishable aggregate, and that view of the perishable is ignorance. Therefore, there is reason to say that the cause of faults is ignorance, because under the influence of ignorance, one clings to the self, and from that, one clings to what belongs to the self. From these two clingings, all faults such as hatred arise. In other sutras, the view of the perishable aggregate is considered the main cause, because abandoning that view of the perishable leads to the abandonment of all faults. Third, the assertion that the sound of the scriptures proves the truth also seems incorrect, and this is divided into two cases: refuting the proof by the sign of being non-human-made; refuting the proof by the sign of being non-deceptive. The first case is divided into two: stating the position; explaining the refutation. First, the scriptures, as a thing, have a true meaning, because they reveal the meaning expressed, and are not human-made. This is universal, because the cause of words having false meanings is faults and clinging, etc., and these depend on humans. Therefore, some reasoners will say that the scriptures are not deceptive in the meaning they express. The second case is divided into three: refuting the universal validity of the root sign; refuting the root reason by analysis; refuting what is to be proven by the root sign. The first case is divided into two: refuting by commonly accepted reasoning; refuting by self-contradictory promises. First, the scriptures, as a thing, why can't they have false meanings? They do have false meanings, because they reveal the meaning expressed, and are not human-made. This is universal, because the reason for words having true meanings is qualities such as wisdom and compassion, and these depend on humans. Therefore, other Buddhists will say this. The second case is divided into two: presenting the inference; refuting the defense against the error. First, the words of the scriptures, as a thing, even if your essence is not made by humans, may still show false meanings, because the signs that make you understand the meaning depend on humans. The second case is divided into two: stating the defense against the error; refuting it. First, the reason is not established, because the relationship between the sound and meaning of the scriptures