Tibetan
དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་རྒྱུ་དེ་མེད་པར་ནི་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དུ་བ་ཆོས་ཅན། རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་རེས་འགའ་བ་མིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་མེ་ཡོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་དུ་བ་དེ་མེ་མེད་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་འབྱུང་བ་མིན་པར་ཐལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་ཉིད་མེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་ན་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་ལས་དུ་བ་འབྱུང་སྟེ་མི་འབྱུང་བར་ཐལ། འོན་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་མེའི་རང་བཞིན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དུ་བའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་མེ་ཡོད་ཁོ་ན་ལ་དུ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་ལྡན་གྱི་མེ་མེད་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དུ་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། དུ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་དུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དུ་བ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཆོས་ཅན། མེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་མི་འབྱུང་བར་ཐལ། མེ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། མེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་ཁྱོད་གང་ཞིག་མེ་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བྱེད་པ་པོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཤླཽ་ཀ་འདི་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངེས་བྱ་བདག་གཅིག་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ། ངེས་གཞི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད། ངེས་བྱེད་ལྟོས་མེད་གཏན་ཚིགས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བསྒྲུབ། ཆོས་རྟགས་ཐ་དད་མེད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲས་རྟགས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟགས་ལ་ཅི་ལྟ་བུའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ཡོད་ཙམ་དང་འབྲེལ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ནའང་། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་དམ་བཅའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་རྟགས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཞེས་རྩོད་པས་དེ་བསལ་བའི་དོན་དུ་གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པའི་གཞུང་རྣམས་འཆད་པར་བཞེད་དེ། ཡང་བཟླས་པ་བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་སྟེ། རྟགས་རང་ཉིད་ཡོད་པ་ཙམ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས
Chinese
应成那样，因为你存在于没有你自身因的情况下。如果承认，那么烟，作为所立宗的法，应成为恒常存在或不存在，而不是有时存在，因为不依赖于其他条件，因为是无因的。前者有周遍关系，因为凡是事物有时产生的，都是依赖于因产生的。第二种情况是：如果帝释的头是具有火的自性，还是不具有？如果是，那么烟不应从没有火的帝释的头产生，因为帝释的头本身就是火。如果按照后者，那么帝释的头如何能产生烟呢？不应产生，因为帝释的头不是火的自性。这是周遍的，因为只有具有烟的因的自性的火，才具有产生烟的能力差别，而没有火则不具备。此外，烟，作为所立宗的法，应成为无因的，因为是从不是烟的因的东西产生的烟。第三种情况是：烟的自性，作为所立宗的法，不应从与火种类不相符的帝释的头产生，因为那是火的因，也就是果，因为你看到的是随火而行和随火而灭的。这个颂是总结的偈颂。第二（部分）有三：成立所证的自一关系，解释能依的相和因的差别，解释能证的无待的理证。第一（部分）有二：成立自性无则不生，遣除法与因无差别。第一（部分）：如果说，果因在果的因上成立了彼生关系，那么在自性因上，如何存在无则不生呢？虽然之前已经说过，自性只是存在就有关联。但是，有些人争辩说，这太过分了，以至于把立宗的一个方面变成了因。因此，为了消除这种说法，他们想解释显示遮遣其他的论典。就像通过重复来证明声音是无常一样，对于自性因，也成立了无则不生的关系，因为因本身的存在与所要证明的法具有内在的关联。通过这个
English
It should follow that, because you exist in the absence of your own cause. If you admit, then smoke, as the subject of the proposition, should become either constantly existent or non-existent, rather than sometimes existent, because it does not depend on other conditions, because it is without a cause. The former has pervasion, because whatever things occur sometimes, they arise from dependence on conditions. The second case is: If Indra's head is of the nature of having fire, or not? If it is, then smoke should not arise from Indra's head without fire, because Indra's head itself is fire. If according to the latter, then how can smoke arise from Indra's head? It should not arise, because Indra's head is not of the nature of fire. This is pervasive, because only fire with the nature of the cause of smoke has the ability to produce smoke, while fire without it does not. Furthermore, smoke, as the subject of the proposition, should become without a cause, because it is smoke arising from something that is not the cause of smoke. The third case is: The nature of smoke, as the subject of the proposition, should not arise from Indra's head, which is not of the same kind as fire, because that is the cause of fire, that is, the fruit, because you see that which follows and ceases with fire. This verse is a summary verse. The second (part) has three: establishing the relationship of the object to be ascertained as self-identical, explaining the distinction between the basis of ascertainment and the sign, and explaining the independent reason for ascertainment. The first (part) has two: establishing that non-existence implies non-arising, and refuting the non-difference between the subject and the sign. The first (part): If it is said that the relationship of that arising is established on the cause of the effect-sign, then how does non-existence imply non-arising exist on the nature-sign? Although it has been said before that nature is related only by existence. However, some argue that it is too extreme to turn one aspect of the proposition into a sign. Therefore, in order to eliminate this, they intend to explain the texts that show the aspect of excluding others. Just as proving that sound is impermanent by repetition, for the nature-sign, the relationship of non-existence implying non-arising is also established, because the existence of the sign itself is inherently related to the dharma to be proven. Through this