Tibetan
་ལུགས་འགོག་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྤྱི་ཐམས་ཅད་ནི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དངོས་མེད་གཞན་སེལ་སྒྲའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ནི། དངོས་པོ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པས་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་གམ་སྙམ་པའི་དོག་པ་སྲིད་ན་ཡང་དངོས་མེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བརྗོད་པའི་སྒྲས་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་བ་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དངོས་མེད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གྱི་རིགས་མི་མཐུན་དེ་དག་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པའམ་གཞན་སེལ་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་གྲུབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་གང་ཞིག་ཡུལ་ལ་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རིགས་གཏེར་ལས། དངོས་པོ་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པ་ནི། །དངོས་པོ་མེད་ལ་ལྟོས་མི་དགོས། །དངོས་མེད་རྒྱུ་ཡིས་མ་བསྐྱེད་པས། །དངོས་པོ་བཀག་ནས་བློ་ངོར་བསྒྲུབ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཁྱབ་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་པ་དང་། དངོས་མེད་ཡིན་ན་གཞན་སེལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་དོན་ཏེ་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ལ་འདི་མེད་ཁ་མེད་དུ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ངེས་གཞི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་དག་ལྟོས་གཉིས་སུ་དབྱེ། །དག་པ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་སྔར་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་དེ་ངེས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་རྟགས་ཀྱི་རང་ལྡོག་བློ་ལ་འཆར་བ་རྟགས་དེའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ལྟོས་པའམ་འོན་ཏེ་མི་ལྟོས་པའི་འབའ་ཞིག་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། སྒྲ་འཇིག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབྲས་བུ་བྱས་པའམ་རྩོལ་བྱུང་ངམ། སྐྱེ་ལྡན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་མི་རྟག་སོགས་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་རུང་ན་ཡོད་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའང་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་པར་མཚུངས་པས་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུ
Chinese
要知道，在破除宗派观点时，所有共相都是实有共相。第二，从非实有遣余声的角度进行阐述：因为实有具有自己的体性，所以可能会有这样的疑问：有境的声识是否会受实有的影响而产生？但非实有，作为法，你所表达的声音并不是要表达你的体性是实有，因为你没有体性。因此，非实有这个声音，作为法，被证明是用于区分或遣除不同种类的对境，因为表达的词语不可能受实有的影响而作用于对境。正如《理藏》中所说：“实有由因所成，不需依赖非实有。非实有不由因所生，遮止实有于心中成立。” 这说明，如果是实有，则必然成立其自性为真实，因此有境的声识通过遣除而作用；如果是非实有，则必然是遣余，这是遣余的关键所在，不可或缺。第二，讲述能立所依之相的分类，分为两种：差别和依赖两种。清净者驳斥争论。第一，那么，先前所说的与所立之法自性相关的、必须确定的自性之因是什么样的呢？为了成立所立，比如声音是无常，所说的自性之因，作为法，你有两种：因为你具有在心中显现的相的自相，以及依赖于在心识中显现的其他差别法的差别，或者是不依赖的唯一性。第一种，比如为了成立声音是坏灭的，而安立的因是果、所作或生者。第二种，比如安立存在本身和实有作为因。第二部分分为两部分：辩论和回答。第一部分是：数论师说，如果存在的自性可以作为成立无常等的因，那么为什么存在不能作为成立自性存在的所立呢？因为同样是存在，如果能成立自性存在，如果法由量成立
English
It should be known that all universals are real universals when refuting sectarian views. Second, explaining from the perspective of the non-real exclusion sound: Because the real has its own nature, there may be a question: Will the sound consciousness of the object be affected by the real? But the non-real, as a dharma, the sound you express is not to express that your nature is real, because you have no nature. Therefore, the sound of non-real, as a dharma, is proved to be used to distinguish or exclude different kinds of objects, because the words of expression cannot be affected by the real and act on the object. As it is said in the "Treasure of Reasoning": "The real is made by cause, and does not need to depend on the non-real. The non-real is not born of cause, and the real is blocked and established in the mind." This shows that if it is real, it must be established that its nature is true, so the sound consciousness of the object acts by exclusion; if it is non-real, it must be exclusion, which is the key to exclusion and is indispensable. Second, the classification of the basis of proof is divided into two types: difference and dependence. The pure refute the argument. First, then, what is the nature of the reason that must be determined, which is related to the nature of the proposition mentioned earlier? In order to establish the proposition, such as sound is impermanent, the nature of the reason said, as a dharma, you have two kinds: because you have the self-image of the appearance in the mind, and the difference depending on the appearance of other differential dharmas in the mind, or the uniqueness of non-dependence. The first, for example, to establish that sound is destructive, the cause is established as the result, the made, or the living. The second, for example, establishing existence itself and reality as the cause. The second part is divided into two parts: debate and answer. The first part is: The Samkhya says, if the nature of existence can be used as the cause of establishing impermanence, etc., then why can't existence be used as the proposition of establishing the existence of self? Because it is also existence, if it can establish the existence of self, if the dharma is established by quantity