Tibetan
བྲག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་བྱེ་བྲག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་མཚུངས་པ་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལོག་ལྡོག་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རིགས་ཏེ་སྤྱི་དང་། དེ་དང་ལྡན་པ་དག་རྫས་ཐ་དད་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། སྤྱི་དོན་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་བྱེ་བྲག་ལ་སྒྲ་འཇུག་པར་འདོད་ན། ཉེས་པ་འདི་གསུམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པོ་གང་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ལ་རང་དབང་དུ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། སྤྱི་དོན་གཞན་བརྗོད་ནས་གསལ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གསལ་བ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་གཞི་མཐུན་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་གསལ་བ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་མ་འཕངས་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་བཏགས་པ་བར་ཐལ། སྤྱི་དོན་གཞན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཕྱོགས་གླང་གིས་བརྗོད་པ་རྣམས་སོ།། །།གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ལ་སྐྱོན་དེ་འཇུག་པར་བསྟན། རང་ལ་སྐྱོན་དེ་མེད་པར་བསྟན། གཞན་ལ་འཇུག་ཚུལ་གསལ་བར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ཐ་དད་དུ་མེད་ན་དྲུག་པའི་ཚིག་དང་། མང་པོའི་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་པ་དང་བརྡ་སྤྲོད་པ་གང་དག་གི་ལྟར་ན། དྲུག་པ་དང་མང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་བརྗོད་ཀྱི་ལྷུར་ཏེ་གཙོ་བོར་བརྗོད་འདོད་ལ་མི་རྟེན་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དྲུག་པ་དང་། ཚིག་དབྱེ་སྟེ། མང་ཚིག་དང་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་གི་དངོས་པོ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཕན་གྱི་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་ཀླན་ཀ་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ངེད་ལྟར་ན་དྲུག་པ་དང་མང་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གང་ཡིན་པ་ཆོས་ཅན། དོན་ཐ་དད་མེད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐ་དད་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྨྲ་བ་པོ་སྟེ་བརྡ་བྱེད་པ་པོས་ཇི་ལྟ་བུར་དོན་ཐ་དད་དང་ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེ། བརྡ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཐ་དད་དང་ཐ་མི་དད་དེ་བརྗོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཅིག་ཚིག་དང་མང་ཚིག་གི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་གཅིག་དང་དུ་མས་བྱས་པར་འདོད་ན་བུད་མེད་གཅིག་དང་བྱེ་མ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། བཙུན་མོ་རྣམས་ཞེས་དང་། བྱེ་མ་རྣམས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་མང་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ཐ་དད་དུ་བཞག་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གྲོང་དྲུག་ཆོས་ཅན། ཁང་བཟང་གི་ཕྲེང་བ་ཞེས་པའི་གཅིག་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ཐ
Chinese
驳斥想要陈述的，对于胜论派一方所陈述的过失，这是为了消除相同的过失，因为在意义上没有反覆的差别。有周遍，即种类，也就是总相，以及与总相相应的那些是自性各异的，如果想要通过其他总相的方面来使词语适用于差别，那么就会变成这三种过失。哪三种呢？声音有法，不自在地适用于显现，因为陈述其他总相后才适用于显现。显现所具有的差别不会变成同基，因为声音显现所具有的差别没有被抛弃。声音有法，适用于显现也成了假立，因为陈述其他总相的缘故。这些是陈那所陈述的。第三部分有三点：显示过失会落在他人身上，显示自己没有那个过失，清楚地解释过失落在他人身上的方式。第一点是，胜论派说，如果法和有法没有差别，那么第六格的词和复数词等差别就不合理了。如果按照胜论派和语法学家的观点，第六格和复数等词是通过事物各异的方面来陈述的，而不是依赖于想要主要陈述，那么对于那些人来说，有法，第六格和词的分类，即复数词等，例如“牛的自性就是牛本身”那样，那些词就不适用了，因为在意义上没有差别。这是类似的责难。第二点是，按照我们的观点，任何第六格和复数词等词，有法，即使在意义上没有差别，也可以适用，因为不依赖于外在意义的差别，说话者，也就是表达者，如何确定什么是意义差别和非差别的表达方式呢？表达者同样是意义差别和非差别的表达者。第三点是，如果认为单数词和复数词的词语适用都是由一个或多个事物造成的，那么对于一个女人和一个沙子来说，有法，“妃嫔们”和“沙子们”等的复数词就不适用了，因为没有安立为差别的差别之因。还有，六个村庄，有法，不适用“高楼的行列”这样的单数词，因为
English
This is to refute the similar fault stated by the Vaiśeṣika school, which intends to state, because there is no difference in meaning between repetition. There is pervasion, namely, genus, which is the general characteristic, and those that possess it are distinct substances. If one wishes to apply words to particulars through the aspect of another generality, then these three faults will occur. What are the three? Sound, the subject, is not freely applicable to clarity, because it applies to clarity after stating another generality. The distinctions present in clarity will not become a common basis, because the distinctions present in the clarity of sound have not been abandoned. Sound, the subject, its application to clarity also becomes imputed, because of stating another generality. These are what Dignāga stated. The third part has three points: showing that the fault falls on others, showing that one does not have that fault, and clearly explaining how the fault falls on others. The first point is that the Vaiśeṣikas say that if dharma and dharmin are not different, then the distinctions of the sixth case and plural words, etc., would be unreasonable. According to the view of the Vaiśeṣikas and grammarians, the sixth case and plural words, etc., are stated through the aspect of distinct objects, and do not rely on the intention to mainly state. For those people, the subject, the sixth case and the classification of words, i.e., plural words, etc., such as "the nature of a cow is the cow itself," those words would not apply, because there is no difference in meaning. This is a similar accusation. The second point is that, according to our view, any word that is the sixth case and plural words, etc., the subject, can also apply even if there is no difference in meaning, because without relying on the difference of external meaning, how does the speaker, i.e., the expresser, determine what is the expression of difference and non-difference in meaning? The expresser is likewise the expresser of difference and non-difference in meaning. The third point is that if it is thought that the application of singular and plural words is all caused by one or many things, then for one woman and one grain of sand, the subject, plural words such as "the consorts" and "the sands" would not apply, because there is no cause for difference that has been established as different. Also, six villages, the subject, the singular word "row of mansions" does not apply, because
Tibetan
་དད་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཏུ་བཞག་པའི་རྒྱུ་གཅིག་ཏུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། འམ་ནི་འོག་མ་འདྲེན་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་དྲུག་པ་དང་། ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ནི་ནམ་མཁའ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཕན་གྱི་སྒྲ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། འདི་ལ་སྒྲ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་དོན་ལ་ཐ་དད་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཐ་དད་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཐ་དད་གཅིག་ཏུ་སྣང་ལ་རིགས་སྤྱིར་འདོགས། བཏགས་པ་དེ་ཉིད་དོན་ལ་གྲུབ་པ་དགག དེས་ན་སྤྱི་འཛིན་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པར་བསྟན། འཁྲུལ་པ་དེ་ཡི་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རང་འགྲེལ་ལས། ད་ནི་འོ་ན་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ལ་སྤྱི་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མ་འདྲེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཅིག་ཤོས་དང་། མ་འབྲེལ་པ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་གསུང་སྟེ། དེའི་དོན་ལ་ཁ་ཅིག་སྤྱི་ནི་གཉིས་ཏེ་དོན་ལ་ཡོད་པ་དང་། བློ་ལ་ཡོད་པའོ། དང་པོ་ནི་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་བུམ་མིན་ལས་ལོག་པར་མཚུངས་པ་ལ་སྤྱི་ཞེས་བརྗོད་དེ་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་ལ་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རིས་མཐུན་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་བཤད་ཟིན་ནས་ཕྱི་མ་འདིར་སྟོན་ཅེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྔར་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་མཚུངས་སྤྱི་བཤད་པ་མ་ཡིན་གྱི་བུམ་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་ལྡོག་པ་དུ་མ་ཕྱེ་བའི་སྤྱི་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་འདོད་པའི་སྤྱི་གཉིས་ཆར་ཡང་ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་འཆད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག སྤྱི་ནི་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ལས་ལོག་ཅིང་རིགས་མི་མཐུན་དང་མ་འབྲེལ་བ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ཡིན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱིས་སྤྱི་ཞེས་ཉེ་བར་གདགས་སོ་ཞེས་མཐུན་དངོས་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལས། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་ཅན། །ཞེས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། གཞན་དག་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལོག་པའི་ཆ་རང་རང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་སྤྱིར་འདོགས་པའི་ལན་ཡང་གསུངས་ལ་ཞེས་འཆད་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་སྤྱི་དེ་དོན་རང་མཚན་ལ་སྤྱིའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་ན། ར
Chinese
如果将非有为法假立为一，那么作为原因的一，有什么存在而导致它不存在呢？或者以下是反驳：虚空，作为法，被称为“虚空的自性”是第六个，以及“虚空的体性就是虚空本身”，不应施加“的”字。因为对于这些词语的原因和意义，有什么不同呢？没有不同。第二，以遣除分别念的方式来运用将不同事物归纳为一的词语，有四种情况：在不同事物中显现为一，并赋予种类共相的名称；否定所命名的事物在意义上成立；因此，揭示了执持共相的分别念是错误的；阐述了这种错误的传承的原因。第一种情况，在自释中说：现在，如果具有单一相异体性的事物被称为共相，那又该如何呢？因为它们是不相关的，而且也是不存在的。共相是什么样的，已经说过了。不混合的事物是指彼此，不相关的事物是指与此相反的事物的相似性。还说“另外”等，其含义是，有些人认为共相有两种：存在于事物上的和存在于意识上的。第一种是指所有瓶子都与非瓶子不同，因为它们遍及所有瓶子，所以被称为共相。第二种是指在分别念中，所有瓶子都以不同的形式显现，但被执持为一，因为它们将相似的事物混合在一起。因此，认为前者已经解释过，而后者在这里展示是不合理的。因为之前所说的遍及所有瓶子的相似共相，并不是指区分一个瓶子的多种反面而说的共相。而且，你所认为的两种共相，都同样会用“依赖于不同事物”等来解释。有些人说，共相是从其他事物中分离出来的，与不同种类和不相关的事物相反的事物的共相，因此，仅仅用自己的特征，用其他的名称来近似地称之为共相，如“相似的事物依赖于其他事物的事物”。还有人说，在与不同种类分离的部分中，各自存在的那个部分就被称为共相，这也同样是不合理的。如果之前所说的共相，是用共相的名称来命名事物自相，那么，
English
If a non-conditioned phenomenon is posited as one, then what exists as the cause of one, such that it does not exist? Or, the following is a refutation: Space, as a dharma, is called "the nature of space" as the sixth, and "the essence of space is space itself," the word "of" should not be applied. Because, for the cause and meaning of these words, what difference is there? There is no difference. Second, there are four ways in which words that gather different things into one are used by eliminating conceptualizations: appearing as one in different things and giving the name of a general class; denying that the named thing is established in meaning; therefore, revealing that the conceptualization that holds the general is mistaken; explaining the cause of the lineage of that mistake. The first case is from the auto-commentary: Now, how are things that have a single, different nature called general? Because they are unrelated, and also because they do not exist. What the general is like has already been said. Unmixed things refer to each other, and unrelated things are the similarity of those that are the opposite of that. It also says "other," etc., the meaning of which is that some say that the general is of two types: existing in things and existing in consciousness. The first refers to all pots being different from non-pots, because they pervade all pots, so it is called general. The second refers to the fact that in conceptualization, all pots appear in different forms, but are held as one, because they mix similar things together. Therefore, it is unreasonable to think that the former has already been explained and the latter is shown here. Because the similar general that pervades all pots, which was said before, does not refer to the general that distinguishes the many opposites of one pot. Moreover, both of the generals that you think of will be explained in the same way with "depending on different things," etc. Some say that the general is separated from other things, and the general of things that are the opposite of different kinds and unrelated things, therefore, only with its own characteristics, it is approximated with other names as the general, such as "similar things depend on things of other things." Others say that in the part that is separated from different kinds, the part that exists in each is called the general, which is also unreasonable. If the general that was said before is naming the self-characteristic of things with the name of the general, then,