Tibetan
་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱི་ཅུང་ཟད་ཕྲད་པའི་སྦྱོར་བ་ཤུབ་བུས་བཟླས་པའམ་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པ་ཆོས་ཅན། སྔགས་བཟླས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྔགས་སྒྲ་མངོན་པར་གསལ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། མངོན་གསལ་གྱི་སྒྲ་ནི་རྣ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་བཟླས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་རྟོག་བློ་དེའང་ཆོས་ཅན། སྔགས་སྒྲ་གསལ་པ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱུད་པས་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡིད་བཟླས་དོན་མེད་མིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་བཟླས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་སྒྲའི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་གཟུང་དོན་ཅན་ཡིན་པ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། རྟོག་པ་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། འོ་ན་བརྡ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་ཁྱེད་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་ཡིད་བཟླས་དོན་མེད་མིན་ཅེ་ན། ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་བཟླས་ཆོས་ཅན། སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་འགལ་ཏེ། སྔགས་སྦྱོར་བ་པོའི་བསམ་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་བཟླས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྔགས་རང་མཚན་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱི་ཡི་རང་བཞིན་པ་རྣམས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྟེ་ཞེན་ནས་བརྡ་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་ཡིད་བཟླས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་བཟླས་ལ་སྔགས་སྒྲ་རང་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཆ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཡི་གེའི་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡི་གེའི་གོ་རིམ་མེད་ན་ནི་རོ་དང་མཚོ་སྟེ་ར་སཿདང་ས་རཿཞེས་པའི་ཚིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཐོས་པ་ལས་རིམ་པ་ལྟར་འབྲས་བུ་རོ་དང་མཚོ་ཐ་དད་དུ་གོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་གང་ཞིག ཡི་གེ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྔ་མ་ཁས་བླངས་ཤིང་ཕྱི་མ་ཡི་གེ་རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་གྲུབ་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡི་གེའི་རྒྱུ་འབྲས་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས། །དེས་ན་གོ་རིམ་གཞན་ལ་འབྲས་ཁྱད་ཡོད། །ཡི་གེའི་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ར་སཿདང་ས་རཿཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གོ་རིམ་ཐ་དད་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས
Chinese
稍微接触嘴唇和上颚，以低语或意念进行的念诵，具有这样的性质：不可能实现念诵真言的目的，因为真言的声音不明显。理由成立，因为明显的声音普遍是听觉的对象。如果低语和意念念诵时显现的真言形象的分别念也是如此，那么真言的声音是清晰的，因为通过传承，真言的声音正是由此而生。因此，意念念诵并非毫无意义。低语和意念念诵时显现的声音形象的分别念，具有这样的性质：如果声音不是自相的所知对象，那是不成立的，因为它是一种跟随先前分别念的分别念。第四，如果按照你的观点，依靠符号可以实现真言的果，那么意念念诵怎么不是毫无意义呢？低语和意念念诵，具有这样的性质：与产生真言的果并不矛盾，因为通过实现念诵者的意图来赞颂，因为执着于真言的共相为自相而念诵。这是普遍的，因为那些执着于将真言的自相和真言的共相的自性视为一体并进行表达的人们，正是这样念诵真言的。如果认为真言的声音本身就是自相的事物，由此可以实现果，那么意念念诵产生果并不矛盾，因为意念念诵没有真言的自相声音。第三，关于它的情况，通过辩论来消除争议，分为两部分：辩论和回答。第一，如果字母的作用不同，字母的顺序没有差异，那么“罗(ར་，ra)”和“措(མཚོ།，mtsho，湖)”即“ra saḥ（ར་སཿ，种子字）”和“sa raḥ（ས་རཿ，种子字）”这两个词具有这样的性质：你听到的不会按照顺序理解为不同的果，即“毒”和“湖”，因为你的顺序没有任何区别，字母也没有任何区别。如果承认前一个理由，并且后一个理由因为字母是常一的而成立，那么。第二部分分为三点：字母的因果顺序由人所造。因此，不同的顺序有不同的果。论证字母的顺序是由人所造。第一，罗(ར་，ra)”和“措(མཚོ།，mtsho，湖)”即“ra saḥ（ར་སཿ，种子字）”和“sa raḥ（ས་རཿ，种子字）”，具有这样的性质：由于你没有不同的顺序
English
The recitation done by whispering or mentally, with the lips and palate slightly touching, has the characteristic that it will not be able to accomplish the purpose of reciting the mantra, because the sound of the mantra is not clear. The reason is established, because a clear sound is generally the object of hearing. If the conceptual mind that perceives the image of the mantra during whispering and mental recitation is also the case, then the sound of the mantra is clear, because the sound of the mantra arises from it through transmission. Therefore, mental recitation is not meaningless. The conceptualization that perceives the sound image during whispering and mental recitation has the characteristic that it is not established if the sound is not the object of self-characterized knowledge, because it is a conceptualization that follows the previous conceptualization. Fourth, if you believe that the fruit of mantra can be achieved through symbols, then how is mental recitation not meaningless? Whispering and mental recitation have the characteristic that they do not contradict the arising of the fruit of mantra, because they are praised through the means of fulfilling the intention of the mantra practitioner, because they recite while clinging to the generality of the mantra as self-characterized. This is universal, because those who cling to and express the self-character of the mantra and the nature of the generality of the mantra as one entity are the ones who recite the mantra in this way. If it is believed that the fruit is achieved from the sound of the mantra itself as a self-characterized entity, then it is not contradictory that the fruit arises from mental recitation, because mental recitation does not have the self-characterized sound of the mantra. Third, regarding its situation, resolving the dispute through debate is divided into two parts: debate and answer. First, if there is no difference in the order of letters with different functions, then the words "poison" and "lake," that is, "ra saḥ（ར་སཿ，seed syllable）" and "sa raḥ（ས་རཿ，seed syllable）," have the characteristic that what you hear will not be understood as different fruits, i.e., "poison" and "lake," in order, because there is no difference in your order, and there is no difference in the letters either. If the former reason is admitted and the latter reason is established because the letters are permanent and one, then. The second part is divided into three points: the causal order of letters is made by humans. Therefore, different orders have different fruits. Arguing that the order of letters is made by humans. First, "ra saḥ（ར་སཿ，seed syllable）" and "sa raḥ（ས་རཿ，seed syllable）" have the characteristic that because you do not have different orders
Tibetan
་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་མེད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་དད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཀུན་སློང་དང་། ཉན་ཤེས་དང་། དྲན་ཤེས་ཀྱི་གོ་རིམ་གསུམ་ལས། རྒྱུ་ཀུན་སློང་གི་གོ་རིམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ར་སཿལ་ར་ཀུན་སློང་གི་ཤེས་པ་ལས་ཡི་གེ་ར་དང་ས་ཀུན་སློང་གི་ཤེས་པ་སྐྱེ་ལ། ས་ཀུན་སློང་གི་ཤེས་པ་ལས་སྒྲ་ས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ས་རཿལ་དེ་ལས་ཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཉན་ཤེས་ཀྱི་གོ་རིམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ར་སཿལ་ར་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་ར་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ས་དེ་ནི་རྣ་བས་ངེས་པ་སྟེ་ཐོས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཅིང་། ས་རཿལ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་དྲན་ཤེས་ཀྱི་གོ་རིམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ར་སཿལ་ར་ཐོས་པའི་ཤེས་པ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་རང་འཛིན་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་ས་དེ་ཐོས་པ་ཧ་ཅང་མྱུར་བ་མིན་པ་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་ངེས་རུང་དུ་ཐོས་པ་ཅན་གྱི་ཚེ་སྔ་མ་ར་དེ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་ཕྱིས་ནི་ས་བདག་ཉིད་ལ་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང་། ས་རཿལ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ར་སཿདང་ས་རའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྒྱུ་ཀུན་སློང་དང་། འཛིན་པ་ཉན་ཤེས་དང་། དྲན་པའི་སེམས་ཀྱི་གོ་རིམ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་གོ་རིམ་དག་ནི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། དེ་དག་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་རྣམས་ཀུན་སློང་ལས་ཐ་དད་དུ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་ར་སཿཞེས་པའི་ཚིག་དང་ས་རཿཞེས་པའི་ཚིག་ལ་ཡི་གེའི་ངོ་བོ་དེ་ཆོས་ཅན། རྫས་གཞན་ཉིད་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོའི་འདུ་བྱེད་དེ་ཀུན་སློང་ཐ་དད་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡི་གེ་དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་རོ་མཚོ་གོ་བའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་དུ་བྱེད་དེ་ར་སཿལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་བ་དང་། ས་རཿལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་བའི་གོ་རིམ་གྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་སྤེལ་བར་བྱེད་པ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་དང་མི་འགལ་བ་སྟེ་འདོད་པའི་དབང་གིས་གྲུབ་པ་ཅན་གྱི་གོ་རིམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་གོ་རིམ་དོན་ལ་གནས་པ་ཡོད་ན་འདོད་པས་འགྱུར་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེའི་རིམ་པ་ཀུ
Chinese
因此，结果的差别并非不存在。因为你的顺序是具有人所依赖的差别的缘故。如此，在发心、听觉和记忆的三个顺序中，原因发心的顺序是不同的。因为从“ra saḥ”中的“ra”发心的意识产生字母“ra”和“sa”发心的意识，并且从“sa”发心的意识产生声音“sa”。而“sa raḥ”则与此相反。结果听觉的顺序是不同的。因为在“ra saḥ”中，“ra”听觉听到之后，耳朵确定了“ra”的特殊“sa”，即变成了听觉。而“sa raḥ”则与此相反。结果记忆的顺序是不同的。因为在“ra saḥ”中，“ra”听觉的意识所产生的意识，能够自我把握的“sa”，在听到并非非常快速，能够分别确定先后顺序的情况下，先前的“ra”相对于记忆，之后则在“sa”本身上产生记忆。而“sa raḥ”则与此相反。因此，“ra saḥ”和“sa raḥ”的字母是法。你的因果顺序是人所造作的。如前所说的原因发心、执持听觉和记忆的三个心之顺序，就是你的原因和结果本身的顺序，如此宣称，并且这些都是人所造作的缘故。第二，字母从发心产生差别，因此“ra saḥ”这个词和“sa raḥ”这个词的字母的自性是法。是其他的实体，而不是一个自性，因为作者的造作，即从不同的发心产生不同的实体。因此，这两个字母是法。结果是产生味道、海洋和理解的差别，因为“ra saḥ”一起结合和“sa raḥ”一起结合的顺序有差别。第三，字母的顺序也是法。是从人所扩展而进入的，因为是不与人的意愿相违背，即是凭借意愿而成立的顺序的缘故。遍及，如果不是人所造作，顺序存在于意义上，那么与意愿的改变相违背的缘故。因此，吠陀的字母顺序全部
English
Therefore, the difference in results is not non-existent. Because your order is due to the difference that is dependent on a person. Thus, among the three orders of intention, hearing, and memory, the order of the cause intention is different. Because from the consciousness of intention of "ra" in "ra saḥ", the consciousness of intention of the letters "ra" and "sa" arises, and from the consciousness of intention of "sa", the sound "sa" arises. And "sa raḥ" is the opposite of this. The order of the result hearing is different. Because in "ra saḥ", after hearing the "ra" hearing, the ear determines the special "sa" of "ra", which becomes hearing. And "sa raḥ" is the opposite of this. The order of the result memory is different. Because in "ra saḥ", the consciousness produced by the consciousness of "ra" hearing, the "sa" that can be self-grasped, when hearing is not very fast, and the order can be determined separately, the previous "ra" is relative to memory, and then memory arises on "sa" itself. And "sa raḥ" is the opposite of this. Therefore, the letters "ra saḥ" and "sa raḥ" are dharma. Your order of cause and effect is made by a person. As mentioned before, the three orders of the cause intention, the holding hearing, and the memory of the mind are said to be your order of cause and effect itself, and these are made by a person. Second, the letters arise differently from intention, therefore the nature of the letters in the words "ra saḥ" and "sa raḥ" is dharma. It is another entity, not one nature, because the action of the author, that is, different entities arise from different intentions. Therefore, these two letters are dharma. The result is to produce the difference of taste, ocean, and understanding, because the order of combining "ra saḥ" together and "sa raḥ" together is different. Third, the order of the letters is also dharma. It is entered from what is expanded by a person, because it is not contrary to the will of the person, that is, it is the order established by the power of will. It is pervasive, if the order exists in meaning without being made by a person, then it is contrary to the change of will. Therefore, the order of the letters of the Vedas is all