Tibetan
ས་ལས་འབྲས་ལྷག་མ་ནི་ཚོས་པར་སྒྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་ཙམ་གྲུབ་ཀྱང་ལྷག་ལྡན་ཡིན་ན་ལྷག་ལྡན་གྱི་དོན་གང་ཞེས་རིགས་པ་ཅན་པ་འདྲི་ན། རིགས་པ་ཅན་པས་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་སྔ་མ་དང་ལྡན་པ། འབྲས་བུ་ལས་རྒྱུ་གྲུབ་པ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ། སྤྱིའི་ཆོས་སྲོག་ཆགས་ཙམ་ལས་མགྲིན་པ་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་སྤྱིར་མཐོང་བ་ཞེས་གསུམ་དུ་འདོད་པའི་ལྷག་ལྡན་མ་ཡིན་གྱི། འདིར་ནི་ངག་སྨྲའི་སྐྱེས་བུ་ཕ་རོལ་པོ་ཆོས་ཅན། ཀུན་མཁྱེན་མ་ཡིན་ཏེ། ངག་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རྟགས་གང་ཞིག མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ལ་ལྷག་མ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་དོགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སློབ་དཔོན་རྟགས་ལ་འབྲེལ་བ་ངེས་པ་བཞེད། །འབྲེལ་མེད་ལྡོག་པ་གྲུབ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །འབྲེལ་པའི་དབང་གིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་དགོས་པར་བཞེད་དེ། འབྲེལ་པ་མེད་ན་གོ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡིས་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་དང་། བཟློག་དོན་ཏེ་འགལ་བ་དང་། དེ་དང་ཕྱོགས་མཐུན་པ་འགལ་བ་ལྷག་ལྡན་དང་། འཁྲུལ་པ་ཅན་ཏེ་ཐུན་མོང་གི་མ་ངེས་པ་དང་། དེ་དང་མཐུན་པ་ཡང་དག་ལྷག་ལྡན་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པའི་གཉེན་པོར་རིམ་བཞིན་ཕྱོགས་ཆོས། རྗེས་འགྲོ། ལྡོག་ཁྱབ་སྟེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་གསུམ་ག་ལའང་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་དགོས་པར་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། གང་ཞིག་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གཉིས་ཀ་ནི་རྩོད་གཞི་དང་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཕྱོགས་གླང་དེ་ཡིས་ཞེས་འཆད་པ་ཡང་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་སྡེ་ལུང་དང་འགལ་བས་དགག ཐུན་མོང་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་དགག གཞན་སྡེ་ཁས་བླངས་འགལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག་སྟེ། ལྡོག་ཁྱབ་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་ཐལ། །ལྷག་ལྡན་འཁྲུལ་པ་མིན་པར་ཐལ། །སྲོག་ལྡན་གོ་བྱེད་ཡིན་པར་ཐལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་རྟགས་སུ་ཐལ། །མཉན་བྱས་གཉིས་ཀ་ཁེགས་པར་ཐལ། །རེག་པ་འགོག་པ་རིགས་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་དབང་ཕྱུག་སྡེ་ལ་སོག
Chinese
如同从土地产生的果实剩余部分被制成颜料一样。如果仅仅是不见就成立，也算是剩余，那么有理性的人会问，什么是剩余的意义？有理性的人认为，从因产生果是与先前具备的，从果产生因是与剩余具备的，一般的法，仅仅是众生具备喉咙等，像这样普遍显现，这三者并非是所谓的剩余。而这里，能说话的他者，是所立宗。不是一切智者，因为能说话。像这样，仅仅在不相似方不见，就能极好地显示出遣返，也就是说，作为成立的理由的那个因，是所立宗。那被称为与剩余具备，因为已经成立了法，并且是对于会落入不相似方的怀疑的起因。第二部分有三点：论师主张因与果之间必须有必然的联系。如果建立了无联系的遣返，那就太过分了。显示了通过联系的力量来建立周遍。第一点是：论师陈那，作为所立宗。为了使因成为正确的，主张必须确定自性联系。如果不存在联系，那么由于不能理解的原因，宗法就不会成立，以及相反的意义，也就是相违，以及与此相似的相违剩余，以及迷惑者，也就是共同不定，以及与此相似的正确剩余，以及非共同不定的对治，依次是宗法、随行、遣返周遍，也就是说，对于因的三种方式，都需要通过量来确定。因为《集论》中说：“任何在两者上都完全成立的，就是成立。”两者是诤论的基础和相似方，完全成立就是确定的意思。有些人也解释说，陈那就是这样。第二部分有三点：由于与自宗的教证相违而驳斥。通过共同的事势理而驳斥。由于与他宗的承诺相违而驳斥。第一点有六个方面：遣返周遍不应是所说，太过分了。剩余不应是迷惑，太过分了。有情应是能理解者，太过分了。怀疑者应成为因，太过分了。听闻者应排除两者，太过分了。阻止接触应是合理的，太过分了。第一点是：论师自在军等。
English
Just as the remaining part of the fruit produced from the earth is made into dye. If it is established merely by not seeing, it is also considered remaining, then what is the meaning of remaining, a rational person would ask? A rational person thinks that the cause producing the effect is with the previous, the effect producing the cause is with the remaining, the general dharma, merely beings possessing throats, etc., like this, generally appearing, these three are not the so-called remaining. And here, the other person who can speak is the subject. Not omniscient, because can speak. Like this, merely not seeing in the dissimilar side, it can excellently show the reversal, that is to say, the reason that serves as the basis for establishment is the subject. That is called possessing the remaining, because the dharma has been established, and it is the cause of doubt about falling into the dissimilar side. The second part has three points: The teacher asserts that there must be a necessary connection between cause and effect. If a connectionless reversal is established, then it is too much. It shows that the pervasion is established through the power of connection. The first point is: The teacher Dignāga, as the subject. In order for the cause to become correct, it is asserted that it is necessary to determine the nature of the connection. If there is no connection, then due to the reason of not being able to understand, the property of the subject will not be established, as well as the opposite meaning, that is, contradiction, and the contradictory remaining similar to this, and the deluded one, that is, the common uncertain, and the correct remaining similar to this, and the antidote to the uncommon uncertain, in order are the property of the subject, the subsequent occurrence, the reversal pervasion, that is to say, for the three ways of the reason, it is necessary to determine through the power of valid cognition. Because the Compendium says: "Whatever is completely established on both is the establishment." Both are the basis of the dispute and the similar side, and completely established means certain. Some also explain that Dignāga is like that. The second part has three points: Refuting by contradicting the scriptures of one's own school. Refuting through the common factual reasoning. Refuting by contradicting the commitments of other schools. The first point has six aspects: Reversal pervasion should not be what is said, it is too much. Remaining should not be delusion, it is too much. Sentient beings should be able to understand, it is too much. The doubter should become the cause, it is too much. The listener should exclude both, it is too much. Preventing contact should be reasonable, it is too much. The first point is: The teacher Īśvarasena, etc.
Tibetan
ས་པ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་ཀྱང་བཞེད་པར་འདོད་དོ། །འོ་ན་རིགས་སྒོར་འཁྲུལ་པ་ཅན་མ་ངེས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ལ་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་བརྗོད་དགོས་པར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་མེད་པར་ཐལ། གལ་ཏེ་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུའམ་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པ་ནི་གང་ཞིག དགོས་པ་དེ་ཁྱོད་དེ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། རིགས་སྒོར་རེ་ཞིག་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་གཉེན་པོར་གཉིས་ཀ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རིགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །མ་མཐོང་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ངེས་པའི་དོན་དུ་སྨོས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མེད་པ་མ་རྟོགས་ན་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ལ་ལྡོག་ཁྱབ་བསྒྲུབ་པའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རྟགས་དེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་ངེས་ཁོ་ནར་གྲུབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་དེ་ཉིད་བརྗོད་ཀྱི། མེད་པའི་རིགས་པ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱོད་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ལ་ལྡོག་ཁྱབ་གྲུབ་པའི་ངག་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས་ཏེ། རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པའི་རིགས་པ་རྟགས་ཆོས་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་དེ་བརྗོད་ན་སྟེ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ངག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་ཆོས་བརྗོད་ཅེས་པའི་དོན་ཆོས་མི་མཐུན་སྦྱོར་གྱི་སྒྲུབ་ངག་ལ་འཆད་པ་ནི་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་ལས་རྟགས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པས་ཚིག་ལས་དོན་གྲུབ་པ་བཀག་པའི་གོང་འོག་གི་གཞུང་རྣམས་དང་འགལ་ཞིང་། འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ངག་ལས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་སྟེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་ངེས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པ་འོག་མ་རྣམས་ཀྱིའང་ཕྱོགས་སྔའོ། །སྨིན་པའི་ཤིང་ཐོག་དང་གཟུགས་མཚུངས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཤིང་ཐོག་ལྷག་མ་སྨིན་པར་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་ལྷག་ལྡན་ཆོས་ཅན། ཅི་སྟེ་ན་ལྡོག་ཁྱབ་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྲུབ་པ
Chinese
仅仅因为在异品上没有见到就能成立反驳，这也被论师所认可。那么，对于论式中的错谬不定，作为对治，需要向反驳者陈述在异品上的反驳周遍成立的理由，这又是什么呢？有法，这是没有意义的。如果说仅仅因为在异品上没有见到就是认识的果或具有必要性，那么，这个必要性即使你不说也能被认识。如果承认，那么，在论式中，暂时将相违和不定两者都作为对治来陈述，这与“这是论式”的说法相违背。如果说即使仅仅见到也需要为了确定在异品上不存在而陈述，那么，如果仅仅因为没有见到而不能认识到不存在，那么，即使通过在异品上不存在的，在异品上的反驳周遍成立的语句，有法，你也不能仅仅由此就成立该记号在异品上确定不存在，因为你仅仅陈述了该记号在异品上没有见到，而没有陈述不存在的理由。如果说你也会这样，那么，如果像在异品上的反驳周遍成立的言语被陈述时那样，有法，你认识到记号在异品上不存在，因为陈述了记号在异品上不存在的理由，即记号法性自性关系，所以陈述的成立语就是没有过失的。将“陈述异品法”的意义解释为异品结合的成立语，因为必须承认从“记号在异品上不存在”的语句中认识到记号在同品上不存在，这与遮止从语句中成立意义的前后论典相违背，并且也不能成为错谬的对治，必须从言语中认识到这种方式。第二，如果说仅仅因为在异品上没有见到就能成立反驳，即在异品上确定不存在，那么，这句话也是下面所有句子的前置。就像用与成熟的果实相似的记号来成立剩余的果实没有成熟一样，具有剩余的有法。如果说这是反驳周遍的错谬，那是不对的，因为记号在异品上仅仅没有见到就成立了
English
The mere non-perception in the dissimilar class establishes the refutation, and this is also accepted by the teacher. So, what is the point of having to state the reason for establishing the refutation pervasion on the dissimilar example to the opponent as a remedy for the uncertain fallacies in the argument? The subject, that is meaningless. If it is said that merely not seeing in the dissimilar class is the fruit or necessity of realization, then that necessity will be realized even if you do not mention it. If you admit that, then stating both contradiction and uncertainty as remedies in the argument for the time being contradicts the statement that "this is the argument." If it is said that even if one merely sees it, it is necessary to state it in order to ascertain that it does not exist in the dissimilar class, then if one does not realize that it does not exist merely because one has not seen it, then even with the words establishing the refutation pervasion on the dissimilar example, which states that the sign does not exist in the dissimilar class, the subject, you cannot establish with certainty that the sign does not exist in the dissimilar class merely from that, because you only state that the sign has not been seen in the dissimilar class, and you do not state the reason for its non-existence. If you say that it will also be like that for you, then if, as when the words establishing the refutation pervasion on the dissimilar example are stated, the subject, you realize that the sign does not exist in the dissimilar class, because the reason for the sign's non-existence in the dissimilar class, i.e., the relationship of the sign's nature, is stated, then the statement of establishment is without fault. Explaining the meaning of "stating the dissimilar dharma" as the statement of establishment of the dissimilar combination, because it must be admitted that the sign does not exist in the similar class from the statement "the sign does not exist in the dissimilar class," this contradicts the preceding and subsequent texts that prohibit the establishment of meaning from the statement, and it also cannot become a remedy for fallacies, and this method must be realized from the words. Secondly, if it is said that merely not seeing in the dissimilar class establishes the refutation, i.e., it is certain that it does not exist in the dissimilar class, then this statement is also the antecedent for all the following sentences. Like establishing that the remaining fruit is not ripe with the sign that is similar in appearance to the ripe fruit, the subject with remainder. If it is said that this is a fallacy of refutation pervasion, that is not right, because the sign is merely not seen in the dissimilar class