Tibetan
་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟག་པ་ཡིན་ན་གསལ་བར་འགལ། །ངོ་བོ་བསྐྱེད་ན་གསལ་བྱེད་མིན། །སྒྲིབ་བྱེད་བྲལ་ཙམ་གསལ་བ་མིན། །ཉན་བློ་སྐྱེས་པ་གསལ་བ་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡི་གེ་གྲུབ་ཟིན་རྟག་པ་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པའི་རིམ་པའང་ངག་ཡིན་ཅིང་། དེ་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་རྟག་པ་གང་ཞིག རྟག་པ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བ་གོང་དུ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་དེ་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གིས་གསལ་བྱ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་སྟེ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། གསལ་བྱ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་ཟིན་པའི་དོན་ལ་གསལ་བྱེད་རང་ཉིད་མངོན་དུ་ཤེས་པས་གཞན་གསལ་བྱ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་ནི་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་པས་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སྒྲོན་མེའི་འོད་ཀྱིས་བུམ་པ་གྲུབ་ཟིན་བློ་ཡུལ་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན། ཚུལ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནའང་། གསལ་བྱེད་འདི་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱའི་བྱེད་པ་པོ་ཉེར་ལེན་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱི་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གསལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཡི་བྱ་བ་ལས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ངེས་པར་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡི་གེ་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་ལས་སྐྱེས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཡི་གེ་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་ལ་ཡི་གེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ་འདི་འདྲའི་རིགས་ཅན་མང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་དེའི་ངོ་བོའི་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་གསལ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་ཙམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བྱེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལས་གཞན་རྫ་བུམ་སོགས་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། འཇིམ་པ་དང་རྫ་མཁན་སོགས་ཀྱི་གསལ་བྱ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བྱ་ཡིན་པ་གང་ཞིག
Chinese
若！第二有四：若是常，则与显相违。若生自性，则非显。仅离遮障，非为显。生起听觉，亦非显。第一者：若谓字已成，是常，以舌颚所显之次第亦为语，若不作彼而成立耶？字，法相，汝非以能作舌颚所显，汝是常，何耶？以常法由缘所显，于前已遮故。第二者：彼字，法相，以能作舌颚是果，然非唯彼等所显，应成。以由彼等能作之作用力，汝之自性成立，即生故。遍：于所显由自之因已成之义，以显自现证知，而作他所显执持之识之因，是欲为显，故显以生所显之自性，是不可能故。如灯之光，使瓶已成于识境中显现一般。若较彼理，显以生所显之自性，然此显，法相，与所显之作者近取有何差别，应成无别。以是所显之自性之生因故。由是，诸字，法相，以能作舌颚之果之主，然非所显，以能作舌颚等之集合之作用，汝之自性亦定为所缘故。遍：以显之因生自性，彼是不可能故。此处成立字由能作舌颚所生之字，是于字之分位，以字之名而立名，如是之类甚多。第三者：若汝谓以能作舌颚等，仅作彼声之自性之遮障而离，是为显者。仅离遮障，法相，汝于能作，为何能作之集合之力是容有，应成非有。以汝非实有故。较声，其他陶瓶等亦，法相，应成是泥土及陶匠等之所显，以声是舌颚等之所显，何耶？
English
Ro! Secondly, there are four: If it is permanent, it contradicts manifestation. If it generates essence, it is not a manifestor. Merely being free from obscuration is not manifestation. The arising of hearing is also not manifestation. The first is: If it is said that the letter is already established and permanent, then the sequence of manifestation by the tongue and palate is also speech. If it is established without doing that, then: The letter, the subject of the thesis, you are not manifested by the acting tongue and palate, because you are permanent. Because the manifestation of permanence by conditions has been refuted above. The second is: That letter, the subject of the thesis, the acting tongue and palate are the result, but it is not merely manifested by them, it should follow. Because your essence is established, that is, arises, from the very power of the actions of those actors. It pervades: In the meaning of what is to be manifested already established from its own cause, the manifestor itself manifestly knows, and the cause of the mind that grasps other manifestable objects is considered to be the manifestor, so it is impossible for the manifestor to generate the essence of what is to be manifested. Just as the light of a lamp makes a pot that has already been established manifest in the realm of consciousness. If the manifestor generates the essence of what is to be manifested in a way other than that, then this manifestor, the subject of the thesis, what difference is there from the proximate cause of the manifestable object, it should follow that there is no difference. Because it is the cause of the generation of the essence of what is to be manifested. Therefore, all letters, the subject of the thesis, are the main result of the acting tongue and palate, but they are not what is to be manifested, because your essence is definitely also the object of the collection of the actions of the acting tongue and palate. It pervades: Because it is impossible to generate essence in the cause of the manifestor. Here, the letter that establishes that the letter is born from the acting tongue and palate is named with the name of the letter in the part of the letter, and there are many such kinds. The third is: If you say that the acting tongue and palate only make the obscuration of the essence of that sound separate, then that is called a manifestor. Merely being free from obscuration, the subject of the thesis, why is the power of the collection of actions permissible to you, it should follow that it is not. Because you are not real. Other than sound, pottery and other things are also, the subject of the thesis, it should follow that they are what is manifested by clay and potters, etc., because sound is what is manifested by the tongue and palate, etc., what is it?
Tibetan
སྒྲ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་དང་། ཁྱོད་འཇིམ་པ་སོགས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། འཇིམ་པ་སོགས་རྒྱུ་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཅན། རྫ་བུམ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རྫ་བུམ་སོགས་ཀྱི་གསལ་བྱེད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་སོགས་སྔར་ནས་ཡོད་པའི་སྒྲ་རྟག་པའི་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་ན་སྒྲ་རྟག་པར་ཅིས་འགྲུབ། གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་དང་སྔར་ནས་ཡོད་པ་དོན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་སྦྱར་བ་སོགས་གང་ཡིན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་ན་ནི། དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་མེད་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ངན་པ་གཞན་ཡང་སུན་དབྱུང་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཡི་གེ་གསལ་བ་ནི་ཡི་གེ་གསལ་བར་ཐོས་པའི་ཉན་བློ་ཡིན་ལ་དེའི་གོ་རིམ་དེ་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉན་བློ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། ཁྱོད་དེ་མ་ཡིན་པ་ལ་དཔྱོད་པ་བ་རང་གིས་བློ་སྐྱེས་བུའི་ཡོན་ཏན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་། བློ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང་། བློ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་དང་། བློ་སྐྱེས་བུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅིག་ཆར་ཏེ་ཕན་ཚུན་མ་ལྟོས་པར་སོ་སོ་ནས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ཡི་གེ་ལས་གཞན་རིམ་པ་སྔ་མས་ཁེགས་པ་ནི། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི་རིམ་པའང་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ངག་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བཅད་ནས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །བཞི་པ་དེས་ན་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གྲུབ་པ་ནི། ཡི་གེའི་གོ་རིམ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡི་གེ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གསུམ་པ་སྒྲ་དང་ནུས་པ་རྟག་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡོད་པས་སྒྲ་ལ་མི་རྟ
Chinese
声音从舌、腭等处产生的方式，和你认为的从泥土等处产生的方式没有差别。如果这样承认，那么泥土等作为所有材料的性质，产生陶罐等事物的本体就变得没有意义了，因为仅仅是陶罐等事物的显现而已。如果认为舌、腭等的作用是显现先前就存在的常有之声，那么声音怎么能成立为常有呢？如果认为先前和之后能够识别为一体，或者将先前就存在的事物与表达意义相结合等作为论证，那么，这两者作为声音，并不是成立声音常有的正确标志，因为你没有成立声音常有的相似例子，因为事物都是刹那间毁灭的。这个显示没有成立声音常有的相似例子的理证，还有其他的必要，因为是为了驳斥其他成立声音常有的恶劣标志。第四，文字的显现是听到文字显现的听觉，而它的顺序是吠陀的语言。如果这样认为，那么听觉，不应是依赖于人的，因为是人没有创造的吠陀语言。如果承认，那么，这不应是不依赖于人的，因为你认为智慧是人的功德，而且智慧依赖于人是现量成立的，智慧依赖于人在世间广为人知，以及智慧随着人而变化等标志所依赖的推论，同时从各自独立的角度互相妨害。第三，文字之外的顺序被先前所否定，文字之外的顺序，也不是人没有创造的语言，因为先前已经用可见而未见的标志明确地遮止了。第四，因此成立了顺序是由人创造的，文字的顺序，怎么能不是依赖于人呢？因为即使文字的一体和差异都没有成立，也是通过分别念虚构安立的。第三，破斥声音和功能常有，有三种情况，存在不能使声音不常
English
The way sound arises from the tongue, palate, etc., is no different from the way you think it arises from clay, etc. If you admit this, then clay, etc., as the nature of all materials, becomes meaningless in producing the essence of things like pottery, because it is merely the manifestation of things like pottery. If you think that the function of the tongue, palate, etc., is to manifest the sound that has always existed, how can sound be established as permanent? If you think that recognizing the past and the future as one, or combining what has always existed with expressing meaning, etc., as proof, then these two, as sound, are not the correct signs for establishing the permanence of sound, because you have no similar example to establish the permanence of sound, because things are destroyed in an instant. This reasoning that shows that there is no similar example to establish the permanence of sound has other necessities, because it is to refute other bad signs that establish the permanence of sound. Fourth, the manifestation of letters is the hearing that hears the manifestation of letters, and its order is the language of the Vedas. If you think so, then hearing should not be dependent on people, because it is the language of the Vedas that people have not created. If you admit it, then it should not be independent of people, because you think that wisdom is the merit of people, and that wisdom depends on people is established by direct perception, and that wisdom depends on people is well known in the world, and that wisdom changes with people, etc., are inferred based on signs, and they interfere with each other from independent perspectives at the same time. Third, the order outside of letters is negated by the previous one, and the order outside of letters is not a language that people have not created, because it has already been clearly blocked by the sign of the visible and the unseen. Fourth, therefore, it is established that the order is created by people, how can the order of letters not be dependent on people? Because even if the unity and difference of letters are not established, they are fabricated and established through conceptualization. Third, there are three situations to refute the permanence of sound and function, existence cannot make sound impermanent.