Tibetan
ས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉན་ཤེས་བསྐྱེད་པ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ་ངེད་ཀྱང་འདོད་མོད་ཀྱི་ཕྱིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་ངེས་པའི་རྟག་པ་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་བྱེད་མིན་པར་དགག ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆ་མེད་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་བམ་མ་ཁྱབ། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གཅིག་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡུལ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ངག་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ཅེ་ན། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ཐོས་རུང་གི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅིག་ཆར་དམིགས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཐོས་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག ལེགས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་དབང་པོའང་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ནས་དམིགས་པ་ཡིན་པས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་མི་དམིགས་ཞེ་ན་ཡང་། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གང་གིས་འདུ་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འགྱུར་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་དབང་པོ་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པར་གྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲ་མ་ལུས་པ་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་པའི་སྒྲ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཆ་མེད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་ཐོས་རུང་དུ་དབང་པོ་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དབང་པོ་ཐ་དད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན་ཉན་ཤེས་དེ་དོན་སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཡིན་པས་སྒྲ་ཀུན་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྙན་ངག་དང་གླུ་ལ་སོགས་པ་སྒྲའི་ཚོགས་པ་དུ་མའི་ཅ་ཅོ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་འཛིན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཅ་ཅོ་ཐོས་པ་དེ་ལ་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་གྱི། རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་ནི་དུ་མ་ཅིག་ཅར་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ལས་དོན་ཐ་དད་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། མོས་པའི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་ཆེས་དད་པར་བྱ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། རིགས་པ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཅ་ཅོའི་ནང་ནས་སྒྲ་གཞན་དག་ནི་མི་འདོན་པར་གནས་ནས་སྐྱེས་བུ་གཅིག་རིག་བྱེད་འདོན་པ་ན་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ་མི་ཐོས་པར་ཐལ། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ཁོ་ན་ཐོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་དུ་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ཡང་རེ་རེ་ཐོས་པ་ལ་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ངེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱང་རེ་རེ་ཐོས་པ་ལ་མ་ངེས་པར་མཚུངས་སོ། །དཔྱོད་པ་པ་དག་སྒྲ་ཙམ་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་དུ་མི་འདོད་དེ། སྔ་ཕྱི་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཉེས་པ་གང་དང་ཆ་སྔ་ཕྱི་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཉེས་པ་གང་གིས་ཀྱང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིམ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པའི་ངག་ཚིག་ཆ་མེད་རྗོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་ལ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་གོ་རིམ་དེ་མེད་དེ་ཡོད་པར་ཐལ། གོ་རིམ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་དག་གིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ཡི་གེའི་རིམ་པ་ངག་མིན་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བཀོད་པའི་རིམ་པ་མ་བྱས་ངག་མ་ཡིན། །གསལ་བའི་རིམ་པའང་མ་བྱས་ངག་མ་ཡིན། །ཡི་གེ་ལས་གཞན་རིམ་པ་སྔ་མས་ཁེགས། །དེས་ན་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ངག་མེད་པས་ཡི་གེའི་རིམ་པ་ཉིད་ངག་ཡིན་ཅིང་། དེ་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཡི་གེའི་རིམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་མེད་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པའང་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་དེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ན་གོ་རིམ་གཞན་དང་གཞན་དུ་བྱར་ཡོད་པ་ནི་འགལ་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་གཞན་དང་གཞན་དུ་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་སྔ་མ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་གོ་རིམ་དང་། འགའ་ཞིག་སྔར་ཡོད་ལ་འགའ་ཞིག་ཕྱིས་ཡོད་པའི་དུས་ཀྱི་གོ་རིམ་མེད་པར་ཐལ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་ཁྱབ་པ་དང་། རྟག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེའི་སྐྱོན་ཡང་མི་རྟག་ན་ནི་རྩོལ་བྱུང་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན། །ཞེས་སྔར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
如果这样说：声音，作为所立宗，你产生听觉需要依赖其他因缘，这是高明的，我们也是这样认为的，但是后来仍然像先前一样确定的常法，这相违背，因为因缘会变化。第三部分分为两种：遮破不是周遍，遮破是周遍。第一部分是：吠陀的无分节语，是周遍一切处还是不周遍？如果那些不是周遍，那么吠陀的语，作为所立宗，除了一个地方之外，在其他一切地方就不会被认知，因为只存在于一个地方。第二部分分为两种：立宗过失，遮破免责。第一部分是：如果那个语周遍一切处，那么一切声音，作为所立宗，会被一切能听到声音的人同时认知，因为你周遍一切处，是能听到的。第二部分分为两种：遮破有为差别，遮破善为差别。第一部分是：如果声音是能听到的，只是由因缘所生的有为法，根也是由有为法所认知，所以一切声音不会同时被认知，即使这样说，声音，作为所立宗，会被什么因缘所生而变化呢？不会变化，因为是不变的。另外，声音是能听到的，如果根已经善为积聚，那么那个人，作为所立宗，你就会同时听到所有的声音，因为你听到的声音和一切声音是无分节的同一个。第二部分是：如果只是一个声音是能听到的，由于根已经善为积聚的差别，根才会有所不同，因此听觉一定是执着一个声音，所以不会听到所有的声音，如果这样说，听觉，作为所立宗，诗歌和歌曲等等众多声音的嘈杂声，怎么能听到呢？不会听到，因为一定是执着一个声音。如果听到嘈杂声，只是同时听到很多没有表达意义的声音，而不是同时听到很多表达意义的语词，如果这样说，这种认为在没有表达意义的声音之外，还有表达不同意义的表达者的自性存在，作为所立宗，只是由于信仰的力量而非常相信而已，是没有道理的承诺。
English
If it is said thus: Sound, as the subject of the proposition, your generation of hearing depends on other causes, this is excellent, we also think so, but the constant that is still determined as before is contradictory, because causes change. The third part is divided into two: refuting not being pervasive, refuting being pervasive. The first part is: Does the indivisible speech of the Vedas pervade all places or not? If those are not pervasive, then the speech of the Vedas, as the subject of the proposition, will not be cognized in all places other than one place, because it only exists in one place. The second part is divided into two: establishing the fault, refuting the exemption. The first part is: If that speech pervades all places, then all sounds, as the subject of the proposition, will be simultaneously cognized by all those who can hear the sound, because you pervade all places and are audible. The second part is divided into two: refuting conditioned differences, refuting well-made differences. The first part is: If sound is audible, it is only a conditioned phenomenon produced by causes, and the sense organ is also cognized only by conditioned phenomena, so all sounds will not be cognized simultaneously, even if it is said so, sound, as the subject of the proposition, by what cause will it be produced and change? It will not change, because it is immutable. Furthermore, sound is audible, if the sense organ has been well accumulated, then that person, as the subject of the proposition, you will hear all the sounds simultaneously, because the sound you hear and all the sounds are indivisible and the same. The second part is: If only one sound is audible, due to the difference that the sense organ has been well accumulated, the sense organs will be different, therefore hearing must be grasping only one sound, so all sounds will not be heard, if it is said so, hearing, as the subject of the proposition, how can the clamor of many sounds such as poetry and songs be heard? It will not be heard, because it must be grasping only one sound. If the clamor is heard, only many meaningless sounds are heard simultaneously, but not many meaningful words are heard simultaneously, if it is said so, this view that there is a nature of expresser that expresses different meanings other than meaningless sounds, as the subject of the proposition, is only a matter of believing very much due to the power of faith, it is a promise without reason.
Chinese
也是这样。另外，在杂音之中，其他声音不发出，而是从处所发出，当一个人发出吠陀时，有法。言说的声音如何听到呢？因为仅仅听到声音的响亮，所以不应该听不到。或者，听觉意识有法。如何不能理解多种不同的声音的响亮呢？因为仅仅听到声音的响亮，对于每一个声音都有确定的能力。如果不确定，那么对于每一个言说的声音的听闻也不确定，是相同的。一些论师认为，声音仅仅是有法。不是言说，因为有先后部分的过失，以及先后部分集合不可能的过失等等。因此，通过有次第的声音仅仅显现的无分部分的言语是言说，他们这样说。对于言说言语有法。如何没有次第呢？因为有次第的声音仅仅是显现的。第二，字母的次第不是言语有四种：没有安排的次第不是言语。没有显现的次第也不是言语。字母之外的次第被前者排除。因此，次第是由人所作成立的。第一种是：如果因为没有与字母不同的言语，所以字母的次第本身就是言语。如果有人说要成立它不是人所作的，那么，字母的次第有法。不是人所作的，因为与字母没有差别，是一体的。承许宗法。另外，吠陀的那些字母有法。你的次第不是人所作的，也不是完全成立的。如果你的次第不是人所作的，那么与其他次第不同是有相违的。因为你的次第与其他次第不同。吠陀的字母们有法。没有舍弃先前处所而进入其他处所的处所的次第，以及有些先有有些后有的时间的次第。因为在一切处所中遍布，并且说是常恒的。如果说不是无常和遍布，那么，吠陀的字母们有法。说你不是无常和遍布也是不合理的。因为那样的过失是，如果无常，那么就是勤作所生。等等。如果那些不是遍布。等等。因为先前已经说过了。
English
It is also like that. Furthermore, among the noises, other sounds are not emitted, but rather emitted from the place, when a person utters the Vedas, it has dharma. How is the sound of speech heard? Because only the loudness of the sound is heard, it should not be unheard. Or, the auditory consciousness has dharma. How can one not understand the various different loudness of sounds? Because only the loudness of the sound is heard, for each sound there is a definite ability. If it is not definite, then the hearing of each spoken sound is also uncertain, it is the same. Some debaters think that sound alone has dharma. It is not speech, because there is the fault of having prior and posterior parts, and the fault of the impossibility of the collection of prior and posterior parts, etc. Therefore, the indivisible part of speech that is manifested only by the sequential sound is speech, they say so. For speech, speech has dharma. How can there be no sequence? Because the sequential sounds are only manifested. Secondly, the sequence of letters is not speech, there are four types: The sequence without arrangement is not speech. The sequence without manifestation is also not speech. The sequence other than letters is excluded by the former. Therefore, it is established that the sequence is made by man. The first is: If because there is no speech different from letters, therefore the sequence of letters itself is speech. If someone says that it is to be established that it is not made by man, then, the sequence of letters has dharma. It is not made by man, because it is not different from letters, it is one. The sign is accepted. Furthermore, those letters of the Vedas have dharma. Your sequence is not made by man, nor is it completely established. If your sequence is not made by man, then it is contradictory to be different from other sequences. Because your sequence is different from other sequences. The letters of the Vedas have dharma. There is no sequence of places that abandons the previous place and enters another place, and the sequence of times that some are earlier and some are later. Because it pervades all places, and it is said to be constant. If it is said that it is not impermanent and pervasive, then, the letters of the Vedas have dharma. It is also unreasonable to say that you are not impermanent and pervasive. Because that fault is, if impermanent, then it is produced by effort. etc. If those are not pervasive. etc. Because it has been said before.