Tibetan
གྲུབ་ཟིན་གསལ་བར་བྱེད་པས་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱིར་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ལ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། བུམ་འཛིན་མིག་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྒྱུ་གསལ་བྱེད་ཉི་མའི་འོད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཚོགས་ན་བུམ་པ་བུམ་འཛིན་དེ་བསྐྱེད་པ་རུང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་རིགས་པ་ཤེས་པས་བུམ་སོགས་ཀྱང་རང་གིས་གསལ་བྱེད་ཉི་མའི་འོད་ལྟ་བུ་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་སྟེ་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་གསལ་བྱ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་རིགས་སོགས་ལ་མ་གྲུབ་པ་ནི་རིགས་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་དང་བརྗོད་བྱ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པར་ཐལ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གསལ་བྱ་དང་བརྗོད་བྱ་དེས་ཆོས་ཅན། རིགས་དང་འབྲེལ་པ་དེ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་གསལ་བྱེད་རང་གིས་དོན་རིགས་དང་འབྲེལ་བ་རང་འཛིན་པ་སྐྱེད་ནུས་ཅི་བྱས་ཏེ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་དུ་ཆུག་མོད་དེ་སྒྲ་དོན་གཉིས་ལས་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། བློ་མ་འཁྲུལ་བས་སྒྲ་དོན་གཉིས་དང་རྫས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དོན་གཉིས་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ། རྫས་སུ་གྲུབ་སྒྲ་དོན་དེ་ལས་ཐ་དད་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྒྲ་དོན་འབྲེལ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མིན་པར་ཐལ། སྒྲ་དོན་ལས་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྫས་ཐ་དད་དང་རྫས་གཅིག་འདི་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན། ཁྱེད་གཉིས་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་འབྲེལ་པ་རྟོག་པས་བྱས་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཉིས་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་འབྲེལ་པ་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག ཁྱེད་གཉིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན། གཞན་སྒྲ་དོན་ལ་རག་ལུས་པའམ་གཞན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རིམ་པ་ལྟར་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་རྫས་གཞན་འགོག་པའི་གཞུང་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ནི་གཞུང་གི་སྡོད་ཚུལ་དང་། ཡོད་རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་རྟོགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་དོན་ལ་ཡོད་ན་ཡི་གེ་དང་དོན་ལ་ཡོད་དམ་ཚིག་སོགས་དང་དོན་ལ་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་བ་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་སྟོན་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཚིག་དང་ངག་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་དངོས་པོ་ཡི་ནི་འབྲེལ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པས་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཉན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་རང་མཚན་རྣམས་རེ་རེས་དོན་མི་སྟོན་ཅིང་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པས་ན་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ལ་རྟོག་པས་སྒྲའི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ཞིང་སྣང་བ་ངག་ཚིག་དང་རྗོད་བྱེད་སོགས་སུ་འཇོག་པས་ན་དེ་དག་དོན་ལ་མེད་དོ། །ཡི་གེ་ཡང་སྒྲའི་ཆ་ཤས་རང་མཚན་ལ་ཡི་གེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་དང་། དེ་དག་དུ་མ་ཚོགས་པ་རྟོག་པས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་མིག་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཚད་ཡན་ཆོད་ལ་ཡི་གེ་མཚན་ཉིད་པར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོས་བརྗོད་བྱའི་དོན་མི་སྟོན་པར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་མེད་ཡིན་པ་ངག་ཚིག་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་དགག མཚན་གཞི་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བྱེད་པོ་མི་དྲན་གཏན་ཚིགས་དགག །འདོན་པ་ཐོག་མེད་གཏན་ཚིགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ན་རེ། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཞེས་ཀྱང་འདོད་དེ། བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ་ལོ། །འདི་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ངན་པའི་མུན་པས་ཁྱབ་སྟེ། རྟགས་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པས་བརྒྱད་པ་དང་། མིའུ་ཐུང་ལྷ་དང་། སྣ་ཚོགས་བཤེས་གཉེན་བྱེད་པ་པོར་དྲན་ལ། ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་སོགས་ལ་རྟགས་ཞུགས་པས་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རིག་བྱེད་འདོན་པ་པོ་ལས་གཞན། བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་སོགས་ལའང
Chinese
如果说，已经成立的事物能被显明是因为有所依凭。一般来说，能被显明的事物和能显明的事物之间，存在着能被产生的事物和能产生的事物之间的普遍联系。比如，产生瓶子的眼识，以及作为能显明的助缘，如阳光等等聚集在一起时，瓶子和瓶识就能被产生。因此，通过理智可以知道，瓶子等事物也是从能显明它的阳光等事物中产生的，也就是说，它们被认为是通过产生的方式而被显明的。这一点在种类等事物上不成立，因为种类和联系等事物是所立宗，它们不可能被显明的事物和所表达的事物等所区分，因为它们没有变化。如果你们认为显明的事物和所表达的事物能够显明种类和联系，那是不合理的，因为能显明的事物自己并没有能够产生意义，种类和联系的自性，无论它做了什么。第二点是，声音和意义的联系即使可以变成事物本身，那么声音和意义这两者之间，是物质不同还是相同呢？如果按照第一种情况，声音和意义的联系是所立宗，由于没有错误的认知，它会显现为声音和意义以及各种不同的物质，因为声音和意义可以显现为不同的物质。如果按照第二种情况，声音和意义的联系是所立宗，它会变成声音和意义本身，因为它已经成立为物质，并且与声音和意义没有区别。如果你们这样认为，那么声音和意义就不能成为联系者。如果说，既不是相同也不是不同，那么声音和意义的联系是所立宗，它不是事物，因为它既不是与声音和意义相同的物质，也不是与声音和意义不同的物质。这是普遍的，因为除了不同的物质和相同的物质之外，没有其他的事物存在。因此，声音和意义是所立宗，你们两者混合在一起显现的联系是分别念所造作的，也就是虚构的，因为你们两者混合在一起显现的联系只是名言上成立的，因为你们两者的事物自性是不同的。此外，声音和意义的联系是所立宗，它如何依赖于其他的声音和意义，或者如何变成其他声音和意义的联系呢？它不会变成那样，因为它们是按照顺序自然存在的，并且是作为物质存在的。这一点也可以应用于遮止其他物质的论典，也就是论典的安住方式和存在的物质。
English
If it is said that what has already been established is made clear because there is a basis. In general, it is pervasive that what can be made clear and what can make clear are what can be produced and what can produce. For example, the eye consciousness that produces a pot, and the conditions that make it clear, such as sunlight, etc., when gathered together, the pot and the pot consciousness can be produced. Therefore, through reason, it can be known that pots and other things are also produced from things like sunlight that make them clear, that is, they are considered to be made clear through the way of production. This is not established in categories and other things, because categories and connections and other things are the subject to be established, they cannot be distinguished by what can be made clear and what can be expressed, because they do not change. If you think that what is made clear and what is expressed can make clear the category and connection, it is unreasonable, because what can make clear itself has not been able to produce meaning, the nature of category and connection, no matter what it has done. The second point is that even if the connection between sound and meaning can become the thing itself, then between sound and meaning, are the substances different or the same? If according to the first case, the connection between sound and meaning is the subject to be established, because there is no wrong cognition, it will appear as sound and meaning and various different substances, because sound and meaning can appear as different substances. If according to the second case, the connection between sound and meaning is the subject to be established, it will become sound and meaning itself, because it has been established as a substance, and there is no difference from sound and meaning. If you think so, then sound and meaning cannot become the connector. If it is said that it is neither the same nor different, then the connection between sound and meaning is the subject to be established, it is not a thing, because it is neither the same substance as sound and meaning, nor a different substance from sound and meaning. This is pervasive, because there are no other things besides different substances and the same substance. Therefore, sound and meaning are the subject to be established, the connection that you two appear mixed together is made by conceptual thought, that is, fabricated, because the connection that you two appear mixed together is only established nominally, because the nature of your two things is different. In addition, the connection between sound and meaning is the subject to be established, how does it depend on other sounds and meanings, or how does it become the connection of other sounds and meanings? It will not become like that, because they exist naturally in order, and exist as substances. This can also be applied to the treatises that prevent other substances, that is, the way the treatises abide and the existing substances.
Chinese
的能力没有认识到。第三是，吠陀的声音的表达对象和表达方式的关系如果存在于意义上，那么是文字和意义存在，还是词等和意义存在？如果按照第一种情况，文字有法，和自己的表达对象的意义和表达方式的关系不具有实体性，因为会变成没有显示自己的表达对象的意义的事物。如果按照第二种情况，词和语等有法，您和自己的表达对象的意义上的实体性的关系，这如何能成立呢？因为是由分别念假立的，在意义上没有实体性。而且，听觉所显现的声音的刹那自相，每一个都不能显示意义，集合也不可能，因此不是真实的表达方式，而是分别念将声音的前后部分执著为一体，显现为语词和表达方式等，因此那些在意义上是不存在的。文字也是声音的部分自相上假立了文字的名称，并且那些众多集合被分别念执著为一体，直到眨眼的时间为止被安立为文字的体性，这两种情况中，第一种已经说过不能显示表达对象的意义，后一种是无实有的，和语词相似。第二，观察根本的理由后进行破斥有三种：破斥包含有法和能立，破斥包含周遍和能立，破斥有法本身的差别。第一种有两种：依靠能立进行破斥，依靠所立进行破斥。第一种有两种：破斥作者不记得的理由，破斥念诵无始的理由。第一种是，胜论派说，吠陀有法，也认为不是人所造，因为不记得作者们。这样说啊。对于这个也这样认为是随声附和，这样一来世界就被邪恶的黑暗所覆盖了，因为那个理由不成立有法和周遍。像这样，佛教徒记得第八个，弥童天，和各种善知识是作者，并且对于旧井等也因为有理由的加入，所以周遍也不确定。第二种有两种：陈述理由，破斥它。第一种是，像这样吠陀除了念诵者之外，也认为有作者，对于地精的精华等也
English
The ability was not recognized. Third, if the relationship between the expressed object and the expression of the sound of the Vedas exists in meaning, then does the letter and meaning exist, or do words, etc., and meaning exist? According to the first case, the letter has the characteristic that the relationship between its expressed object and the expression does not have substantiality, because it will become something that does not show the meaning of its expressed object. According to the second case, words and speech, etc., have the characteristic that how can this relationship of substantiality in meaning between you and your expressed object be established? Because it is nominally established by conceptual thought, and there is no substantiality in meaning. Moreover, each of the momentary self-characteristics of sound appearing to auditory consciousness cannot show meaning, and collection is impossible, so it is not a real expression, but conceptual thought grasps the previous and subsequent parts of the sound as one, and appears as words and expressions, etc., so those do not exist in meaning. Letters are also named as letters on the self-characteristic of the part of the sound, and those many collections are grasped as one by conceptual thought, and are established as the nature of letters up to the duration of blinking. Among these two situations, the first has already been said to not show the meaning of the expressed object, and the latter is unreal, similar to words. Second, examining the fundamental reason and then refuting it has three aspects: refuting the subject and the proof together, refuting the pervasion and the proof together, and refuting the difference of the subject itself. The first has two aspects: refuting based on the proof, and refuting based on the subject. The first has two aspects: refuting the reason of not remembering the author, and refuting the reason of beginningless recitation. The first is that the Vaiśeṣika says, the Vedas have the characteristic that they are also considered not made by humans, because the authors are not remembered. That's what they say. To agree with this is to follow suit, and in this way the world is covered by the darkness of evil, because that reason does not establish the subject and the pervasion. Like this, Buddhists remember the eighth, Mitong Heaven, and various spiritual friends as authors, and also for old wells, etc., because of the addition of reason, the pervasion is also uncertain. The second has two aspects: stating the reason, and refuting it. The first is that, like this, the Vedas, in addition to the reciter, also consider there to be an author, and also for the essence of goblins, etc.