Tibetan
དེས་སྨྲས་པའི་ཚིག་ནི་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་དོན་ཅན་དུ་རིགས་པ་ཅན་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་པས་དེ་ལས་བརྗོད་དོན་སྒྲུབ་ནུས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་ལ་སྐྱེས་བུ་ཕུལ་བྱུང་མེད། །རང་ལ་སྐྱེས་བུ་ཕུལ་བྱུང་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་ནུས་ན་དེའི་ཚིག་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་དོན་དེ་འདོད་པར་རིགས་ཀྱང་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། ཕ་རོལ་པོ་སྐྱེས་བུ་ཕུལ་བྱུང་ཡིན་མིན་དུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པར་དཀའ་སྟེ། ཕ་རོལ་པོ་འདི་ནི་ཉེས་པ་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའམ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེས་གཞན་ལ་སྐྱོན་ལྡན་ནམ་སྐྱོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་རྣམས་ནི་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉེས་པ་སྤངས་པ་སྲིད་པར་བསྟན། །སྤངས་པ་སླར་མི་ལྡོག་པར་བསྟན། །ཉེས་པའི་རྒྱུ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་ཉེས་པ་ཟད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཏན་མི་སྲིད་དམ་ཞེ་ན། ཆགས་སོགས་ཀུན་ཆོས་ཅན། རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་འཕེལ་ན་ཁྱོད་འགྲིབ་པ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པ་འགྲིབ་ན་ཁྱོད་ཕུལ་བྱུང་བསྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གང་ཟག་ལ་ལ་ཆོས་ཅན། ཟག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པ་ལས་སེམས་རྒྱུད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉེས་པ་ལན་གཅིག་ཟད་ཀྱང་སླར་ལྡོག་སྟེ་སྔར་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཕྱིས་ཉེས་མེད་དུ་འགྱུར་བ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ལམ་གོམས་པས་འཁོར་བའི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ན་འཚེ་བ་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉེས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པ་དག་གིས་མི་ཟློག་སྟེ་ལམ་ལ་སྐྱོན་དང་ཉོན་མོངས་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་མི་སྲིད་པས་དེ་སྤོང་བ་ལ་མི་འབད་ཅིང་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་ནི་ལམ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ལ་འབད་རྩོལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པ་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་འཕེལ་འགྲིབ་བྱེད་ན་ཉེས་པའི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ཅིང་དེ་ལྟར་ན་གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞིང་འཇིག་ལྟ་དེ་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། མ་རིག་པའི་དབང་གིས་བདག་དེར་ཆགས་ཤིང་དེ་ལས་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས། ཆགས་པ་དེ་གཉིས་ལས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །མདོ་གཞན་ལས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྒྱུའི་གཙོ་བོར་གསུངས་ཏེ། འཇིག་ལྟ་དེ་སྤངས་པ་ན་ཉེས་པ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རིག་སྒྲ་བདེན་དོན་བསྒྲུབ་པའང་ལྟར་སྣང་ཡིན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དགག ཕྱོགས་གཅིག་མི་སླུའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིག་བྱེད་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་དཔྱོད་པ་བ་ལ་ལ་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱབ་སྒྲུབ་དགག །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག །རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མགོ་མཚུངས་རིགས་པས་དགག ཁས་བླངས་འགལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་བྱེད་ཆོས་ཅན། ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཅིས་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ་དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་གཞན་དག་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཡང་དོན་ལོག་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་སྲིད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་གི་རྒྱུ་བརྡ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པས་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉེས་སྤོང་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རིག་བྱེད་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་སྐྱེས་བུས་བརྡ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་རང
Chinese
如果其他有理性的人知道他说的话具有如实之义，就能从中成立所要表达的意义吗？分为两种：对于他人来说，没有殊胜之人；对于自己来说，殊胜之人已经成立。第一种情况是：如果能够知道殊胜之人是如此这般，那么理应承认他的话具有真实的意义，但是平凡之人，作为有法，很难如实地了知对方是否是殊胜之人。因为很难找到以他人有缺点或无缺点为对象的量，比如对方具有如此这般的缺点，或者不是这样，这是其他佛教徒所了解的。第二种分为三种：显示断除过患是可能的；显示断除之后不会再返回；驳斥关于过患之因的争论。第一种情况是：那么，难道永远不会有断尽过患的人吗？贪欲等一切法，作为有法，具有与自己不相容的对治——证悟无我，因为证悟无我增长时，你就会减少，证悟无我减少时，你就会变得殊胜。因此，某些补特伽罗，作为有法，一切烦恼都会灭尽，因为长期串习证悟无我，心相续会变成证悟无我的自性。第二种情况是：即使一次性断尽过患，也会再次返回，就像先前具有过患的心后来变得没有过患一样吗？通过修习道，远离轮回的一切近边损害时，就不会有损害，并且无常等是自相的对境，因此是真实义道之自性，并且心的本体已经变成过患的对治，那么，作为有法，颠倒，也就是不真实、不正确、非自性的过患不会阻碍它，因为不可能在道上看到缺点，在烦恼上看到优点，所以不会努力断除它，即使努力了，心也会执着于道——证悟无我，也就是只会努力于此。第三种情况是：如果证悟无我的增长和减少会导致过患贪欲等的因增长和减少，那么过患的因就会变成我执，并且
English
If other rational people know that his words have a true meaning, can they establish the meaning to be expressed from it? It is divided into two: For others, there is no superior person; for oneself, the superior person has been established. The first case is: If one can know that a superior person is such and such, then it is reasonable to admit that his words have a true meaning, but ordinary people, as a subject, find it difficult to truly know whether the other person is a superior person. Because it is difficult to find a valid cognition that takes the other person's faults or lack of faults as its object, such as the other person has such and such faults, or is not like that, this is understood by other Buddhists. The second is divided into three: showing that it is possible to eliminate faults; showing that it will not return after being eliminated; refuting the dispute about the cause of faults. The first case is: Then, will there never be a person who has exhausted faults? All dharmas such as greed, as a subject, have an antidote that is incompatible with themselves—the realization of selflessness, because when the realization of selflessness increases, you will decrease, and when the realization of selflessness decreases, you will become superior. Therefore, some individuals, as a subject, will exhaust all defilements, because by practicing the realization of selflessness for a long time, the mindstream will become the nature of the realization of selflessness. The second case is: Even if faults are exhausted once, will they return again, just like a mind that previously had faults later becomes without faults? By practicing the path, when one is away from all the near harms of samsara, there will be no harm, and impermanence and so on are objects of their own characteristics, therefore they are the nature of the path of true meaning, and the essence of the mind has become the antidote to faults, then, as a subject, the reversed, that is, the faults that are untrue, incorrect, and non-self-nature will not hinder it, because it is impossible to see faults on the path and see advantages in defilements, so one will not strive to eliminate it, and even if one strives, the mind will cling to the path—the realization of selflessness, that is, one will only strive for this. The third case is: If the increase and decrease of the realization of selflessness causes the cause of faults such as greed to increase and decrease, then the cause of faults will become self-grasping, and
Chinese
如果这样，那么（前面）所说的愚痴是罪过的原因，这是否相违呢？不相违，因为轮回的所有罪过都从坏聚见产生，而坏聚见就是无明。因此，说罪过的原因是愚痴是有理由的，因为被无明所控制，就会执着于我，并由此执着于我的所有物。从这两种执着中，就会产生嗔恨等所有罪过。其他经典中说坏聚见是主要原因，因为断除坏聚见就能断除所有罪过。第三，认为声明之声能够成立真实义也只是表面现象，这方面有二：驳斥以非人造之因成立（真实义），驳斥以不欺骗的因成立（真实义）。第一方面有二：陈述所欲，宣说驳斥。第一，吠陀是法，具有真实义，因为凡是宣说意义的，都是非人所造。普遍成立，因为词语是虚假意义的原因就是罪过、贪执等等，而这些依赖于人。因此，有些论师说吠陀在所表达的意义上是不欺骗的。第二方面有三：驳斥根本因的周遍成立，考察根本的理由后进行驳斥，驳斥根本因的所立宗。第一方面有二：以相同方式的理证进行驳斥，以违背承诺进行驳斥。第一，吠陀是法，为什么不是虚假意义呢？应该是虚假意义，因为凡是宣说意义的，都是非人所造。普遍成立，因为词语是真实的原因是智慧和慈悲等功德，而这些依赖于人，这是其他佛教徒所说的。第二方面有二：建立反驳，驳斥遮遣过失。第一，吠陀的词句是法，即使你的自性不是人造的，也可能显示虚假的意义，因为从你那里了解意义的原因——符号是依赖于人的。第二方面有二：陈述遮遣过失，驳斥它。第一，理由不成立，因为吠陀声音和意义的关系不是人造的，而是自
English
If so, does it contradict what was said earlier that ignorance is the cause of faults? It does not contradict, because all the faults of samsara arise from the view of the aggregates as bad, and that view of the aggregates is ignorance. Therefore, there is a reason to say that the cause of faults is ignorance, because being controlled by ignorance, one becomes attached to the self, and from that, one becomes attached to what belongs to the self. From these two attachments, all faults such as hatred arise. In other sutras, it is said that the view of the aggregates as bad is the main cause, because abandoning the view of the aggregates as bad can abandon all faults. Third, the idea that sound can establish the truth is also just an appearance, and there are two aspects to this: refuting the establishment (of truth) by the sign of being non-human-made, and refuting the establishment by the sign of being unfailing. The first aspect has two parts: stating the desire and explaining the refutation. First, the Vedas are dharma, having true meaning, because whatever expresses meaning is not made by a person. It is universally established that the cause of words being of false meaning is faults, attachment, etc., and these depend on a person. Therefore, some logicians say that the Vedas are not deceptive in the meaning they express. The second aspect has three parts: refuting the pervasiveness of the root sign, refuting after examining the root reason, and refuting the root sign's object to be established. The first aspect has two parts: refuting with similar reasoning, and refuting with contradictory commitments. First, the Vedas are dharma, why are they not of false meaning? They should be of false meaning, because whatever expresses meaning is not made by a person. It is universally established that the reason why words are true is the qualities of wisdom and compassion, etc., and these depend on a person, which is what other Buddhists say. The second aspect has two parts: establishing the consequence, and refuting the fault-removal. First, the words of the Vedas are dharma, even though your nature is not made by a person, it is possible to show false meaning, because the cause of understanding meaning from you—the sign—depends on a person. The second aspect has two parts: stating the fault-removal, and refuting it. First, the reason is not established, because the relationship between the sound and meaning of the Vedas is not made by a person, but is self-