Tibetan
ལ་མེད་བསྒྲུབ། །སྒྲ་དོན་རང་མཚན་ཡིན་པ་དགག །སྒྲ་དོན་བཀག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །དཔྱད་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་བསྟན། །ལུང་དང་འགལ་བའི་དོགས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་འགོག་པ་ནི། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཙོ་བོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པའི་རྟགས་འདི་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པའམ་ཡོད་ངེས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཡོད་ན་དགག་མི་ནུས་ཤིང་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་མི་འཐད་ལ། མེད་ན་ཆོས་ཅན་མེད་པས་རྟགས་དེའི་ཕྱོགས་མེད་ཅིང་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་ཚིག་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། ཡོད་པ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། མེད་པ་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་ཤེས་བྱ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་པ་དང་། ཆོས་ཅན་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྲ་དོན་གསུམ་ལས་དངོས་མེད་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་མེད་པ་ཅན་སྒྲུབ་པ་ལ་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་གང་ཞིག གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཡོད་ན་གཙོ་བོ་རང་མཚན་མེད་པར་འགལ་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅན་དོན་དམ་སྟེ། རང་མཚན་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་དོན་དང་རང་མཚན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱིས་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དོན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རྟག་ཅེས་པ་དང་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དེ་གཉིས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ད་ལྟ་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ད་ལྟ་རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྫུན་པ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་མཚན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་བློ་ལས་སྣ
Chinese
没有能成立。声音和意义是自相的，要遮止。如果遮止声音和意义，就会变成过失。所观察的境只是自相。要避免与经文相违背的顾虑。首先，有些人说，以没有见到的理由来遮止确定有，如果成立确定没有，那么陈那论师所说的“自性不是存在，因为没有见到”的这个理由就不是没有见到的理由了，因为不能成立确定没有或者不能遮止确定有。如果自性存在，就不能遮止，而且“没有”这个词也不合理。如果没有，因为法没有，所以那个理由就没有宗依，而且“自性”这个词也不适用。从无始以来的习气，从先前先前产生的分别念所完全成立，也就是增益的声音和意义的法是法。有三种，即有是依靠事物，没有是依靠非事物，以及两者都是依靠所知。因此，论师所说的那个理由，使用“没有”这个词是不合理的，而且没有法不存在的过失。因为在三种声音和意义中，非事物自性的声音和意义，在成立那个自性事物没有近取因时，不见到那个自性事物有近取因，是那样成立的理由。因为自性的声音和意义本身不是没有，因为有“自性”这个词的缘故。第二，如果自性的声音和意义存在，那么自性与自性不存在相违背，因为所有的声音都是究竟的，因为是唯一指向自相的，所以声音和意义与自性是一体的。对于具有不同见解的观察者，对于见到常与无常的不同事物，如瓶子等，是法。常和无常的声音都不会适用，因为这两个声音适用的原因是不存在常和无常两者的缘故。对于过去和未生，也是法。现在这个词不适用，因为现在不存在自相。有些词也是法。不会变成虚假的意思，因为是指向自相的缘故，因为会出现这些过失，所以这些声音是法。从分别念的
English
There is no establishment. Refuting that sound and meaning are self-characterized. If sound and meaning are refuted, it becomes a fault. The object of investigation is shown to be only self-characterized. Avoiding the concern of contradicting the scriptures. Firstly, some say that using the reason of non-apprehension to negate the certainty of existence is to establish the certainty of non-existence. Then, the reason stated by Dignāga, "The self is not existent because it is not apprehended," is not a reason of non-apprehension, because it cannot establish the certainty of non-existence or negate the certainty of existence. If the self exists, it cannot be negated, and the word "non-existent" is unreasonable. If it does not exist, since the subject does not exist, that reason has no basis, and the word "self" is not applicable. From beginningless habits, the conceptual thoughts arising from previous instances completely establish, that is, the imputed sound and meaning of phenomena are the subject. There are three types: existence relies on entities, non-existence relies on non-entities, and both rely on knowables. Therefore, the use of the word "non-existent" in the reason stated by the teacher is unreasonable, and there is no fault of the subject not existing. Because among the three sounds and meanings, the sound and meaning of the non-entity self, when establishing that the self-entity has no proximate cause, not apprehending that the self-entity has a proximate cause is the reason for establishing it in that way. Because the sound and meaning of the self itself is not non-existent, because there is the use of the word "self." Secondly, if the sound and meaning of the self exist, then the self contradicts the non-existence of the self, because all sounds are ultimate, because they uniquely point to the self-characterized, so sound and meaning are one with the self. For observers with different views, regarding the different things seen as permanent and impermanent, such as pots, etc., are the subject. The sounds of "permanent" and "impermanent" will not apply, because the reason for the application of these two sounds is the non-existence of both permanence and impermanence. For the past and the unborn, also the subject. The word "present" does not apply, because the self-characterized does not exist in the present. Some words are also the subject. It will not become a false meaning, because it refers to the self-characterized, because these faults will occur, so these sounds are the subject. From conceptual thoughts...
Tibetan
ང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། རྗོད་བྱེད་གང་ཞིག་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་རྟགས་དེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་འགོག་པ་ཡིན་ཅེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ལ་བསྙོན་ནས་མེད་པ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་སྟེ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དང་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདོད་དེ། ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རྐྱང་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡན་གར་བའི་ཆོས་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྐྱང་པ་ནི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་དེའི་ངོར་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཕྱིར་རྒོལ་དེས་གྲུབ་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་མེད་ཅེས་མི་བསྙོན་ལ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཁྱོད་ལ་བརྟགས་པ་ན་ཁྱོད་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་རང་མཚན་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ལ་དོན་གཉེར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་དེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་ངམ་མི་བཟང་ཞེས་འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པས་ཅི་ཕན་ཏེ་མི་ཕན་པ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་ན། མདོ་ལས་གང་ཡང་བརྟགས་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ཞེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་དེ་མ་དམིགས་པས་རྟགས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་ཡི་དོན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན། བཏགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་མ་དམིགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ག
Chinese
认为是具有能知意义的对境，因为任何能诠都不会真实地涉及自相。第三种情况是：如果有人问，论师所说的那个因，并不是遮止了主体的自相，而是遮止了主体的名言本身不存在，那么，对于主张否定主体的名言，并想用因来成立不存在的人来说，按照他们的观点，成立主体不存在的那个因是法。法，即主体的名言和法不存在的集合，不应成为你的所立，因为法的所依，即主体的名言，已经被你排除了。如果同意，认为仅仅是法不存在才是所立，那么，未被主体所区分的唯一的法不存在是法。因为不承认主体，所以在反驳者看来，不应成为因的所立，因为反驳者正在成立它。第四种情况是：不否定主体的名言不存在，而是说它本身就是“主体”这个词的施设处，那么，主体是法。你们这些不否定名言存在的人，如果用有作用和无作用的差别来观察你，那么你自相的事物本身就应该是被观察的，因为一般来说，自相依赖于从中产生结果。主体是法，对你的名言进行探究有什么用呢？毫无意义，因为你的名言不是有作用的。例如，有欲望的人们探究太监是美还是丑有什么用呢？没有用处。第五种情况是：如果把名言作为法，那么，经部中“任何被观察的法都不可得”，这与把主体自相作为法，并说因为不可得而作为因相违背。主体名言的意义本身是法，被称为假立，因为它是分别识的实有对境。名言不成立依赖于主体实事，即不可得，这是法。正理派的陈那论师说，成立主体名言不依赖于主体实事的理由是因的法相，因为是不可得的意义。
English
It is considered to be an object of meaning that can be known, because no expression actually involves its own characteristic. The third case is: If someone asks, the reason stated by the teacher is not to prevent the self-characteristic of the main thing, but to prevent the very existence of the term of the main thing, then, for those who claim to deny the term of the main thing and want to establish non-existence by reason, according to their view, the reason for establishing the non-existence of the main thing is the dharma. Dharma, that is, the collection of the term of the main thing and the non-existence of the dharma, should not become your proposition, because the basis of the dharma, that is, the term of the main thing, has been excluded by you. If you agree that only the non-existence of the dharma is the proposition, then the only non-existence of the dharma that is not distinguished by the main thing is the dharma. Because the main thing is not recognized, it should not become the proposition of the reason in the view of the opponent, because the opponent is establishing it. The fourth case is: If you do not deny that the term of the main thing does not exist, but say that it itself is the place of application of the word "main thing", then the main thing is the dharma. You who do not deny the existence of the term, if you observe you with the difference between having function and not having function, then the thing of your own characteristic itself should be observed, because in general, the self-characteristic depends on the result from which it arises. The main thing is the dharma, what is the use of investigating your term? It is meaningless, because your term is not functional. For example, what is the use of people with desires investigating whether eunuchs are beautiful or ugly? It is useless. The fifth case is: If you take the term as the dharma, then the sutra "any dharma that is observed is not found" contradicts the fact that the self-characteristic of the main thing is taken as the dharma, and it is said that it is taken as the reason because it is not found. The meaning of the main term itself is the dharma, which is called imputation, because it is the real object of the discriminating consciousness. The term does not establish dependence on the main thing, that is, it is not found, this is the dharma. The logician Dignāga said that the reason for establishing that the main term does not depend on the main thing is the characteristic of the reason, because it is the meaning of not being found.