Tibetan
སུ་དབྱེ། །དག་པ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་སྔར་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་དེ་ངེས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་རྟགས་ཀྱི་རང་ལྡོག་བློ་ལ་འཆར་བ་རྟགས་དེའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ལྟོས་པའམ་འོན་ཏེ་མི་ལྟོས་པའི་འབའ་ཞིག་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། སྒྲ་འཇིག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབྲས་བུ་བྱས་པའམ་རྩོལ་བྱུང་ངམ། སྐྱེ་ལྡན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་མི་རྟག་སོགས་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་རུང་ན་ཡོད་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའང་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་པར་མཚུངས་པས་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཡོད་ཙམ་སྒྲུབ་ན་དགོས་པ་མེད་ལ། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པར་ཡོད་པ་གྲུབ་ན་གཙོ་བོ་འགྲུབ་ཀྱང་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་དེ་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་མི་རུང་ཞེས་པའི་སྐྱོན་མེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། ཡོད་ཙམ་རྟགས་སུ་བྱེད་ན་དགོས་པ་མེད། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་དག་ལས་ཉམས་པར་མཚུངས་སོ་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་། །བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བྱེད་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ན། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་ཙམ་མམ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟག་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་གང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་ཡོད་མེད་རྩོད་པའི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྤྱིའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཙམ་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར
Chinese
区分。驳斥正量部的争论。第一，那么先前所说的要证成的法和自性相关联，必须成立的自性因是怎样的呢？为了成立要证成的法，如声音是无常，所说的自性因，作为有法，你具有两种情况：因为你具有，在心中显现的作为理由的自相，依赖于使理由的差别法在心中显现的依赖，或者不依赖的唯一两种情况。第一种情况，如为了成立声音是坏灭，将果或功用生，或有生作为理由。第二种情况，如将存在本身和事物作为理由。第二种情况有两种：争论和回答。第一种情况，数论派说：如果存在的自性可以作为成立无常等的理由，那么存在在成立自性存在的时候，怎么不能作为要成立的法呢？因为同样是存在，如果能够成立自性存在，如果仅仅在以量成立的有法之上成立存在，就没有必要了。如果成立存在的差别，如常一等存在，虽然能够成立自性，但是因为那样的差别在例子中没有后随，所以没有理由说理由不能作为要成立的法的过失吗？那对于将存在作为理由也是一样的，如果仅仅将存在作为理由，就没有必要了。因为存在的差别，如声音的存在等没有后随。因此，存在的差别没有后随，是因为理由在理由和要成立的法两者上同样退失吗？第二种情况有四种：如果作为要成立的法，就没有要成立的法的定义。如果作为理由，就具备理由的定义。如果作为要成立的法，就没有正确的能成立。如果作为理由，就是能使要成立的法被理解。第一，如果存在是要成立的法，那么在以量成立的有法之上，仅仅是存在，或者在自性之上以常一所区别的存在，哪个是要成立的法？如果按照第一种情况，因为争论自性存在与否的辩论双方，在辩论双方都共同显现成立的共同有法上，仅仅以存在来区别是要成立的。
English
Distinction. Refuting the arguments of the Vaibhashikas. First, what is the nature of the reason of self-nature that must be established in relation to the dharma to be proven and the self-nature mentioned earlier? In order to establish the dharma to be proven, such as sound is impermanent, the reason of self-nature that is stated, as the subject, you have two situations: because you have, the self-aspect of the reason that appears in the mind, depending on the dependence of making the difference dharma of the reason appear in the mind, or the only two situations of not depending. The first situation is like establishing sound as destructible, taking the result or the arising from effort, or the existence of arising as the reason. The second situation is like taking existence itself and things as the reason. The second situation has two: argument and answer. The first situation, the Samkhya says: If the nature of existence can be used as a reason for establishing impermanence, etc., then how can existence not be used as the dharma to be established when establishing the existence of self-nature? Because it is the same existence, if it can establish the existence of self-nature, if only existence is established on the subject established by valid cognition, then there is no need. If the difference of existence is established, such as constant one existence, although self-nature can be established, but because such a difference has no subsequent occurrence in the example, is there no fault in saying that the reason cannot be used as the dharma to be established? That is the same for taking existence as the reason, if only existence is taken as the reason, there is no need. Because the difference of existence, such as the existence of sound, etc., has no subsequent occurrence. Therefore, the difference of existence has no subsequent occurrence, is it because the reason is equally lost in both the reason and the dharma to be established? The second situation has four: if taken as the dharma to be established, there is no definition of the dharma to be established. If taken as the reason, it has the definition of the reason. If taken as the dharma to be established, there is no correct establisher. If taken as the reason, it is able to make the dharma to be established understood. First, if existence is the dharma to be established, then on the subject established by valid cognition, is it only existence, or the existence distinguished by constant one on self-nature, which is the dharma to be established? If according to the first situation, because the two debaters who argue about the existence or non-existence of self-nature, on the common subject that is commonly manifested and established by both debaters, only distinguishing by existence is to be established.