Tibetan
། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་སྤྱི་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ཡིས་ཆུ་ལུད་སོགས་དུ་མ་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་གཅིག་བྱེད་ན་མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཆུ་ལུད་སོགས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ས་བོན་གྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་ལའང་ཁྱོད་སྐྱེད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་ས་བོན་ཆོས་ཅན། རྟག་ཏུ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་ནུས་པར་ཐལ། མྱུ་གུ་དངོས་སུ་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་ཐ་དད་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བར་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ངེས་པར་དགོས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ས་བོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་གཙོ་བོ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ངེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གོང་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་འདོཾད་ནཾ། འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལས་འབྱུང་སྟེ། རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་ན་སྤྱི་གཙོ་བོ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་ཞིང་རྐྱེན་དེ་དག་ལས་གང་རུང་གཅིག་དང་བྲལ་ནའང་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་གསལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་སྟེ། དོན་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་སྟེ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིགས་བཅད་འདིས་ནི་དངོས་པོ་དང་སྤྱིའི་གཞི་མཐུན་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ལས་ཐ་དད་པའི་ཆུ་ལུད་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་ན་ནས་ཀྱི་ས་བོན་སོགས་ཐམས་ཅད་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུ་སོགས་སྐྱེད་པ་པོར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་བསྐྱེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེས་ན་ནས་ཀྱི་ས་བོན་དང་སཱ་ལུའི་ས་བོན་བདག་ཉིད་ཐ་དད་དུ་མཚུངས་ཀྱང་སཱ་ལུའི་ས་བོན་སོགས་འགའ་ཞིག་ཆོས་ཅན། སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་གཞན་པ་ནས་ཀྱི་ས་བོན་སཱ་ལུའི་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་འདི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནམ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དགག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཐལ་བ་འགོད་ཅིང་ཉེས་སྤོང་དགག །སེལ་བའི་སྤྱི་ལ་མཚུངས་པ་སྤང་། །རང་མཚན་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པ་སྤང་། །དུ་མས་བསྐྱེད་ལ་གནོད་བྱེད་མེད། །གཅིག་གིས་བསྐྱེད་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན། སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཆར་སྐྱེ་འཇིག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཐ་དད་གཏན་མེད་མ་ཡིན་གྱི་སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ལས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པས་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་མི་རྟག་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཙོ་བོའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་གཅིག་འཇིག་པའི་ཚེ་ཁྱོད་མི་འཇིག་པར་གནས་ན་སྟེ་གནས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་ན། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་འདིའི་སྤྱི་འདི་ཞེས་སམ། སྤྱི་འདིའི་ཁྱད་པར་འདིའོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་བློ་དོན་མཐུན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་པའི་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གསལ་བ་འཇིག་པའི་ཚེ་སྤྱི་འཇིག་མི་འཇིག་བརྟགས་པའི་ཉེས་པ་དེ་སེལ་བའི་སྤྱི་ལའང་མཚུངས་ཏེ། སེལ་བའི་སྤྱིའང་གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པས་འཇིག་པ་ལྟར་ན་གསལ་བ་ལྷག་མ་སྤྱི་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། མི་འཇིག་ན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྫས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་སེལ་བའི་སྤྱི་ལ་དེ་མིན་ལས་ལྡོག་པ་སེལ་ངོར་གསལ་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པ་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་སེལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ལ་སེལ་བའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ལྡོག་པའི་སེལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་ཁྱོད་དོན་ལ་གནས་པ་དང་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྟག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དུ་མ་ལ་གཅིག་ཏུ་རྟོག་པའི་སྤྱིའི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་གཅིག་ཞིག་པ་ན་ཁྱོད་དོན་ལ་གནས་པའམ་མི་གནས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་ཞེས་པའི་སྒོ་ནས་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་མེད་དེ། ཁྱོད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་བསླད་པ་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་རྫས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི། ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །འདིར་བོད་དག་དོན་རང་མཚན་ལ་སེལ་བར་བྱས་པ་དང་། དེ་མིན་ལས་ལྡོག་པའི་མེད་དགག་ལ་སེལ
Chinese
第一，如果有一个单一的、普遍的主体，它能用多种因素如水、肥料等产生一个果实或幼苗，那么，幼苗，作为所立宗，你被产生时，共同作用的因素如水、肥料等将变得无意义，因为种子自身也能产生你，因为存在着普遍的主体。建立这个论点是，种子，作为所立宗，应该总是能够产生幼苗，因为能够实际产生幼苗的无差别本质，不会离开那个普遍的主体，而是它的本性。特别是，共同作用的因素，作为所立宗，对于幼苗的产生不是绝对必要的，因为它们与成为种子本性的主体共同存在，而没有必然性。第二，如果承认上述共同作用的因素变得无意义，那么，果实和幼苗，作为所立宗，是从各种不同的因缘产生的，因为当因缘聚合时，即使没有普遍的主体也会产生，而当缺少任何一个因缘时，就不会产生。因此，果实和幼苗不是从那个与显现事物相随的普遍主体产生的，因为凡是能产生果实，即有能力产生事物的，才是真实存在的；而真实存在的事物之间没有相互随顺的关系。这段文字说明，应该知道，这既否定了事物和普遍性的基础相同，也否定了如果具有作用能力，就必然是真实具有作用能力。第三，如果除了产生幼苗的种子之外，水、肥料等也能产生幼苗，那么所有的青稞种子等都会变成稻米幼苗等的生产者，因为在差异上没有区别。如果一个自性就能产生，那将导致非常荒谬的结论。因此，即使青稞种子和稻米种子在本质上相同，某些稻米种子等，作为所立宗，是稻米幼苗的因，而其他的青稞种子不是稻米幼苗的因，因为这就是事物的本性或规律。第二，驳斥诸法自性唯一有五点：立宗荒谬并驳斥过失，排除与区分的共性，自相生
English
Firstly, if there exists a single, universal principal that uses multiple factors such as water and fertilizer to produce a single fruit or sprout, then, sprout, as the subject of the proposition, the co-operative causes such as water and fertilizer would become meaningless in your production, because the seed itself is also capable of producing you, because that universal principal exists. Establishing this argument is, seed, as the subject of the proposition, should always be able to produce sprouts, because the undifferentiated essence capable of actually producing sprouts does not depart from that universal principal, but is its nature. In particular, the co-operative causes, as the subject of the proposition, are not absolutely necessary for the production of sprouts, because they co-exist with the principal that has become the nature of the seed, without necessity. Secondly, if it is admitted that the aforementioned co-operative causes become meaningless, then, the fruits and sprouts, as the subject of the proposition, arise from various specific conditions, because when the conditions are assembled, they arise even without the universal principal, and when any one of those conditions is missing, they do not arise. Therefore, fruits and sprouts do not arise from that universal principal that follows what is manifest, because whatever produces fruit, that is, whatever has the ability to produce things, is what truly exists; and there is no mutual following among things that truly exist. This passage explains that it should be known that this negates both the common basis of things and universals, and also negates that if one has the ability to act, then one necessarily has the ability to act in a truly existent way. Thirdly, if water, fertilizer, etc., which are different from the seed that produces the sprout, can also produce the sprout, then all barley seeds, etc., would become producers of rice sprouts, etc., because there is no difference in their being different. If one nature could produce, that would lead to a very absurd conclusion. Therefore, even though barley seeds and rice seeds are the same in essence, some rice seeds, etc., as the subject of the proposition, are the cause of rice sprouts, but other barley seeds are not the cause of rice sprouts, because such is the nature or law of things. Secondly, there are five points to refute the oneness of the nature of phenomena: stating the absurdity and refuting the fault, eliminating the commonality of distinctions, self-character birth
Chinese
应舍弃无益之行。众多所生无有损害，一者所生则有损害。第一种情况是：如果一切事物自性无有差别，都是一体的话，那么先后出现的各种事物，有法，应成同时生灭，因为是同一实体的缘故。如果说并非完全没有差别，而是从总的本体上暂时存在差别，所以不会同时生灭，因为暂时是无常的，而自性是常的。那么，本体的自性，有法，不应成与该差别自性相同，因为当一个差别毁灭时，你仍然存在，即存在之故。如果承认，则总和差别在意义上会变成不同，这样一来，总和差别，有法，不应成出现“这是此差别的总”或者“这是此总的差别”的符合意义的语词和概念，因为是互不依赖的不同的实体的缘故。第二种情况是：如果当显现毁灭时，总是否毁灭的过失也同样适用于遣除的总，如果遣除的总也像一个显现毁灭一样而毁灭，那么剩余的显现就会变成没有总，如果不毁灭，那么总和差别就会变成不同的实体。在此，对于遣除的总，将与非此相异的、在遣除方面存在于一切显现上的事物作为遣除，以及将分别的影像作为遣除者，赋予遣除之名，这两种情况。如果从第一种情况来说，那么相异的遣除，有法，当一个显现毁灭时，你不应被认为是存在或不存在的事物，因为你没有自性的缘故。如果从第二种情况来说，那么对于众多事物执为一体的总的意识，有法，通过“当一个显现毁灭时，你是存在还是不存在的事物”的方式进行反驳也是没有的，因为对你来说，外境的显现是虚假的错觉，你知道你不是外境的显现和同一实体。这与“识与彼异体，云何随他转”所说意义相同。此处，藏人将事物自相作为遣除，以及将与非此相异的无遮作为遣除。
English
One should abandon actions that are not beneficial. What is produced by many has no harm, but what is produced by one has harm. The first case is: if all things are of one nature, without any difference in essence, then the various things that arise successively, the subject, should simultaneously arise and cease, because they are of the same substance. If it is said that there is not absolutely no difference, but that there is a temporary difference from the main general entity, so they do not simultaneously arise and cease, because the temporary is impermanent, but the nature is permanent, then, the nature of the main entity, the subject, should not be the same as the nature of that difference, because when one difference is destroyed, you still exist, that is, because you exist. If you admit this, then the general and the particular will become different in meaning, and in that case, the general and the particular, the subject, should not have the words and concepts that match the meaning, such as "this is the general of this particular" or "this is the particular of this general," because they are different substances that do not depend on each other. The second case is: if when a manifestation is destroyed, the fault of examining whether the general is destroyed or not also applies to the general of elimination, if the general of elimination also perishes like one manifestation perishing, then the remaining manifestations will become without a general, and if it does not perish, then the general and the particular will become different substances. Here, for the general of elimination, there are two cases: one is to regard as elimination that which is different from this and exists in all manifestations in terms of elimination, and the other is to give the name of elimination to the one who eliminates the image of conceptualization. If we consider the first case, then the elimination of difference, the subject, when one manifestation is destroyed, you should not be considered as something that exists or does not exist, because you have no essence. If we consider the second case, then the mind of the general that conceives many things as one, the subject, there is no refutation through the way of "when one manifestation is destroyed, are you something that exists or does not exist," because for you, the appearance of external objects is a false illusion, and you know that you are not the appearance of external objects and the same substance. This is the same meaning as what is said: "If consciousness is not different from it, how can it follow another object?" Here, Tibetans regard the self-characteristic of things as elimination, and the non-affirming negation that is different from this as elimination.