Tibetan
ང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ནི་ཐ་སྙད་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་སོ། །ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་ཤིང་རང་མཚན་མི་ཐོབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཤིང་རང་མཚན་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་མ་སྦྱར་བར་ཤིང་གི་གཞན་སེལ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཤིང་འཛིན་རྟོག་བློ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེའང་ཆོས་ཅན། ཤིང་རང་མཚན་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་མ་སྦྱར་ཡང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་ཤིང་གི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡོད་པར་འདོད་དེ། ཤིང་གི་དོན་དེ་མི་བྱེད་པའི་ཤིང་མ་ཡིན་ཡོངས་སུ་སྤོང་བའི་ཡན་ལག་སྟེ་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤིང་གི་དངོས་པོ་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ཐ་དད་པ་ལ་བརྒྱུད་ནས་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་གསུམ་པོ་གང་ཞེ་ན་ཤིང་འཛིན་རྟོག་པ་དོན་མཐུན་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ཤིང་གི་དོན་དེ་བྱེད་པ་མིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཤིང་གི་དོན་དེ་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཅན་དང་། ཤིང་གི་དངོས་པོ་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་ས་བོན་ཏེ་རྒྱུ་ཅན་དང་། རང་ལ་སྣང་བ་ཤིང་གི་དོན་དུ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཤིང་གི་དོན་དེ་བྱེད་པ་ལ་བརྒྱུད་ནས་བརྟེན་པའི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཕྱི་རོལ་ཤིང་དུ་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེ་ལ་གཞན་སྡེའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པར་ཐལ་བ་སྤང་། །བཅད་བྱ་མེད་ལ་སེལ་འཇུག་མེད་པ་སྤང་། །ལྡོག་པ་དངོས་པོར་ཡོད་མེད་བརྟགས་པ་སྤང་། །གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་འགྱུར་བའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཐལ་བ་བརྗོད། །དེ་ཉིད་མགོ་མཚུངས་རིགས་པས་དགག །དངོས་པོའི་ལན་གྱིས་ངེས་པ་བསྐྱེད། །སྒྲ་ཀུན་ངེས་བཟུང་ཅན་དུ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྟོག་པས་ཤིང་དང་ཤིང་མིན་གང་ཡང་བསྒྲུབ་པས་མི་འཛིན་པར་སེལ་བ་ཁོ་ནས་འཛིན་ན། རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་གཉིས་པོ་དག་རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པ་སྟེ་ཕན་ཚུན་གཅིག་འཛིན་པ་ལ་ངེས་པར་གཞན་དེ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ་ཤིང་མ་ཡིན་བསལ་བ་ཡིས་ཤིང་གི་དོན་འཛིན་དགོས་ཤིང་། ཤིང་མིན་ཡང་ཤིང་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་ངེས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཤིང་དང་ཤིང་མིན་མ་བཟུང་བར་དེ་དག་སེལ་
Chinese
因为如此。那时就成立为是遣除分别的对境。如是说。树这个声音，有法。你由此在名言的时候不能获得树的自相，因为你没有将名言真实地施设在树的自相上，而是将名言真实地施设在树的遮诠上。能生起具有三种特点的执树分别念的树这个声音也是有法。即使没有将名言真实地施设在树的自相上，但在名言的时候对于树的意义也不会欺骗，因为树的意义是不做树的非树完全遣除的支分，是因的自性，并且树的事物是观待于与非树他体的。哪三个特点呢？执树分别念，符合意义有法。具有三个特点，即对于不做树的行相，显现为与做树的意义相同之自性者，以及树的事物是非树他体的仅仅是事物的种子，是因，并且对于自己所显现的没有树的意义之自性者。那为什么呢？树这个声音，有法。是树的遮诠的对境，因为是观待于做树的意义的分别的自性，是执著外境为树的对境之故。第三，对于此，破除他宗的诤论有四：破除认识互相依赖的过失，破除没有所断就没有遣除的道理，破除于实事中考察有无相违，破除不可能有基相同而转变的诤论。第一有四：说出他人所说的过失，以理智驳斥彼之自宗，以实事的回答生起定解，成立一切声音皆为执持决定者。第一是：如果分别念不执著树和非树任何一个，而仅仅以遣除来执著，那么分别念，有法。你执著树和非树二者，二者是互相依赖，即执著一个，必定要先执著另一个，因为你必须以与非树相违，即遣除非树来执著树的意义，并且非树也必须通过遣除树来确定。周遍是有的，因为没有执著树和非树，就遣除
English
Because of that. At that time, it is established as the object of eliminating distinctions. Thus it is said. The sound 'tree', the subject. You cannot obtain the self-characteristic of a tree from it at the time of designation, because you have not truly applied the designation to the self-characteristic of a tree, but have truly applied the designation to the exclusion of others of a tree. The sound 'tree' that generates the conceptual mind that apprehends a tree with three characteristics is also the subject. Even though the designation is not truly applied to the self-characteristic of a tree, it is considered that it does not deceive the meaning of a tree at the time of designation, because the meaning of a tree is the part that completely eliminates non-trees that do not make a tree, it is the nature of the cause, and the object of a tree is dependent on being different from non-trees. What are the three characteristics? The conceptual mind that apprehends a tree, the subject that agrees with the meaning. It has three characteristics, namely, for the aspect of not making a tree, it appears as the nature of being similar to making the meaning of a tree, and the object of a tree is only the seed of the object that is different from non-trees, it is the cause, and for what appears to oneself, it does not have the nature of the meaning of a tree. Why is that? The sound 'tree', the subject. It is the object of the exclusion of others of a tree, because it is the nature of the conceptual mind that depends on making the meaning of a tree, it is the object of clinging to the external object as a tree. Third, for this, there are four ways to refute the arguments of other schools: refuting the fault of mutual dependence of cognitions, refuting the reason that there is no elimination without what is to be eliminated, refuting the examination of the existence or non-existence of contradictions in reality, refuting the argument that it is impossible to have the same basis and change. The first has four: stating the faults said by others, refuting that very own position with reason, generating certainty with the answer of reality, establishing that all sounds are holders of certainty. The first is: if the conceptual mind does not apprehend either tree or non-tree, but only apprehends by elimination, then the conceptual mind, the subject. You apprehend both tree and non-tree, and the two are mutually dependent, that is, to apprehend one, it is necessary to apprehend the other first, because you must apprehend the meaning of a tree by contradicting non-trees, that is, eliminating non-trees, and non-trees must also be determined by eliminating trees. The pervasion exists, because without apprehending tree and non-tree, it eliminates them.
Tibetan
མི་ནུས་པས་སོ། །འདོད་ན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། ཤིང་དང་ཤིང་མིན་གཅིག་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་མེད་ན་ཤིང་དང་ཤིང་མིན་གཉིས་ཀ་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤིང་དང་ཤིང་མིན་རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ཤིང་མིན་བསལ་བའི་སེལ་བ་ལ་སྒྲ་བརྡར་བཏགས་པ་མི་སྲིད་ཀྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་བརྡ་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་ལ་སོགས་པ་ཁ་ཅིག་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞན་སེལ་བས་བརྡ་སྦྱར་བ་ལ་རྟོགས་པ་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའི་སྐྱོན་འགོད་པ་དེ་དག་གི་ནི་ལྟར་ན་ཡང་ཤིང་གི་བརྡར་འདོགས་པ་ལ་ཤིང་མིན་རྣམ་པར་གཅོད་དམ་འོན་ཏེ་མིན། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་གཅོད་དོ་ཞེ་ན་ཤིང་བརྡ་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་བརྡའི་དུས་ན་ཤིང་མིན་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ་མི་ཤེས་པར་ཐལ། ཤིང་གི་བརྡའི་དུས་ན་ཤིང་གི་དོན་འཛིན་པ་མེད་ན་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྟགས་ནི་ད་གཟོད་ཤིང་དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤིང་གི་བརྡ་དོན་དུ་གཉེར་ཤིང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་བརྡ་ལས་ཤིང་མིན་དེ་དག་བརྗོད་བྱར་མི་སེལ་བར་ཐལ། ཤིང་གི་བརྡའི་དུས་ན་ཤིང་མ་ཡིན་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། འདོཾད་ནཾ། ཤིང་མིན་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་སྒྲ་ལས་ཕྱིས་ཤིང་ལ་ཐ་སྙད་འདོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ་འཇུག་པ་རྣམས་ཁྱོད་དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་ནི་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤིང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་ཁྱོད་མ་བསལ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་ཤ་བ་སོགས་ཤིང་གི་བརྡའི་ཡུལ་དུ་མ་བསལ་བས་བརྡ་ལས་དེ་སྤངས་ནས་མི་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བརྡ་བྱེད་པ་ན་སྔར་གཞན་ཤིང་མིན་བཀག་ནས་མི་བསྒྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་རྐྱང་པའི་ཚུལ་དུ་མདུན་ན་གནས་པའི་ཤ་བ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཡོད་པའི་སྤྱི་དོན་གཞན་གཅིག་རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་འདི་ཤིང་ཡིན་ཞེས་སྤྱི་ལ་བརྡ་བྱེད་པ་དེས་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བརྡ་བྱས་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྒྲ་དེ་ལས་ཕྱིས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་སྟེ་འཇུག་པའི་ཚེ་ན་ཡང་སྤྱི་དེའམ་དེ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ལ་དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བརྟེན་པའམ་ཤིང་མིན་ལ་འཇུག་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ལའང་ཡལ་འདབ་ཅན་འདིའང་ཤིང་ཡིན་ཞེས་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དམ་འདི་ཁོ་ན་ཤིང་ཡིན་ཞེས་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བརྡ་སྦྱོར་དང་པོ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚེ་ཤིང་གི་སྒྲ་ལས་ཤིང་མིན་སྤངས་ནས་མི་འཇུག་པར་ཐལ། བརྡ་དུས་ན་ཤིང་བརྡས་ཤིང་མིན་མ་བསལ
Chinese
不能的缘故。如果承认，那么分别念，是法，如果先前没有对树和非树执为一，则应成为树和非树二者都不执著，因为认识树和非树互相依赖有错处，因此，遮除非树的遮除，不可能安立为声音符号，只能以成立总的实事的方式来作符号，如是有些青年不接受等说道。第二，对于以他者遮除来作符号，那些安立认识互相依赖的过失者，按照他们的观点，在安立树的符号时，是否要区分非树呢？如果区分，那么安立树符号的人，是法，在安立树符号时，如何知道非树呢？应成为不知道，因为在安立树符号时，没有执著树的意义，即没有的缘故。周遍承认。因为现在才要了解那个树，为了树的符号而寻求树，为了成立树。如果承认，那么那个，是法，从树的符号中，那些非树不应成为所说，因为在安立树符号时，不知道非树的缘故。理由周遍承认。如果承认。非树，是法，从树的声音之后，对树安立名称，即凡是进入者，你们那些完全抛弃后进入是不可能的，因为树这个声音没有遮除你们的缘故。例如，树的差别，如树枝等，因为没有在树的符号境中遮除，所以从符号中抛弃它是不进入的，如同那样。如果安立符号时，先前遮止其他非树，不是以成立单独成立的方式，而是像面前存在的鹿一样，在一个上有的总义，很好地显示另一个，然后说这是树，这样对总作符号，则应成为对所有显现都作了符号，而且从那个声音之后，在安立名称即进入的时候，也会认识那个总或者与那个总相应的显现，因此，没有互相依赖或者可能进入非树的过失，如果这样想，那么对于那个也有枝叶的这个也是树，这样以不具足的区分，或者只有这个是树，这样以具足其他的区分的方式，如果像第一个安立符号那样，那么在名称的时候，从树的声音中，不应抛弃非树而进入，因为在安立符号时，树的符号没有遮除非树。
English
It is impossible because of that. If you accept, then the conceptual thought, is the subject, if there was no prior grasping of tree and non-tree as one, then it should become that both tree and non-tree are not grasped, because there is a fault of relying on each other in recognizing tree and non-tree, therefore, it is impossible to establish a sound symbol for the exclusion that excludes non-tree, it is only the way to establish the general entity as a symbol, as some like the young maiden non-acceptance say. Second, regarding establishing a symbol by excluding others, those who posit the fault of relying on each other in recognition, according to their view, when establishing the symbol of a tree, do you distinguish non-tree or not? If you distinguish, then the person who establishes the symbol of a tree, is the subject, at the time of establishing the symbol of a tree, how do you know non-tree? It should become not knowing, because at the time of establishing the symbol of a tree, there is no grasping of the meaning of tree, that is, because it does not exist. The pervasion is accepted. The reason is that now you need to understand that tree, in order to seek tree for the symbol of tree, in order to establish tree. If you accept, then that, is the subject, from the symbol of tree, those non-trees should not become what is said, because at the time of establishing the symbol of tree, you do not know non-tree. The reason and pervasion are accepted. If you accept. Non-tree, is the subject, after the sound of tree, those who apply names to tree, that is, all those who enter, it is impossible for you to enter after completely abandoning those, because the sound of tree has not excluded you. For example, the differences of tree, such as branches, etc., because they are not excluded in the realm of the symbol of tree, therefore, abandoning it from the symbol is not entering, like that. If when establishing a symbol, previously preventing other non-trees, not in the way of establishing only establishing, but like a deer present in front, on one general meaning that exists, showing another very well, and then saying this is a tree, thus making a symbol for the general, then it should become that a symbol has been made for all appearances, and also after that sound, at the time of applying names, that is, entering, you will also recognize that general or the appearance corresponding to that general, therefore, there is no fault of relying on each other or the possibility of entering non-tree, if you think like that, then for that also, this one with branches is also a tree, thus distinguishing by non-possession, or only this is a tree, thus distinguishing by possessing others, if like the first establishing of a symbol, then at the time of naming, from the sound of tree, you should not abandon non-tree and enter, because at the time of establishing the symbol, the symbol of tree has not excluded non-tree.