Tibetan
གས་པར་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་དེ་ལ། གྲགས་པ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཀུན་བཞག་པ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། དམ་པའི་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་སྣང་རྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱས་པས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་ཅེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ལྔ་པ་ནི། དམ་པའི་དོན་གྱི་དོན་རང་མཚན་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ལ་དུ་མ་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། གཅིག་ལ་དུ་མའི་ཐ་སྙད་བློ་ཡིས་བསླད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དུ་མ་རང་གི་ངོ་བོས་གཅིག་ཏུ་འདྲེ་བ་མེད། གཅིག་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སྤྱིའོ། །འདི་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ལ་འཇུག་གི་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་མི་འཇུག་སྟེ། དུ་མ་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བ་དང་གཅིག་ལ་དུ་མར་འབྱེད་པའི་སྒྲ་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་རང་མཚན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ལ་སྣང་བ་བརྫུན་པ་ཡིན་ན་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། རྟོག་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ངོར་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་རབ་ཏུ་བརྟགས་ཏེ། འཁྲུལ་ངོར་ལོག་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་མ་ལས་ལྡོག་པའི་དངོས་པོར་སྣང་བས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་ཏོ། །ཞེས་སྤྱི་དང་འདྲེས་པའི་རང་མཚན་འཛིན་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བསྒྲུབ་བྱའོ། །འདི་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། དངོས་པོ་རང་མཚན་མཐོང་བ་སྟེ་སྣང་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གླང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཁྱད་པར་སྤྱི་དང་འདྲེས་པ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་པའི་ཚིག་འདིར་ཆོས་ཅན། རང་གི་མཚན་ཉིད་སྤྱི་དང་འདྲེས་པ་རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་བྱར་སྟོན་ཞེས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་གཞན་སེལ་གྱི་སྤྱི་དང་འདྲེས་པ་རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་བྱར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་མཚན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྤྱིའི་རྣམ་པ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་དང་། སོགས་པ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཅིར་ཡང་རྟོག་པས་དངོས་སུ་གཟུང་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་མང་པོ་རྣམས་དེ་གཅིག་པུ་ལ་ནི་མི
Chinese
对于世间如何称说，就仅仅依靠那样的称说来成立和建立一切，这是智者们所做的，这是有必要的，因为是为了进入证悟圣义自相的实相。这都是因为错觉地认为显现是常、一，从而进行破立，所以说能获得进入之境的自相。第五，圣义的意义，自相，是法。你对它的众多与本体一，一与众多的名言，是被心识所蒙蔽，是错觉，因为众多不会以自己的体性混合为一，一也不会成为不同的众多。这是总的。这是特殊的。像这样，各种差别的名言是法。它进入显现在分别念心识中的意义，而不会真实地进入自相，因为它是将众多混合为一，并将一分为多的声音和心识。这是周遍的，因为自相中不可能有这样的情况。如果显现在心识中的是虚假的，那么不同的法又怎么可能成立呢？分别念的相本身是法。在错觉中，对法的各种差别进行了极大的分别，因为在错觉中，它显现为与其他的各种错乱相背离的事物。第六，那么，论师陈那以比量来执取以遣余作为特点的差别，这样执取与共相混合的自相，这与您所说的相违吗？这是所要成立的。认为这是能成立的因的分别念是法。它不会真实地执取以无常作为特点的自相，因为事物自相的显现已经消失了。陈那以比量执取与共相混合的差别，这句话是法。说自己的特征与共相混合是比量的所取境，这不是所要执取的，因为显现在分别念中的差别，即遣余的共相混合，被显示为比量的所取境。那个自相是法。总相和差别相，以及其他法和有法等等，都不是分别念所能真实执取的，因为法的各种差别的众多特点不会在它一个上面。
English
As it is said in the world, one should only rely on such sayings to establish and establish everything. This is what the wise have done, and it is necessary because it is for the sake of entering the realization of the reality of the self-characteristic of the sacred meaning. All of this is because of the illusion that the appearance is constant and one, and thus making refutations and establishments, so it is said that one can obtain the self-characteristic of the entering realm. Fifth, the meaning of the sacred meaning, the self-characteristics, are dharmas. Your many and one essence, and the names of one and many, are obscured by the mind, which is an illusion, because the many will not mix into one with their own nature, and one will not become different many. This is the general. This is the special. Like this, the names of various differences are dharmas. It enters the meaning that appears in the discriminating mind, but it does not truly enter the self-characteristic, because it is the sound and mind that mixes the many into one and divides one into many. This is pervasive, because such a situation is impossible in the self-characteristic. If what appears in the mind is false, then how can different dharmas be established? The appearance of discrimination itself is a dharma. In illusion, various differences of dharmas are greatly distinguished, because in illusion, it appears as things that deviate from other various confusions. Sixth, then, does the teacher Dignāga use inference to grasp the difference characterized by exclusion of others, thus grasping the self-characteristic mixed with the general characteristic, which contradicts what you said? This is what needs to be established. The discrimination that thinks this is the reason for being able to establish is a dharma. It does not truly grasp the self-characteristic characterized by impermanence, because the appearance of the self-characteristic of things has disappeared. Dignāga uses inference to grasp the difference mixed with the general characteristic, this sentence is a dharma. Saying that one's own characteristic mixed with the general characteristic is shown as the object of inference, this is not what should be grasped, because the difference that appears in discrimination, that is, the general characteristic mixed with the exclusion of others, is shown as the object of inference. That self-characteristic is a dharma. The general characteristic and the difference characteristic, and other dharmas and entities, etc., are not truly grasped by discrimination, because the many characteristics of the various differences of dharmas are not on that one.
Tibetan
་རུང་བའི་ཕྱིར། བདུན་པ་ནི། སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཡང་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རང་མ་ཡིན་ཀུན་ལས་ལོག་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་དངོས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་དེ་འཛིན་ནས་འདིའི་བར་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་སྒྲའི་འཇུག་ཚུལ་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞན་སྡེའི་འདོད་པའི་བརྡ་ཡུལ་དགག རང་སྡེའི་འདོད་པའི་བརྡ་ཡུལ་བསྒྲུབ། དེ་ལ་གཞན་སྡེའི་རྩོད་པ་སྤོང་། དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་མཚན་བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག སྤྱི་དངོས་བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག སྤྱི་ལྡན་བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་བྱེད་པའི། །སྒྲ་ཡོད་མ་ཡིན་ཅེས་པ་ལ། བརྡ་སྤྲོད་པ་རྣམས་ན་རེ། རང་མཚན་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། བུམ་པ་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་ཆུ་སྐྱོར་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་མཚན་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རང་གང་ལ་བརྡར་བརྟགས་པའི་དོན་དེ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་རང་མཚན་དེ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བརྡ་དུས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བརྡ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་དོན་གོ་བའི་ཆེད་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། རིམ་པ་ལྟར། གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་དང་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་པའི་སྤྱི་འཁྲུལ་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུའང་ཡོད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། རིགས་རྐྱང་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དེ་ལ་བ་ལང་གི་རིགས་དེ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བ་ལང་ཞེས་པའི་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བ་ལང་གི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་སྟེ། བརྡ་བྱེད་པར་རྩོམ་པ་ན་ཅི་ནས་ཀྱང་བ་ལང་དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་བུ་དེ་བ་ལང་གི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་ཤེས་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་ནས་དོན་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་བརྡ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་དེ་དང་ལྡ
Chinese
因为可行。第七，声音和分别也是有法，自相的体性，不是自己，从一切他处返回，那个如是真实地了知是不存在的，因为总相中是真实存在的。从执持自性到这里是总结的偈颂。第二，详细解释声音的进入方式有四：遮破他宗的所许的表示境，建立自宗所许的表示境，对此驳斥他宗的争论，总结陈述遮破和建立二者的意义。第一有三：遮破自相是表示境，遮破总实是表示境，遮破总有是表示境。第一，那个如是真实了知的，声音不存在，对于这个，声明者们说，自相不是声音的实际表达对象是不合理的，因为说瓶子过来的时候，是为了取能取水的功用而进入的。自相有法，不是言说声音的实际表达对象，因为不是表示的实际境。周遍，因为言说的声音都是显示自己所表示的意义。理由是自相不能真实地施加表示，因为在作名称的时候，没有表示时期的自性，因此。周遍，因为表示是在作名称的时候，为了理解意义而作的。第二，胜论派和数论派说，按照次第，从显现中，与实体各异，以及显现和实体相同的总相，不依赖于错乱，是表示的实际境，那个在作名称的时候也是存在的，所以没有如上所说的过失。对于认为唯有总相是表达对象的那一方，牛的总相有法，不依赖于错乱，不是称为牛的表示的实际境，因为不是牛的功用，周遍，因为在开始作表示的时候，无论如何，寻求牛的意义的人，知道牛的功用，然后为了成办那个，认为会进入功用者，所以为了表达意义而作表示。第三有二：陈述所许和遮破那个。第一，具有总相
English
Because it is feasible. Seventh, sound and conceptualization are also subjects. The nature of self-character, not itself, returns from all others. That which is truly realized as such does not exist, because it truly exists in the general character. From holding the self-nature to here is a summarizing verse. Second, there are four ways to explain the way sound enters in detail: refuting the asserted object of expression of other schools, establishing the asserted object of expression of one's own school, refuting the arguments of other schools on this, and summarizing and stating the meaning of refutation and establishment. The first has three: refuting that self-character is the object of expression, refuting that general reality is the object of expression, and refuting that general possession is the object of expression. First, that which is truly realized as such, the sound does not exist. To this, the grammarians say that it is unreasonable that self-character is not the actual object of expression of sound, because when saying "bring the pot", it is to enter into taking the function of fetching water. Self-character is the subject, not the actual object of expression of speech sound, because it is not the actual object of expression of designation. Pervasive, because the sounds of speech all show the meaning that they designate. The reason is that self-character cannot be truly applied to designation, because at the time of naming, there is no self-nature of the time of designation, therefore. Pervasive, because designation is made at the time of naming in order to understand the meaning. Second, the Vaisheshika and Samkhya schools say that, in order, from manifestation, the general character that is different from the substance, and the general character that is the same as the manifestation and substance, without relying on confusion, is the actual object of expression of designation, and that exists at the time of naming, so there is no fault as mentioned above. For those who think that only the general character is the object of expression, the general character of the cow is the subject, without relying on confusion, it is not the actual object of expression of the designation called cow, because it is not the function of the cow, pervasive, because when starting to make the designation, in any case, the person seeking the meaning of the cow knows the function of the cow, and then in order to accomplish that, thinking that it will enter into the functioner, so the designation is made in order to express the meaning. Third, there are two: stating the assertion and refuting that. First, possessing the general character.