Tibetan
འ་ཞིག་ལ་རྟ་མི་བདོག་ཅེས་སྟེ་མེད་པས། ཕྱུགས་ཀྱང་བདོག་པ་མིན་ནམ་ཅི་སྟེ་འབྲེལ་མེད་ཕྱུགས་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་ནོ། །ལྡོག་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་རྟགས་ཆོས་ཅན། གཅིག་རྟགས་ཉེ་བ་སྟེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཞན་ཆོས་ནི་ཉེ་བའམ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མི་འགའ་ཞིག་ལ་ཕྱུགས་ནི་བདོག་ཅེས་ཏེ་ཡོད་པས་དེ་བཞིན་རྟ་ཡང་བདོག་གམ་ཅི་སྟེ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་མི་མཐུན་དཔེ་མེད་ཀྱང་རིགས་པས་རྟོགས། རིགས་པ་དཔེ་ལ་མི་ཤེས་པ་ལ་སྟོན། རིགས་པ་ཤེས་ལ་སྒྲུབ་ངག་བརྗོད་ཚུལ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡང་བདག་གཅིག་དེ་བྱུང་གཉིས་ལས་གཞན་མི་སྲིད་ཅིང་། གཉིས་པོ་དེ་ཡང་དཔེ་དག་གིས་སྟོན་ཏེ། མཐུན་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་དང་། མི་མཐུན་དཔེ་ལ་ལྡོག་པ་སྟོན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ལྡོག་པ་སྟོན་པ་ལ་མི་མཐུན་དཔེ་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ངེས་པར་དགོས་སམ་ཞེ་ན། འགྲེལ་པས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་པོ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ལ་ངེས་པར་གཞི་དངོས་པོར་གྲུབ་དགོས་པར་མི་འདོད་དེ། མི་མཐུན་དཔེ་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་དེ་དག་མེད་ནའང་རྟགས་དེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་ཅེས་པའི་རིགས་པ་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ཕལ་ཆེར་མི་མཐུན་དཔེ་དངོས་པོར་མེད་ཀྱང་ཆོས་དེ་དག་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ལས་རྟོགས་ཞེས་འཆད་པ་ནི་འང་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་ནུས་པ་མཐོན་ཅིང་། འདི་དང་ཚིགས་བཅད་འོག་མའི་བར་དུ་རང་འགྲེལ་ལས། འདི་ལྟར་ཞེས་པའི་ཚིག་ལས་མཚམས་སྦྱོར་གཞན་མེད་པས་གོང་གི་དེ་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་དེ་གཞུང་འོག་མས་སྟོན་དགོས་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རིགས་པ་དེ་གང་ཞེ་ན། དཔེ་བུམ་པ་ལ་མི་རྟག་པ་བྱས་པ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། དཔེ་ཚང་མང་ལ་མེ་དུ་བ་དེའི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་སྟོན་པའི་རིགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བྱས་མི་རྟག་གི་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་པ་དང་མེ་དུའི་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་དེ་དག་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་སྟོན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་བ་གཉིས་པོ་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་མི་མཐུན་དཔེ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་ཚེ་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་རྗེས་
Chinese
如果某处没有马，那么也没有牲畜吗？为什么说没有关联的牲畜不会返回呢？如同没有返回那样，一个特征的法，一个特征的邻近，因为存在，那么其他的法如何是邻近或者存在的呢？不会成为邻近或者存在，因为和法没有关联。如果某些人有牲畜，那么也有马吗？为什么说不会存在呢？第三部分有三点：即使没有不相似的例子，也能通过理证来理解；对于不理解例子的人，要展示理证；对于理解理证的人，要讲述成立语的两种方式。第一点是：像这样，通过自性关系的威力，成立了随同和返回，因此，为了使论式的所立能够被理解，自性关系除了本体同一和彼生之外，没有其他的可能性。这二者也通过例子来展示，在相似的例子中展示随同，在不相似的例子中展示返回。那么，为了展示返回，是否必须要有在事物上成立的不相似的例子呢？解释说，为了成立返回，对于这两个成立的标志来说，法，成立返回，在不相似的例子中，不希望必须要在事物的基础上成立，即使没有在事物上成立的不相似的例子，也能通过说这个标志在不相似的一方没有的理证来理解返回。以前大多数时候，即使不相似的例子在事物上不存在，也能通过说没有那些法来理解，这样解释就提高了“也”这个词的力量。在这个和下面的偈颂之间，自释中没有“像这样”之外的连接，因此没有理解上面所说的没有，需要下面的正文来展示的意义。第二点是：那么，理证是什么呢？例如，在瓶子上做出的无常的自性，以及在所有事物上，火和烟是原因的事物，展示这些的理证，法，对于所作和无常的本体同一关系，以及火和烟的彼生关系不理解的缘故，要向论敌展示，因为那两个论敌通过例子来理解这两种关系，这就是理证。而且，在不相似的例子没有在事物上成立的时候，在相似的例子上随
English
If there is no horse in a certain place, then is there no livestock either? Why is it said that unrelated livestock does not return? Just as there is no return, a characteristic of the dharma, a proximity of a characteristic, because it exists, then how can other dharmas be proximity or existence? It will not become proximity or existence, because there is no connection with the dharma. If some people have livestock, then do they also have horses? Why is it said that it will not exist? The third part has three points: even if there is no dissimilar example, it can be understood through reasoning; for those who do not understand the example, the reasoning should be shown; for those who understand the reasoning, the two ways of stating the establishment words should be explained. The first point is: Like this, through the power of the nature relationship, the following and returning are established, therefore, in order to make the thesis of the argument understandable, the nature relationship has no other possibilities than the identity of the self and the arising from it. These two are also shown through examples, showing the following in similar examples, and showing the return in dissimilar examples. So, in order to show the return, is it necessary to have a dissimilar example established in things? The explanation says that in order to establish the return, for these two established signs, the dharma, the establishment of the return, in the dissimilar example, it is not desired to be established on the basis of things, even if there is no dissimilar example established in things, the return can be understood by saying that this sign does not exist in the dissimilar side. In the past, most of the time, even if the dissimilar example does not exist in things, it can be understood by saying that there are no those dharmas, this explanation enhances the power of the word "also". Between this and the following verse, there is no connection other than the word "like this" in the self-explanation, so the meaning of the above-mentioned absence, which needs to be shown by the following text, is not understood. The second point is: So, what is the reasoning? For example, the nature of impermanence made on the vase, and on all things, fire and smoke are the cause of things, showing these reasonings, the dharma, for the reason that the identity relationship between the made and impermanent, and the arising relationship between fire and smoke are not understood, it should be shown to the opponent, because those two opponents understand these two relationships through examples, this is the reasoning. Moreover, when the dissimilar example is not established in things, following on the similar example
Tibetan
འགྲོ་བསྟན་པས་ལྡོག་པ་འགྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྟན་པས་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་པས་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་མཁས་པ་དང་། དང་པོ་ནས་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་ཟིན་མ་བརྗེད་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ངག་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཕྱོགས་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་ཀྱང་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པར་མ་ནུས་པའི་རྒོལ་བ་རྨོངས་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བྱ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་དཔེ་དག་གིས་སྟོན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་ཤེས་ན་སྤྱི་ཁྱབ་མ་དྲན་པའི་རྒོལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོར་ཁྱབ་པ་བརྗོད་དགོས་ཏེ། སྤྱི་ཁྱབ་མ་དྲན་པ་དྲན་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གཉིས་ཀ་བརྗོད་དགོས་སམ་ཤེ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོར་ཁྱབ་པ་གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་དངོས་སུ་སྨྲས་པས་གཅིག་ཤོས་མ་སྨྲས་པ་དེ་ལ་དྲན་པ་ཡང་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཅིག་ཤོས་དེ་དོན་གྱིས་གོ་བས་སོ། །འདི་དག་གི་དོན་ལ་ཁ་ཅིག མཁས་པའི་དོན་དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་བཤད་ནས་དེ་ལ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་མི་དགོས་པར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་ཙམ་འདིའི་སྐབས་ཀྱི་མཁས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལ་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་ཆེད་དུ་ཁྱབ་པ་བརྗོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་གཞུང་སྔ་མའི་དོན་ཆོས་དེ་དག་མེད་ན་རྟག་དེ་དག་མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ལ་བཤད་ནས་བརྗོད་པ་ལས་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན་གང་ཟག་གཉིས་ལས་མི་མཁས་པ་ལ་སྟོན་ཚུལ་ནི་དཔེ་ལ་ཞེས་སོགས་དང་། མཁས་པ་ལ་སྟོན་ཚུལ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ཅིང་། ཕྱོགས་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པའི་དོན་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་འཆད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ལྡོག་ཁྱབ་བརྗོད་པའི་ངོས་འཛིན་དཔེའི་སྟེང་དུ་རྗེས་ཁྱབ་བརྗོད་པ་ལ་འཆད་པ་ནི་ནང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མི་ཤེས་པའི་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཙམ་དང་། འདིའི་མཁས་པ་དོན་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ལ་འཆད་ན། གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་སྨྲས་པས་ཞེས་པ་ཡང་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་ལ་འཆད་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་འདི་ནི་རང་འགྲེལ་དང་། རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། བོད་གཞན་དག་གིས་ནི་ཚིགས་བཅད་གསུམ་པོ་འདིའི་དོ
Chinese
意思是说，通过指出“存在”来确立“不存在”。第三，对于那些通过如此指示，在相似例证上了解周遍关系，从而忆起普遍概念的智者，以及那些从一开始就忆起普遍概念且不忘的智者们来说，作为有法，后生之推论无需依赖于陈述周遍的论式，因为对于后生之推论，仅仅陈述作为理由的同品分即可。那么，对于虽然在例证上了解周遍关系，却无法忆起普遍概念的愚昧论敌，该如何处理呢？因为例证本身就指示了关系，所以在例证上了解关系，却不忆起普遍概念的论敌，作为有法，你必须陈述周遍，因为必须使不忆起普遍概念者忆起。那么，是否需要陈述两者呢？对于这样的论敌，作为有法，在你面前，真实地说出两种周遍中的任何一种，就会使未说出的另一种产生正确的忆念，因为他会因此而领会另一种的含义。对于这些意义，有些人将“智者”的意义解释为仅仅了解例证上的关系，并认为无需对其陈述周遍，这是不合理的，因为仅仅了解例证上的关系并非是这种情况下的智者，并且为了使其忆起普遍概念，必须陈述周遍。有些人将先前论述的意义解释为，从陈述“如果这些法不存在，则那些常法也不存在”中理解反向，如果从陈述中理解，那么如何陈述呢？对于两个人中的不智者，指示的方式是“在例证上”等等，对于智者，指示的方式是“对于智者们”等等。将仅仅陈述同品分的意义解释为确定同品分的量，也是不合理的，因为将陈述反向周遍的认识解释为在例证上陈述后向周遍是自相矛盾的，并且不了解的反向知识仅仅是，并且此处的智者意义不同，如果将仅仅陈述理由解释为确定同品分，那么“说了两者中的任何一个”也必然要解释为确定周遍。此自宗是自释和《理藏根本释》的观点，而其他藏人则认为这三个偈颂的意义是
English
It means that by pointing out "existence," one establishes "non-existence." Thirdly, for those wise ones who, by such instruction, understand the pervasive relationship on similar examples and thus remember the universal concept, and for those wise ones who remember the universal concept from the beginning and do not forget it, as the subject, the subsequent inference does not depend on the statement of the pervasiveness, because for the subsequent inference, it is sufficient to state only the reason as the property of the similar class. Then, how should one deal with the ignorant opponent who, although understanding the pervasive relationship on the example, is unable to remember the universal concept? Because the example itself indicates the relationship, if one understands the relationship on the example, but the opponent does not remember the universal concept, as the subject, you must state the pervasiveness, because it is necessary to make the one who does not remember the universal concept remember it. Then, is it necessary to state both? For such an opponent, as the subject, in your presence, truly stating any one of the two pervasivenesses will cause the unstated other to arise with correct recollection, because he will thereby understand the meaning of the other. Regarding these meanings, some explain the meaning of "wise" as merely understanding the relationship on the example, and think that it is not necessary to state the pervasiveness for it, which is unreasonable, because merely understanding the relationship on the example is not the wise one in this case, and in order to make him remember the universal concept, it is necessary to state the pervasiveness. Some explain the meaning of the previous statement as understanding the reverse from the statement "if these dharmas do not exist, then those permanent dharmas also do not exist," if one understands from the statement, then how to state? For the unwise one of the two people, the way of instruction is "on the example," etc., for the wise one, the way of instruction is "for the wise ones," etc. It is also unreasonable to explain the meaning of merely stating the property of the similar class as the valid means of determining the property of the similar class, because explaining the recognition of stating the reverse pervasiveness as stating the subsequent pervasiveness on the example is self-contradictory, and the unrecognized reverse knowledge is merely, and the meaning of the wise one here is different, if one explains merely stating the reason as determining the property of the similar class, then "having said any one of the two" must also be explained as determining the pervasiveness. This own system is the view of the self-commentary and the root commentary of the 'Rig gter', while other Tibetans think that the meaning of these three verses is