Tibetan
་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་པ་ཆོས་ཅན། བུད་མེད་གཡེམ་མ་མུ་ཅོར་གྱིས་བདག་པོ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་མཚུངས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་གེགས་ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་ཀུན་ཏུ་མ་བསལ་ཞིང་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་འབྲེལ་སོགས་ཆོས་གསུམ་པོ་ཡང་ཡོད་པར་མ་བསྟན་ལ། རིག་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཅེས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅིང་དེ་མ་བསལ་ཅེ་ན། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བའི་དོན་བརྗོད་དེ། སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་། སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རྟག་པ་དང་། དབང་པོའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྤྱི་དབང་པོས་བཟུང་བྱ་དང་། དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མི་མཉམ་པ་རྟག་པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་དང་། གནས་པ་མི་མཉམ་པ་རྟེན་དོན་གཞན་གྱིས་གནས་པ་དང་། འཇིག་པ་མི་མཉམ་པ་རང་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་འཇིག་པ་དང་། གཞན་ཡང་བློ་ལྐོག་གྱུར་དང་། སྒྲ་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ། སྡིག་པ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཁས་བླངས་ནས་ཁྲུས་ཀྱིས་སྡིག་པ་འདག་པར་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ལུང་ལ་ལྟོས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་འགལ་བ་དག་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་ཀུན་ཏུ་མ་བསལ་ཏེ། དེ་དང་འགལ་བའི་ལན་མ་བཏབ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཚིག་ཕྱོགས་གཅིག་བདེན་པར་མཐོང་བས་ཚིག་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་ཚད་མ་སྟེ་བདེན་པར་གྲུབ་ན་འོ་ན་སྐྱེས་བུས་མང་དུ་སྨྲ་བའི་ཚིག་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། ཚད་མིན་ཏེ་མི་བདེན་པ་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་བདེན་པའི་དོན་གཅིག་མེད་པ་མིན་པ་སྟེ་ཕྱོགས་གཅིག་བདེན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་དེས་ན་ལུང་ཙམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་ཙམ་དོན་དང་འབྲེལ་བ་མེད། །དེས་ན་བརྗོད་དོན་ངེས་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲ་འདི་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པའམ་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་མེད་ཀྱང་བརྗོད་པ་པོ་ལ་གནས་པ་སྟེ་བརྗོད་འདོད་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་རང་གི་ཞན་པའི་བརྗོད་བྱ་དང་འབྲེལ་པ་གཉི
Chinese
如是。第二，论式是：顺世外道，如同荡妇以花言巧语战胜丈夫，因为没有完全消除进入论典的障碍——与三量相违，也没有显示进入的支分——论典的意义关联等三种法。并且，正因为他们认为吠陀论典以一部分不欺骗的标志，就承认一切都具有真实的意义。如果问：与三量相违存在于何处，以及如何没有消除？答：吠陀，具有与三量相违的意义，即声称：补特伽罗是常恒的，并且是作者；声音等事物是常恒的；超出根识对境的总法是根识所取；事物由不平等的因——常恒的因所产生；安住不平等——由其他的所依义安住；坏灭不平等——由自因之后产生的其他因所坏灭；此外，如同意识隐蔽和声音常恒等，是现量和比量二者所破斥的对境；或者，如同承认罪业是烦恼的果实，然后声称沐浴可以消除罪业等，与依赖于圣教的随同比量相违。吠陀，没有完全消除与三量相违，因为没有回答与此相违的辩论。第三，如果因为见到一部分词句真实，就成立剩余的一切词句都是量，即真实，那么，这个人所说的大量词句，具有什么不真实之处呢？没有不真实之处，因为你没有说其中没有一个真实的意义，即可能有一部分是真实的。第四，因此，仅仅是语言在所表达的意义上存在两种错误：仅仅是语言与意义没有关联，因此不能确定所表达的意义。第一种情况是：这个声音，不是与自己所执著的表达对象在自性上相同一，也不是它的果，因为即使没有自己所执著的表达对象，也存在于说话者心中，即仅仅从表达意愿中产生。因此，作为能表达的声音，不能从你那里成立自己所执著的表达对象，因为你与自己所执著的表达对象之间没有两种关联。
English
Thus it is. Secondly, the argument is: The Carvaka, is like a prostitute who defeats her husband with sweet talk, because they have not completely eliminated the obstacles to entering the treatise—contradictions with the three valid cognitions, and have not shown the limbs of entry—the three qualities such as the meaning connection of the treatise. Moreover, it is because they claim that the Vedas, with the sign of not deceiving in one aspect, acknowledge that everything has a true meaning. If asked: Where does the contradiction with the three valid cognitions exist, and how has it not been eliminated? Answer: The Vedas, express meanings that contradict the three valid cognitions, namely: the person is permanent and is the agent; sounds and other things are permanent; the general that transcends the scope of the senses is apprehended by the senses; things are produced by unequal causes—permanent causes; abiding is unequal—abiding by other dependent meanings; destruction is unequal—destruction by other causes that arise later than their own causes; furthermore, like the hidden consciousness and the permanence of sound, they are the objects refuted by the two types of valid cognition of direct perception; or, like acknowledging sin as the fruit of affliction, and then claiming that bathing can eliminate sin, they contradict the inference that relies on scripture. The Vedas, have not completely eliminated the contradictions with the three valid cognitions, because they have not answered the arguments that contradict them. Thirdly, if seeing one part of the words as true establishes that all the remaining words are valid, that is, true, then what is untrue in the many words spoken by this person? There is nothing untrue, because you do not say that there is not a single true meaning in it, that is, it is possible that one part is true. Fourthly, therefore, there are two kinds of errors in language alone regarding the meaning to be expressed: language alone has no connection with meaning, therefore the meaning to be expressed cannot be determined. The first case is: this sound, is not inherently the same as the object of expression that it apprehends, nor is it its result, because even if there is no object of expression that it apprehends, it exists in the speaker's mind, that is, it arises only from the intention to express. Therefore, as the expressing sound, the object of expression that it apprehends cannot be established from you, because there are not two connections between you and the object of expression that it apprehends.
Tibetan
ས་པོ་གང་རུང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་གཅིག་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་བ་འདི་ལས་རྣམ་པར་ལྡོག་པས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་ལས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བརྗོད་བྱ་ལས་དེ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་སྐྱེ། དེ་ལས་བརྗོད་འདོད་སྐྱེ། དེ་ལས་ཚིག་སྐྱེ་བས་བརྗོད་བྱས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། བུམ་པ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། ཕན་ཚུན་དག་ནི་འགལ་བའི་དོན་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀར་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚིག་དོན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེས་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། ལུང་དེ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གང་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ལུང་དང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལུང་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་པོའི་ཚད་མ་རྣམ་པ་འགའ་ཡི་ཡུལ་དུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཁྱོད་དེ་ནི་ལོག་ན་ཡང་སྐལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐ་མལ་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། སྐལ་དོན་མེད་ངེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་དམིགས་པས་ནི་མི་གྲུབ་པར་ཐལ། སྐལ་དོན་ཡོད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནང་འགལ་བསྟན་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨད་པ་ནི། བླུན་པོ་རིགས་པ་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། ཤེས་རབ་འཆལ་བའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ནང་འགལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པའི་རིག་བྱེད་ཚད་མར་འདོད་པ་དང་ནི་སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་འགས་ལས་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་དང་། ལུས་ལ་ཁྲུས་བྱས་པ་ལས་སེམས་ཀྱི་སྡིག་པ་འདག་པའི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དང་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱང་བྲམ་ཟེ་ཡིན་ཞེས་རིགས་སྨྲ་བས་དྲེགས་པ་དང་། སྡིག་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་མི་ལྔ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ལ་གདུང་བ་རྩོམ་ཞེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་རྣམ་བཤད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་ལས་རང་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །དགེའོ། །དགེའོ། །དགེའོ།
Chinese
因为任何一方都未成立的缘故，周遍是成立的。如果单单从这一个生起的联系中彻底颠倒，也没有不欺骗所要成立的法，因为没有这样的情况。如果说，能诠之声不是所诠义的果，这一点没有成立。因为能诠之声的各个词语的意义的进入，是从所诠义经过传递而产生的。因为从所诠义产生见到它的现量，从那产生想说的心念，从那产生词语，因此是通过所诠义传递而产生的。如果这样说，那么，对于一个瓶子作为有法，对于互相违背的常与无常二者都进行表达的词语，是如何进入的呢？不进入。因为没有常与无常二者的自性。第二，因为词义没有联系，因此，圣教作为有法，从圣教作为理由而安立，对于自己所要表达的意义，哪一个是通过量而决定的呢？不是。因为圣教和自己所要表达的事物，对于想要从圣教中理解所要表达的事物的人来说，如果不是在某些量的对境中，就不会产生不出现的关系。因此，圣教作为有法，因为你是量，所以即使你颠倒，也不会不成立有意义的事物，因为你不是量。因此，世俗的量作为有法，你以无有决定意义的果，因为你没有见到，所以不成立。如果存在有意义的事物，那么你见到就不周遍，因此是这样的缘故。第五，显示内在矛盾，从而呵斥说话者：愚笨的论理者作为有法，具有智慧邪行的五种果的相，即：认为显示各种内在矛盾的吠陀是量，以及说常有的补特伽罗造作，以及认为身体沐浴可以洗净心灵的罪恶，以及没有智慧和戒律等功德也自认为是婆罗门，以种姓论而傲慢，以及为了摧毁罪恶而依止五种人等，说在身体上制造痛苦，因为具有这五种相。第三，是《释量论》的词句的注释《普贤光芒》中，为自利而作的现量之后作比量，即第一品的解释。善哉！善哉！善哉！
English
Because neither side is established, the pervasion is established. If one were to completely reverse this single arising connection, there would still be no non-deceptive establishment of what is to be established, because there is no such situation. If it is said that the expressing sound is not the result of the expressed meaning, this is not established. Because the entry of the various words of the expressing sound into meaning arises through transmission from the expressed meaning. Because from the expressed meaning arises the direct perception of seeing it, from that arises the desire to express, from that arises words, therefore it is produced through the transmission of the expressed meaning. If this is said, then, for a pot as the subject, how does the word expressing both mutually contradictory permanent and impermanent enter? It does not enter. Because it does not have the nature of both permanent and impermanent. Second, because there is no connection between word and meaning, therefore, scripture as the subject, from scripture being established as the reason, which of the meanings it expresses is determined by valid cognition? It is not. Because for those who want to understand what is to be expressed from scripture, scripture and the things it expresses, if they are not in the object of some valid cognitions, the relationship of non-occurrence will not be established. Therefore, scripture as the subject, because you are valid cognition, even if you are reversed, you will not fail to establish a meaningful thing, because you are not valid cognition. Therefore, mundane valid cognition as the subject, you with the result of necessarily having no meaning, because you do not perceive it, it is not established. If there is a meaningful thing, then your seeing it is not pervasive, therefore it is for this reason. Fifth, showing internal contradiction, thereby criticizing the speaker: The foolish logician as the subject, possesses the five signs of the fruit of corrupted wisdom, namely: considering the Vedas that show various internal contradictions as valid cognition, and saying that a permanent person creates, and believing that bathing the body can cleanse the sins of the mind, and even without qualities such as wisdom and morality, considering oneself a Brahmin, being arrogant with caste arguments, and relying on five people to destroy sins, etc., saying that one inflicts suffering on the body, because it possesses these five signs. Third, is the commentary on the words of the Compendium on Valid Cognition, "The Rays of Samantabhadra," the explanation of inference for oneself after direct perception, that is, the explanation of the first chapter. Good! Good! Good!