Tibetan
་ཞིག་བྱས་ནས་བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་རྐྱེན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱར་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་བྲམ་ཟེས་སྔགས་ལ་ཁྱད་པར་གསར་དུ་མི་བྱེད་ཀྱང་སྔགས་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྟག་པ་གང་ཞིག རྟག་པ་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བྱ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གོང་དུ་བསལ་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་བྲམ་ཟེ་གང་ལས་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ཀྱི་བློ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་སྔགས་གསལ་བའི་དོན་ཡིན་ལ་བློ་དེ་ནི་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཡང་སྦྱོར་བ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔགས་ཟློས་པ་པོ་ལས་གཞན་པའི་ཉན་པ་པོའང་ཆོས་ཅན། སྔགས་བཟླས་པའི་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་སྟེ་ཐོབ་པར་ཐལ། སྔགས་སྒྲ་ཐོས་པའི་ཉན་བློ་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག སྨྲ་བ་པོ་ལས་སྔགས་གསལ་བ་སྟེ་ཐོས་པ་ཉིད་སྔགས་བཟླས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་པར་འདོད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་སུ་མི་རུང་བར་སྒྲ་ངག་གི་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱི་ཅུང་ཟད་ཕྲད་པའི་སྦྱོར་བ་ཤུབ་བུས་བཟླས་པའམ་ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་པ་ཆོས་ཅན། སྔགས་བཟླས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྔགས་སྒྲ་མངོན་པར་གསལ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། མངོན་གསལ་གྱི་སྒྲ་ནི་རྣ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་བཟླས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་རྟོག་བློ་དེའང་ཆོས་ཅན། སྔགས་སྒྲ་གསལ་པ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱུད་པས་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡིད་བཟླས་དོན་མེད་མིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་བཟླས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་སྒྲའི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་གཟུང་དོན་ཅན་ཡིན་པ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། རྟོག་པ་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། འོ་ན་བརྡ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་ཁྱེད་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་ཡིད་བཟླས་དོན་མེད་མིན་ཅེ་ན། ཤུབ་བུ་དང་ཡིད་བཟླས་ཆོས་ཅན། སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་འགལ་ཏེ། སྔགས་སྦྱོར་བ་པོའི་བསམ་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་བཟླས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྔགས་རང་མཚན་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱི་ཡི་རང་བཞིན་པ་རྣམས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྟེ་ཞེན་ནས་བརྡ་བྱེད་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་སྒྲ་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་ཡིད་བཟླས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་བཟླས་ལ་སྔགས་སྒྲ་རང་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཆ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཡི་གེའི་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡི་གེའི་གོ་རིམ་མེད་ན་ནི་རོ་དང་མཚོ་སྟེ་ར་སཿདང་ས་རཿཞེས་པའི་ཚིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཐོས་པ་ལས་རིམ་པ་ལྟར་འབྲས་བུ་རོ་དང་མཚོ་ཐ་དད་དུ་གོ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་གང་ཞིག ཡི་གེ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྔ་མ་ཁས་བླངས་ཤིང་ཕྱི་མ་ཡི་གེ་རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་གྲུབ་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡི་གེའི་རྒྱུ་འབྲས་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས། །དེས་ན་གོ་རིམ་གཞན་ལ་འབྲས་ཁྱད་ཡོད། །ཡི་གེའི་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ར་སཿདང་ས་རཿཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གོ་རིམ་ཐ་དད་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་མེད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཐ་དད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཀུན་སློང་དང་། ཉན་ཤེས་དང་། དྲན་ཤེས་ཀྱི་གོ་རིམ་གསུམ་ལས། རྒྱུ་ཀུན་སློང་གི་གོ་རིམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ར་སཿལ་ར་ཀུན་སློང་གི་ཤེས་པ་ལས་ཡི་གེ་ར་དང་ས་ཀུན་སློང་གི་ཤེས་པ་སྐྱེ་ལ། ས་ཀུན་སློང་གི་ཤེས་པ་ལས་སྒྲ་ས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ས་རཿལ་དེ་ལས་ཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཉན་ཤེས་ཀྱི་གོ་རིམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ར་སཿལ་ར་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་ར་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ས་དེ་ནི་རྣ་བས་ངེས་པ་སྟེ་ཐོས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཅིང་། ས་རཿལ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་དྲན་ཤེས་ཀྱི་གོ་རིམ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ར་སཿལ་ར་ཐོས་པའི་ཤེས་པ་དེས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་རང་འཛིན་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་ས་དེ་ཐོས་པ་ཧ་ཅང་མྱུར་བ་མིན་པ་སྔ་ཕྱི་སོ་སོར་ངེས་རུང་དུ་ཐོས་པ་ཅན་གྱི་ཚེ་སྔ་མ་ར་དེ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་ཕྱིས་ནི་ས་བདག་ཉིད་ལ་དྲན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང་། ས་རཿལ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ར་སཿདང་ས་རའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྒྱུ་ཀུན་སློང་དང་། འཛིན་པ་ཉན་ཤེས་དང་། དྲན་པའི་སེམས་ཀྱི་གོ་རིམ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་
Chinese
既已如此，那么婆罗门你就会变成作者，并且不会改变，因为你是不受因缘所区分的缘故。如果婆罗门不新造咒语的差别，但是能使咒语显现，就是咒语的作者，那么，咒语法，你就不应成为因缘所显现之物，因为你是常法。常法成为因缘所显现之物，那在前面已经驳斥过了。如果从婆罗门那里生起听闻咒语声音的听觉之识，那就是咒语显现的意义，而且那个识也是咒语的果，也是作者，那么，除了念诵咒语者之外的听者也是法，应当获得念诵咒语的果，因为生起了听闻咒语声音的听觉之识。因为说话者那里咒语显现，听闻本身就是获得念诵咒语之果的直接原因。此外，对于听觉之识所不能听闻，声音语言的作者，舌头和上颚稍微接触的细语念诵或者以意念念诵也是法，应当变成没有能力成办念诵咒语的意义，因为咒语的声音不明显。理由成立，因为明显的声音是耳朵的行境所周遍的缘故。如果细语和意念念诵时的咒语的形象显现的分别念也是法，咒语的声音是明显的，因为通过传承，咒语的声音是从那（分别念）里产生的缘故。因此意念念诵并非没有意义，那么，细语和意念念诵时声音的形象显现的分别念是法，如果声音不是自相的所取义则不成立，因为是随行于先前分别念的分别念的缘故。第四，那么，如你所愿，依赖于符号而成就咒语的果，怎么能说意念念诵并非没有意义呢？细语和意念念诵是法，与产生咒语的果不相违，因为是通过成办咒语作者的意乐而赞叹的缘故，因为对于咒语的共相执著为自相而念诵的缘故。周遍，因为凡是想要将咒语的自相和咒语的共相的自性说成是一个本体，也就是执著而作符号者们念诵咒语
English
Having done so, then you, Brahmin, will become the author and will not change, because you are not distinguished by conditions. If the Brahmin does not newly create the difference of mantras, but can make the mantra manifest, then he is the author of the mantra, then, mantra dharma, you should not become something that is manifested by conditions, because you are a constant dharma. That a constant dharma becomes something manifested by conditions has already been refuted above. If the auditory consciousness of hearing the sound of the mantra arises from the Brahmin, then that is the meaning of the mantra's manifestation, and that consciousness is also the fruit of the mantra and is also the author, then, the listener other than the reciter of the mantra is also a dharma, and should obtain the fruit of reciting the mantra, because the auditory consciousness of hearing the sound of the mantra arises. Because the mantra manifests from the speaker, hearing itself is the direct cause of obtaining the fruit of reciting the mantra. Furthermore, for what cannot be heard by auditory consciousness, the author of sound language, the slight contact of the tongue and palate, whispering or reciting with the mind is also a dharma, and should become incapable of accomplishing the meaning of reciting the mantra, because the sound of the mantra is not clear. The reason is established, because the clear sound is pervaded by the object of the ear. If the conceptual thought of the appearance of the mantra's form at the time of whispering and mental recitation is also a dharma, the sound of the mantra is clear, because through transmission, the sound of the mantra arises from that (conceptual thought). Therefore, mental recitation is not meaningless, then, the conceptual thought of the appearance of the form of sound at the time of whispering and mental recitation is a dharma, if the sound is not the object of self-character then it is not established, because it is a conceptual thought that follows the previous conceptual thought. Fourth, then, as you wish, relying on symbols to accomplish the fruit of the mantra, how can you say that mental recitation is not meaningless? Whispering and mental recitation are dharma, and are not contradictory to the arising of the fruit of the mantra, because it is praised through accomplishing the intention of the mantra's author, because it is recited by clinging to the generality of the mantra as self-character. Pervasive, because all those who want to say that the self-character of the mantra and the nature of the generality of the mantra are one entity, that is, those who cling and make symbols recite the mantra.
Chinese
是能诠故。若谓由咒语音自体之事物而成办果，则由意念生果不相违者，非也。以意念无咒语音自体故。第三，于彼之位别分遣诤，有二，谓诤与答。初者，设若字母之业各异，无字母之次第者，则如罗萨（藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：味）与索拉（藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：湖）之词，有法。汝由听闻，则次第如其次第，无有各异了知果之味与湖，应成。以汝之次第无有差别故。以字母亦无差别之故。前者之宗已许，后者字母是常一性故，是成，谓耶？二者有三，谓字母之因果次第由人作。是故于余次第有果别。是成立字母之次第由人作者。初者，罗萨（藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：味）与索拉（藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：湖），有法。汝以无有各异次第之理，则非无有果之差别，应成。以汝之次第者，是有依于人者之各异故。如是，由意乐与，听觉与，忆念之次第三者中。因意乐之次第是有各异者。谓于罗萨（藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：味），由罗意乐之识，生字母罗与萨意乐之识。由萨意乐之识，生语萨之故。于索拉（藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：湖）则反是故。果听觉之次第是有各异者。谓于罗萨（藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：味），由罗听觉所闻之后，罗彼之差别者之萨彼者，是耳所定，即成听闻也。于索拉（藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：湖）则反是故。果忆念之次第是有各异者。谓于罗萨（藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：味），由罗所闻之识彼所生之识，是有能自执者之萨彼者，听闻非极迅速，前后各别能定之听闻者之时，先者罗彼者，观待忆念，则后乃于萨自性生忆念也。于索拉（藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：湖）则反是故。是故罗萨（藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：味）与索拉（藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：湖）之字母等，有法。汝之因果之次第是由人作者。谓如所说之因意乐与，执持听觉与，忆念之心之次第三者彼者，是汝之因与果性之
English
Because it is expressive. If it is asserted that the fruit is accomplished by the very entity of the mantra sound, then it is not contradictory that the fruit arises from mental recitation, because mental recitation does not have the entity of the mantra sound. Third, there are two ways to refute the dispute regarding its aspects: dispute and answer. The first is: If there is no order of letters with different functions, then the words "rasa" (藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：taste) and "sara" (藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：lake), which are the subject of the proposition, would not be understood as the different fruits of taste and lake in sequence from hearing, because there is no difference in your order. Because there is also no difference in the letters. If the former sign is accepted and the latter is established because the letters are permanent and of one nature, then what? The second has three parts: the order of cause and effect of letters is made by a person. Therefore, there is a difference in fruit in other orders. It is to establish that the order of letters is made by a person. The first is: Rasa (藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：taste) and Sara (藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：lake), which are the subject of the proposition. It is not the case that there is no difference in fruit because you have no different order, it should be so. Because your order is different because it depends on a person. Thus, among the three orders of intention, hearing, and memory, the order of the cause, intention, is different. That is, in Rasa (藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：taste), the letters Ra and Sa arise from the consciousness of Ra's intention, and the sound Sa arises from the consciousness of Sa's intention. And in Sara (藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：lake), it is the opposite. The order of the fruit, hearing, is different. That is, in Rasa (藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：taste), after hearing by Ra's hearing, the Sa, which is different from Ra, is determined by the ear, that is, it becomes hearing. And in Sara (藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：lake), it is the opposite. The order of the fruit, memory, is different. That is, in Rasa (藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：taste), the Sa, which has the ability to self-grasp the consciousness generated by the consciousness of hearing Ra, is not very fast in hearing, and when the hearer can determine the before and after separately, the former Ra depends on memory, and then memory arises in the nature of Sa itself. And in Sara (藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：lake), it is the opposite. Therefore, the letters of Rasa (藏文：ར་སཿ，梵文天城体：रस，梵文罗马拟音：rasa，汉语字面意思：taste) and Sara (藏文：ས་རཿ，梵文天城体：सर，梵文罗马拟音：sara，汉语字面意思：lake), etc., which are the subject of the proposition. The order of your cause and effect is made by a person. That is, the three orders of the cause, intention, holding hearing, and the mind of memory, as mentioned above, are the nature of your cause and effect.