Tibetan
འམ་ངག་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ། དང་པོ་ལྟར་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། འབྲས་བུ་ཅིར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡི་གེ་དང་ཁྱད་མེད་ཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་ནི་གཅིག་གི་རྒྱུ་མཚན་དང་། དེ་དག་ལ་ངོ་ཤེས་གཅིག་འཇུག་པས་རྟགས་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡི་གེ་ལས་གཞན་ངག་མི་འཐད། །ཡི་གེའི་རིམ་པ་ངག་མིན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་རྟགས་ཀྱིས་དགག རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་རིགས་པས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ངག་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་ན། ངག་ནི་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་ལས་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཡི་གེ་ལས་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆ་ཤས་ཡོད་མེད་བརྟགས་ལ་དགག །རྟག་དང་མི་རྟག་བརྟགས་ལ་དགག །ཁྱབ་དང་མ་ཁྱབ་བརྟགས་ལ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཆ་ཤས་ཡོད་པ་དགག ཆ་ཤས་མེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རེ་རེ་ལ་དོན་མེད་པ་དགག རེ་རེ་ལ་དོན་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡི་གེ་ལས་གཞན་པའི་ངག་ཡོད་ན། ངག་དེ་ཡན་ལག་དུ་མ་ཅན་ནམ་ཆ་མེད་གཅིག་ཡིན། ཡན་ལག་སྟེ་ཆ་ཤས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། ཡན་ལག་རེ་རེས་ངག་རིལ་པོས་བརྗོད་བྱ་སྟོན་ནུས་སམ་མི་ནུས། ཆ་དེ་རྣམས་ཐ་དད་རེ་རེ་ལ་ངག་རིལ་པོའི་དོན་སྟོན་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ངག་གི་ཆ་ཤས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མ་ཚོགས་པ་དེ་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་སྟོན་ནུས་པ་ཅན་མིན་པ་ལ་ཁྱོད་ཚོགས་པ་དེ་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་སྟོན་ནུས་པ་ཅན་དུ་རྟོག་པས་བཏགས་པར་ཐལ། ཁྱོད་རེ་རེ་ལ་བརྗོད་བྱ་སྟོན་པའི་ནུས་པ་མེད་ཅིང་། ཚོགས་པས་སྟོན་ནུས་པའི་ཕྱིར། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སེང་གེ་མ་ཡིན་པ་ལ་སེང་གེ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ན་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ངག་གི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ཡང་ངག་རིལ་པོའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཆ་ཤས་དུ་མ་དགོས་པ་ཉིད་དུ་བཏགས་པ་དེ་ལོག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་ཆ་ཤས་གཅིག་ནི་རྟོགས་པས་ཀྱང་ངག་གི་དོན་མཐའ་དག་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངག་གི་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་ཐོས་པ་ཡིན་པས་ཆ་ཤས་གཅིག་རྟོགས་པས་དོན་ཀུན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་དོན་གོ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམ་རིམ་གྱིས
Chinese
或者不通过语言来成立。如果像第一种情况那样，文字作为有法，如果你们要成立它不是人造的，结果会怎样，会变还是不变？因为这和世俗的文字没有差别。因为认识到其中一个是相同的智慧，并且对它们产生相同的认识，所以承认了所立的宗法。第二种情况有两种：文字之外的语言不合理，文字的顺序不是语言。第一种情况有两种：通过显而易见的未见因来遮破，通过分别的理智来遮破。第一种是：如果不通过语言来成立，语言作为有法，不是和文字在意义上是不同的，因为没有见到和文字在意义上是不同的。如果承认，就会变成人造的。第二种情况有三种：通过观察有无部分来遮破，通过观察常与无常来遮破，通过观察周遍与不周遍来遮破。第一种情况有两种：遮破有部分，遮破无部分。第一种情况有两种：遮破每一个都没有意义，遮破每一个都有意义。第一种是：如果存在文字之外的语言，那么这个语言是有多个部分还是无部分的单一存在？如果是多个部分，也就是多个部分的自性，那么每一个部分都能表达整个语言的所表达的含义吗？如果这些不同的部分，每一个都没有表达整个语言含义的能力，那么，语言的各个部分作为有法，你们认为它在没有聚集的时候不能表达所表达的事物，而聚集起来就能表达所表达的事物，这是通过分别而假立的，因为你们每一个都没有表达所表达事物的能力，但聚集起来就能表达。就像婆罗门的儿子不是狮子，却被假立为狮子一样。如果承认，就会变成人造的。第二种是：如果语言的每一个部分都具有整个语言所表达的含义，那么，语言作为有法，你们认为理解含义需要多个部分，这种假立是错误的，因为你们的一个部分，通过理解也能理解语言的全部含义。如果说，语言的所有部分都是同时听到的，所以理解一个部分不能理解全部含义，那么，语言作为有法，从你们那里理解含义，是你们的各个部分按照顺序
English
Or to establish without language. According to the first case, letters, as the subject, if you are to establish that they are not made by a person, what will the result be, will it change or not? Because it is no different from worldly letters. Because the mind that recognizes one as the same is the reason for one, and because the same recognition applies to them, the sign is acknowledged. The second case has two: language other than letters is not reasonable, the sequence of letters is not language. The first case has two: refuting with the sign of apparent non-observation, refuting with the reasoning of discrimination. The first is: if establishing without language, language, as the subject, is not different from letters in meaning, because it is not observed to be different from letters in meaning. If accepted, it will become man-made. The second case has three: refuting by examining the existence or non-existence of parts, refuting by examining permanence and impermanence, refuting by examining pervasion and non-pervasion. The first case has two: refuting the existence of parts, refuting the non-existence of parts. The first case has two: refuting that each one has no meaning, refuting that each one has meaning. The first is: if there is language other than letters, is that language a single entity with many limbs or without parts? If it is the nature of many limbs, that is, parts, can each limb express the object expressed by the entire language or not? If those different parts, each one, does not have the ability to express the meaning of the entire language, then, the parts of the language, as the subject, you assume that it is fabricated by thinking that when you are not assembled, you are not capable of expressing the object expressed, but when you are assembled, you are capable of expressing the object expressed, because each of you does not have the ability to express the object expressed, but when assembled, you can express it. Just like a Brahmin boy who is not a lion is fabricated as a lion. If accepted, it will become man-made. The second is: if each part of the language also has the meaning expressed by the entire language, then, language, as the subject, you assume that understanding the meaning requires many parts, that assumption is wrong, because one of your limbs, that is, parts, can also understand all the meanings of the language by understanding. If it is said that all parts of the language are heard simultaneously, so understanding one part does not understand all the meanings, then, language, as the subject, understanding the meaning from you, is your parts in sequence
Tibetan
་ཐོས་པའི་དུས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་གཅིག་ཐོས་པ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་ཐོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ངག་ཆ་མེད་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་སྟེ་ཐོས་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཆ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་ལས་གཞན་པའི་ངག་དེ་མི་རྟག་གམ་རྟག མི་རྟག་ན་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། རྩོལ་བྱུང་དུ་ཐལ། མི་རྟག་པ་གང་ཞིག རྩོལ་བ་ལས་རྒྱུ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་དེ་ཆོས་ཅན། ཅིས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། རྩོལ་བྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནའང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ནི་དམིགས་པ་སྟེ་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐོས་རུང་གི་རྟག་པ་གང་ཞིག ཐོས་པ་ལ་འགལ་རྐྱེན་ཀྱི་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངག་ཐོས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་མ་ཚང་ན་ཐོས་པ་མིན་པས་རྟག་ཏུ་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉན་ཤེས་བསྐྱེད་པ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ་ངེད་ཀྱང་འདོད་མོད་ཀྱི་ཕྱིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་ངེས་པའི་རྟག་པ་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་བྱེད་མིན་པར་དགག ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆ་མེད་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་བམ་མ་ཁྱབ། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གཅིག་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡུལ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ངག་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ཅེ་ན། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ཐོས་རུང་གི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅིག་ཆར་དམིགས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཐོས་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག ལེགས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་དབང་པོའང་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ནས་དམིགས་པ་ཡིན་པས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་མི་དམིགས་ཞེ་ན་ཡང་། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གང་གིས་འདུ་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འགྱུར་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་དབང་པོ་ལེགས་པར་འདུས་བྱས
Chinese
认为听的时间不应依赖于许多先后差别，因为听到你的一个部分，就会同时听到你的所有部分。第二种情况是，如果认为语是无分且唯一的，那么，语，作为所立宗，你的各个部分不可能被逐渐理解，即听到，因为你没有不同的部分。第二种情况是，文字之外的语是无常还是常？如果是无常，那么，声明的语，作为所立宗，应是勤作所生，因为凡是无常的事物，除了勤作之外没有其他原因。如果承认，那么，声明的语，作为所立宗，为何不是人所造作，而是人所造作？因为是勤作所生。如果确实是常，那么，声明的语，作为所立宗，如果是常，则应被观察到，即被听到，因为凡是可听的常法，对于听来说，没有障碍的遮蔽。如果说，听到语的同时，一些必要的条件不完备，因此听不到，所以总是听不到，那么，声音，作为所立宗，你产生听觉依赖于其他条件，这确实是高明的，我们也承认，但之后仍然像以前一样确定的常法，则是矛盾的，因为会因条件而改变。第三部分分为两种：否定非周遍，否定周遍。第一种情况是，声明的无分语是周遍所有处所，还是不周遍？如果它们不是周遍，那么，声明的语，作为所立宗，除了一个处所之外，在所有其他处所都不能被观察到，因为它只存在于一个处所。第二部分分为两种：确立荒谬结论，否定免责。第一种情况是，如果语周遍所有处所，那么，所有的声音，作为所立宗，应该被所有能听声音的人同时观察到，因为你是在所有处所周遍的可听之物。第二部分分为两种：否定由组合造成的差别，否定由精巧制作造成的差别。第一种情况是，如果说，声音作为可听之物，只是由条件组合而成，感官也只是由组合而成才能观察到，所以所有的声音不能同时被观察到，那么，声音，作为所立宗，被什么条件组合而改变呢？不改变，因为是不变的。此外，声音作为可听之物，感官被精巧地组合。
English
It is asserted that the time of hearing should not depend on many prior and subsequent differences, because when one part of you is heard, all parts of you are heard simultaneously. Secondly, if it is thought that speech is partless and unique, then, speech, as the subject of the proposition, it is impossible for your parts to be gradually understood, i.e., heard, because you have no distinct parts. Secondly, is speech other than letters impermanent or permanent? If it is impermanent, then, the speech of declaration, as the subject of the proposition, should be produced by effort, because whatever is impermanent has no other cause than effort. If you accept this, then, the speech of declaration, as the subject of the proposition, why is it not made by a person, but is made by a person? Because it is produced by effort. If it is indeed permanent, then, the speech of declaration, as the subject of the proposition, if it is permanent, it should be observed, i.e., heard, because whatever permanent dharma is audible has no obscuration of obstacles to hearing. If it is said that some of the necessary conditions for hearing speech are not complete, so it is not heard, so it is always not heard, then, sound, as the subject of the proposition, your production of hearing depends on other conditions, which is indeed clever, and we also admit it, but the permanent dharmas that are still certain as before are contradictory, because they change with conditions. The third part is divided into two: negating non-pervasiveness, negating pervasiveness. The first case is, does the partless speech of declaration pervade all places, or does it not pervade? If they are not pervasive, then, the speech of declaration, as the subject of the proposition, cannot be observed in all places other than one place, because it exists only in one place. The second part is divided into two: establishing absurd conclusions, negating disclaimers. The first case is, if speech pervades all places, then, all sounds, as the subject of the proposition, should be observed simultaneously by all persons who can hear sounds, because you are audible, pervading all places. The second part is divided into two: negating differences caused by combination, negating differences caused by skillful production. The first case is, if it is said that sound, as an audible object, is only combined by conditions, and the senses can only be observed by combination, so all sounds cannot be observed simultaneously, then, sound, as the subject of the proposition, by what conditions is the combination changed? It does not change, because it is unchanging. Furthermore, sound, as an audible object, the senses are skillfully combined.