Tibetan
་མཚན་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ལ་དོན་གཉེར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་དེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་ངམ་མི་བཟང་ཞེས་འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པས་ཅི་ཕན་ཏེ་མི་ཕན་པ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་ན། མདོ་ལས་གང་ཡང་བརྟགས་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ཞེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་དེ་མ་དམིགས་པས་རྟགས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་ཡི་དོན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན། བཏགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་མ་དམིགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པ། བཞི་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། དོན་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་འདི་མན་ཆད་འུ་ཡུག་བས། །བསྟན་བཅོས་སྐབས་དང་འབྲེལ་མེད་དང་། །ཞེས་པའི་འཕྲོས་དོན་ཁོ་ནར་བྱས་ནས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་ལ་མ་སྦྱར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བོད་ཕྱི་མ་ཕལ་ཆེར་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་དོ། །གཞུང་དེའི་འཕྲོས་དོན་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་ཡིན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་དེ། རྒྱས་བཤད་བཞི་པོ་སྔ་མ་སྔ་མའི་མཇུག་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འཕྲོས་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། གཞུང་འདི་མན་ཆད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་དང་། སྡོད་པའི་གནས་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་མན་ཆད་ཀྱི་གཞུང་ཚོགས་ཆེས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཕྱིར་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་སྦྱར་ནས་བཤད་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ངེས་ལས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་མདོར་བསྟན་དང་སྦྱར་མི་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་མ་བྱུང་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་དེ་དང་སྦྱར་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པས་ཀྱང་དོན་འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། མདོར་བསྟན་དུ། མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན། །ཞེས་གསུངས་པའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་ལས་གཞན་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ངོས་འཛིན་པའི་དབང
Chinese
因为从这个名称产生结果是取决于它的缘故。主物有法，对你的名言的意义进行寻求考察有什么用呢？成为无意义的缘故。你的名言的意义不是能起作用的缘故。例如，对于阴阳人是美还是不美，有贪欲的人们进行考察有什么用呢？就像没有用一样。第五，如果名言作为有法，经中说“对于任何考察的法都不可得”，这样将主物自相作为有法，因为不可得而作为因，这样就相违了，如果这样说。主物的名言的意义本身就是有法，被称为假立，因为仅仅是分别的意识的对境的缘故。这个名言在主物实事上没有成立，也就是不可得，这个是有法。主物的名言，不依赖于主物实事，作为成立的理由的法，被理智派的陈那所说，因为是不可得的意义的缘故。 似因的广说 第四，似因的广说分为二：边际考察和真实意义。第一，从本文以下，乌玉巴（人名）认为，论典与章节没有关联，这样仅仅作为后续意义，而不与似因的广说相结合，因此大多数后来的藏人都跟随他。因为是那个论典的后续意义，所以对于是似因的广说没有丝毫损害，因为四种广说都是前一个的结尾连接着后一个，之前已经说过了。如果考察本文以下所要表达的主要内容和所处的位置，也是非常清楚的，因为从这以下的大多数论著都将似因与外道宗派相结合进行解释，并且在《释量论》中，似因不必与简略的说明相结合，所以这次没有出现，但是在《集量论》中必须与它相结合，所以这次出现了。因为“如果无则不生”的缘故，也阐明了这个意义，在简略的说明中，“因为如果无则必定不生”，这样所说的从“如果无则必定不生”之外的似因进行认定的方面。
English
Because the arising of the result from this name depends on it. The Pradhāna, the subject, what is the use of investigating the meaning of your name? It becomes meaningless. Because the meaning of your name is not capable of functioning. For example, what is the use of those with desire investigating whether a hermaphrodite is beautiful or not beautiful? It is just like being useless. Fifth, if the name is taken as the subject, it contradicts the sutra which says, "No dharma is found upon investigation," thus establishing the Pradhāna's own characteristic as the subject and stating that it is the reason because it is not found. The meaning of the word "Pradhāna" itself is the subject. It is said to be imputed, because it is merely the object of conceptual consciousness. This name, which is not established as relying on the Pradhāna reality, i.e., is not found, is the subject. The meaning of the word "Pradhāna," not relying on the Pradhāna reality, is stated by Dignāga, the logician, as the dharma of the reason for establishing it, because it is the meaning of "not found." Extensive Explanation of Pseudo-Reasons Fourth, the extensive explanation of pseudo-reasons is divided into two: marginal analysis and the actual meaning. First, from this text onward, Uyukpa considered the treatise to be unrelated to the chapter, thus only taking it as a subsequent meaning and not combining it with the extensive explanation of pseudo-reasons, and therefore most later Tibetans follow him. Because it is the subsequent meaning of that treatise, there is no harm whatsoever to it being an extensive explanation of pseudo-reasons, because the four extensive explanations are connected with the latter following the former, which has already been explained. If one examines the main topic to be expressed from this text onward and the place where it resides, it is also very clear, because most of the large collections of texts from this point onward explain pseudo-reasons by relating them to the tenets of non-Buddhist schools, and in the Pramāṇavārttika, pseudo-reasons do not need to be combined with the concise statement, so it did not appear here, but in the Compendium of Valid Cognition, it must be combined with it, so it appeared here. Because of "since if absent, it does not arise," this also clarifies this meaning. In the concise statement, "because if absent, it necessarily does not arise," thus, the aspect of identifying pseudo-reasons other than "if absent, it necessarily does not arise"...
Tibetan
་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་གི་བཤད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གང་ལ་སྦྱར་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མི་སྣང་བའི་ཚུལ་ཡང་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞུང་ཚོགས་ཆེས་ཆེ་བ་འདི་རྣམས་མ་རྙེད་པར་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་ཙམ་ཞིག་ལ་ངོས་འཛིན་པ་དང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གཏན་མེད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གད་མོ་བྲོ་བའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ཚད་མ་གཉིས་ལོག་པས་སྐལ་དོན་མི་ཁེགས་ཀྱང་ལུང་ལོག་ན་ཁེགས་ཏེ། ལུང་གིས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་འགོག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། སྒྲ་ཙམ་དོན་ལ་མ་ངེས་ལྟར་སྣང་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཅན་ཚིག་མ་གྲུབ་ལྟར་སྣང་ཡིན། །རིགས་སྒྲ་བདེན་དོན་བསྒྲུབ་པའང་ལྟར་སྣང་ཡིན། །དེས་ན་ལུང་ཙམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འཁྲུལ། །ནང་འགལ་བསྟན་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འབྲེལ་བ་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དེ་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་མཚན་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། སྨྲ་བ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་སྟོན་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་སྲིད་དེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འགལ་བར་དོགས་པའི་ལུང་ཚིག་དྲང་། །ལུང་དོན་བཤད་ནས་འགལ་མེད་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། ཚད་མ་མདོར། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་རྗེས་དཔག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་རྗེས་དཔག་མཚན་ཉིད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟོགས་ལྡན་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ན་དངོས་པོ་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་ཚད་མས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་མི་ནུས་པས་ལུང་ཁོ་ན་ལས་བྱེད་དགོས་ལ། ལུང་གི་ནང་ནས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་ཚད་མར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་ཚིག་གི་མཚན་གཞི་བཤད། །མི་སླུ་བ་ཡི་དོན་ལྡོག་བཤད། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར་གསུངས་པའི་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ནི་ཆོས་ཅན། ལུང་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེ
Chinese
是因为已经这样做了。其他人的说法中，对于任何详细解释的似是而非的理由，以不显现相符的方式成立的情况，也已经在前面说过了。没有找到这些非常大的论典集合，而只是认定为中间的四句偈颂，以及认为完全没有似是而非理由的详细解释的人，是令人发笑的原因。第二点是：有些人认为，两种量失效并不能推翻所分之义，但如果圣言失效就能推翻，因为圣言遍及一切事物。对此有五种反驳：仅仅是声音不确定意义，是似是而非的。具有特殊性的词语不成立，是似是而非的。以类别的声音来证实真实意义也是似是而非的。因此，仅仅是圣言在所表达的意义上是错误的。通过揭示内在矛盾来批评说话者。第一点分为两点：因为没有关联，所以不是成立者。对此，要避免与圣言相违背。第一点是：作为表达方式的声音，是所立宗。从将它存在作为理由来看，并不能成立它自己的表达之外的自相意义，因为自己的表达之外的事物自相，以及不一起存在就不会产生，是不存在的缘故。因此，作为表达方式的那些声音，是所立宗。能够显示说话者相续中的意图，也就是能够成立，因为这样成立的方式三相具备的缘故。第二点分为两点：端正怀疑相违的圣言词语。讲述圣言的意义后，证实没有相违。第一点是：如果表达方式的声音不是外在事物的量，那么，在《量论》中说：可信之语是不欺骗的，是从共相中进行推论的。这样说与推论相违，如果这样认为。那不是说它是推论的定义，然而，有证悟者在进入非常隐蔽之处时，由于事物力量的量不能进行进入和退出的作用，因此只能依靠圣言。在圣言中，像这样的一个被认为是量，是就完全被认为是量的角度来说的。第二点分为三点：讲述可信之语的定义基础。从反面讲述不欺骗的意义。讲述从共相中进行推论的方式。第一点是：经中所说的可信之语，是所立宗。不是就仅仅是圣言的角度来说的，因为关联
English
because it has been done that way. In the explanations of others, the way in which seemingly valid reasons are established in a seemingly concordant manner, in any detailed explanation of seemingly valid reasons, has already been explained above. Those who do not find these very large collections of texts and only identify them as four intermediate verses, and those who think that there is absolutely no detailed explanation of seemingly valid reasons, are a cause for laughter. The second point is: Some say that if two valid cognitions are wrong, the meaning of the portion is not refuted, but if the scripture is wrong, it is refuted, because the scripture pervades all things. There are five refutations to this: Mere sound is not certain about the meaning, it is seemingly valid. A word with a specific characteristic is not established, it is seemingly valid. Proving the true meaning with the sound of a category is also seemingly valid. Therefore, mere scripture is mistaken about the meaning to be expressed. Criticizing the speaker by pointing out internal contradictions. The first point has two parts: Because there is no connection, it is not a proof. In this regard, avoiding contradiction with scripture. The first point is: The sounds of expression are the subject. From the fact that it is posited as a sign, it is not established that its own expression has an intrinsic meaning, because the intrinsic nature of the object outside of its own expression, and the fact that it does not arise if it does not exist together, does not exist. Therefore, those sounds of expression are the subject. It can show the intention of motivation in the speaker's mind, that is, it can be established, because the three aspects of establishment are complete in this way. The second point has two parts: Correcting the words of scripture that are suspected of being contradictory. Explaining the meaning of scripture and proving that there is no contradiction. The first point is: If the sound of expression is not a valid cognition of an external object, then, in the Compendium on Valid Cognition, it says: A trustworthy word is not deceptive, it is inferred from the general. If you say that this contradicts inference. That is not saying that it is the definition of inference, but rather, when those with realization engage in the very hidden, they cannot engage in entering and leaving with the valid cognition of the power of things, so they must rely only on scripture. Among the scriptures, this kind of one is considered valid, it is said from the point of view of being completely considered valid. The second point has three parts: Explaining the basis of the definition of a trustworthy word. Explaining the meaning of non-deception from the opposite side. Explaining the way of inferring from the general. The first point is: The trustworthy word spoken in the sutra is the subject. It is not said from the point of view of mere scripture, because of the connection.