Tibetan
་གཞི་འགར་ཡོད་ན་ལྟར་རུང་གི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་གིས་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱ་དེ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་མི་རུང་གི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་ན་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱ་མེད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྣང་རུང་སྟེ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པར་ནི་གྱུར་པ་ན་ཆོས་ཅན། སྣང་རུང་བུམ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དམིགས་སུ་རུང་བ་ལས་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་གཞི་འགར་སྣང་རུང་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་རུང་བུམ་པ་མ་དམིགས་ན་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གྲང་རེག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པའི་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་རྟགས་སུ་བྱས་པ་ལས་གཞི་འགར་ཁྱོད་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པའི་འགལ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་ཡང་ཁྱོད་དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། དོན་གསུམ་བཟུང་ནས་འགལ་མེད་བསྒྲུབ། །སྒྲ་དོན་རང་མཚན་ཡིན་པ་དགག །སྒྲ་དོན་བཀག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །དཔྱད་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་བསྟན། །ལུང་དང་འགལ་བའི་དོགས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་འགོག་པ་ནི། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཙོ་བོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པའི་རྟགས་འདི་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པའམ་ཡོད་ངེས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཡོད་ན་དགག་མི་ནུས་ཤིང་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་མི་འཐད་ལ། མེད་ན་ཆོས་ཅན་མེད་པས་རྟགས་དེའི་ཕྱོགས་མེད་ཅིང་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་ཚིག་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། ཡོད་པ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། མེད་པ་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་ཤེས་བྱ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་པ་དང་། ཆོས་ཅན་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྲ་དོན་གསུམ་ལས་དངོས་མེད་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་མེད་པ་ཅན་སྒྲུབ་པ་ལ་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་གང་ཞིག གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཡོད་ན་གཙོ་བོ་རང་མཚན་མེད་པར་འགལ་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅན་དོན་དམ་སྟེ། རང་མཚན་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་དོན་དང་རང་མཚན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱིས་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དོན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རྟག་ཅེས་པ་དང་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དེ་གཉིས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ད་ལྟ་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ད་ལྟ་རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྫུན་པ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་མཚན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་བློ་ལས་སྣང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། རྗོད་བྱེད་གང་ཞིག་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་རྟགས་དེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་འགོག་པ་ཡིན་ཅེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ལ་བསྙོན་ནས་མེད་པ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་སྟེ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དང་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདོད་དེ། ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རྐྱང་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡན་གར་བའི་ཆོས་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྐྱང་པ་ནི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་དེའི་ངོར་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཕྱིར་རྒོལ་དེས་གྲུབ་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་མེད་ཅེས་མི་བསྙོན་ལ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཁྱོད་ལ་བརྟགས་པ་ན་ཁྱོད་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་རང
Chinese
如果存在于某个基上，那么通过一些不可得的因和遍，就能证知果和所遍是不存在的，否则就不能。因为不可得的不可见的因和遍，并不能遍及果和所遍的不存在。第二种情况是，如果像瓶子这样的可见之物，其不见的因，如遮蔽物等不存在，那么，有法，如果可见的瓶子的事物存在，那么从可被认知却不可得的标志来看，就能证知在某个基上不存在可见的瓶子的事物，因为如果可见的瓶子不可得，那么它必然不存在。第二种情况是，有法，冷触，以你和它不能同时存在的相违为标志，就能确定在某个基上你是不存在的，因为即使存在与你不能同时存在的相违的事物，它也会妨碍你的存在。第三部分有五点：确立三种意义，从而证明没有相违；遮止声音的意义是自相；如果遮止声音的意义，就会变成过失；显示考察的对境仅仅是自相；消除与经文相违的疑虑。第一点，有些人说，以不可得的标志来否定必然存在，就是为了证明必然不存在。如果这样，那么陈那论师所说的“神我是不存在的，因为不可得”这个标志就不是不可得的标志了，因为无法证明必然不存在或者否定必然存在。如果神我存在，就无法否定，说“不存在”这个词就不合理。如果不存在，因为有法不存在，所以这个标志就没有了宗依，说“神我”这个词就不适用了。如果这样，那么由无始以来的习气，从先前先前产生的分别念所完全确立，也就是虚构的声音意义的法，是有法。有三种情况：存在依赖于实有，不存在依赖于实无，两者都依赖于所知。因此，论师所说的那个理由，使用“不存在”这个词是不合理的，而且没有有法不存在的过失。因为在三种声音意义中，实无的神我的声音意义，是为了证明没有神我实有的近取因，所以不认知那个神我实有的近取因，就是那样证明
English
If it exists on some basis, then through some reasons and pervasives that are not obtained, it can be known that the result and the pervaded are non-existent, otherwise it cannot. Because the unobtainable invisible cause and pervasive do not pervade the non-existence of the result and the pervaded. The second case is, if a visible object like a vase, its unseen cause, such as a covering, does not exist, then, the subject of the proposition, if the object of the visible vase exists, then from the sign of being knowable but unobtainable, it can be known that on some basis the object of the visible vase does not exist, because if the visible vase is unobtainable, then it must not exist. The second case is, the subject of the proposition, cold touch, taking the contradiction of you and it not being able to exist simultaneously as a sign, it can be determined that on some basis you do not exist, because even if there is an object of contradiction that cannot exist simultaneously with you, it will hinder your existence. The third part has five points: establishing three meanings, thereby proving no contradiction; prohibiting the meaning of sound is self-characterized; if the meaning of sound is prohibited, it will become a fault; showing that the object of investigation is only self-characterized; eliminating the doubt of contradicting the scriptures. The first point, some say, using the unobtainable sign to negate necessary existence is to prove necessary non-existence. If so, then the sign stated by Dignāga, "The self is non-existent, because it is unobtainable," is not an unobtainable sign, because it cannot prove necessary non-existence or negate necessary existence. If the self exists, it cannot be negated, and the word "non-existent" is unreasonable. If it does not exist, because the subject of the proposition does not exist, then this sign has no basis, and the word "self" is not applicable. If so, then the dharma of the sound meaning that is completely established by the discrimination arising from the previous previous habits since beginningless time, that is, the fabricated sound meaning, is the subject of the proposition. There are three cases: existence depends on the real, non-existence depends on the unreal, and both depend on the knowable. Therefore, the reason stated by the teacher, using the word "non-existent" is unreasonable, and there is no fault of the subject of the proposition not existing. Because in the three sound meanings, the sound meaning of the unreal self is to prove that there is no proximate cause of the real self, so not recognizing that proximate cause of the real self is proving that way.
Chinese
因为这是理路，主语的词义本身不是不存在的，因为有“主语”这个词的组合。第二种情况是，如果主语的词义存在，那么主语自相矛盾地不存在自性，因为所有的词都是究竟的，它们完全指向自性，因此词义和自性是相同的。如果有人说：对于看到事物为常与无常的不同观察者来说，例如瓶子等事物，作为有法，常与无常这两个词就不会适用，因为这两个词适用的原因，即常与无常两者都不存在。对于过去和未生之事，作为有法，现在这个词也不会适用，因为现在不存在自性。有些词，作为有法，也不会变成虚假之义，因为它们指向自性。因为会出现这样的过失，所以这些词，作为有法，被认为是心识中显现的意义之境，因为任何表达都不会直接指向自性。第三种情况是，如果有人说，论师所说的那个因不是为了否定主语的自性，而是为了否定主语的词义本身不存在。对于那些否认主语的词义，并想用因来证明不存在的人来说，按照他们的观点，那个证明主语不存在的因，作为有法，有法，即主语的词义和法不存在的集合，不会成为你的所立宗，因为法的所依，即主语的词义，已经被你排除了。如果有人认为，仅仅法不存在才是所立宗，那么没有被主语所区分的普遍的不存在，作为有法，因为不承认主语，所以在反驳者看来，不会成为因的所立宗，因为反驳者已经成立了。第四种情况是，如果不否认主语的词义，而它本身就是“主语”这个词的适用对象，那么，主语，作为有法，你们这些不否认词义的人，如果用能起作用的存在与不存在的差别来考察你，那么你自性的事物本身就是应该考察的，因为一般
English
Because this is the line of reasoning, the very meaning of the subject is not non-existent, because there is the combination of the word "subject." The second case is that if the meaning of the subject exists, then the subject contradicts itself by not existing in its own right, because all words are ultimate, they point entirely to self-nature, therefore the meaning of the word and self-nature are the same. If someone says: For different observers who see things as permanent and impermanent, for things like vases, etc., as the subject, the words permanent and impermanent will not apply, because the reason why these two words apply, i.e., both permanent and impermanent, do not exist. For the past and the unborn, as the subject, the word "now" will also not apply, because self-nature does not exist now. Some words, as the subject, will also not become the meaning of falsehood, because they point to self-nature. Because such faults will occur, these words, as the subject, are considered to be the object of meaning that appears from the mind, because no expression directly points to self-nature. The third case is that if someone says that the sign stated by the teacher is not to negate the self-nature of the subject, but to negate that the very meaning of the subject does not exist. For those who deny the meaning of the subject and want to prove non-existence by the sign, according to their view, that sign that proves the subject does not exist, as the subject, the subject, i.e., the collection of the meaning of the subject and the non-existence of the dharma, will not become your thesis, because the basis of the dharma, i.e., the meaning of the subject, has been excluded by you. If someone thinks that only the non-existence of the dharma is the thesis, then the universal non-existence that is not distinguished by the subject, as the subject, because the subject is not admitted, will not become the thesis of the sign in the eyes of the opponent, because the opponent has already established it. The fourth case is that if the meaning of the subject is not denied, and it itself is the object of application of the word "subject," then, the subject, as the subject, you who do not deny the meaning of the word, if you are examined by the difference between existence and non-existence that can function, then the very thing of your self-nature is what should be examined, because in general