Tibetan
ག་པར་གཉིས་ཀ་མཚུངས་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བྱས་ནས་དགག་རྟགས་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་ངེས་ལས། མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁོ་ན་ལ་སྦྱར་བ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་འགའ་ཞིག་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྐབས་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དང་། དོན་རྣམས་དབང་པོ་ལས་འདས་ནས་ཡོད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལ་ལྟར་མི་རུང་བ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱང་མེད་པ་ཅན་གྱི་སྐལ་དོན་དེ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། གང་ལ་སྐལ་དོན་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་གི་ཚད་མས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་མེད་ངེས་སུ་འགྲུབ་སྟེ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡོད་ཀྱང་གང་ཟག་དེའི་ཚད་མས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤ་ཟ་སྐལ་དོན་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་དེ་ཆོས་ཅན། ཤ་ཟ་ཡོད་མེད་གང་རུང་ལ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཤ་ཟ་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་ངེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །རང་འགྲེལ་དུ། ཚད་མ་དག་ནི་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ལྷས། དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འབའ་ཞིག་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་འཁྲུལ་བ་དེའི་ངོ་བོ་ཆོད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཅིང་། མ་ངེས་པ་ལས་ཀྱང་དེ་དག་མཐོང་བ་མ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་དེ་ནི་དེ་དག་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ནི་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཤཾས། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་འཛིན་པ་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱིས་རྣམ་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་དང་། ཀ་ཤཱིས། མ་ཞེན་པའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཁྱད་པར་མེད་པར་སྐྱོན་ཡང་ཅི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནང་ཁོ་ན་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་དེ་གང་ལ་བསྐྱེད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་བཟུང་དུ་ཟིན་ཡང་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ངེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དེར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དུ་གཉེར་བ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་རིགས་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་ངེས་པར་འདོད་པ་དང་། ངེས་པ་མི་སྐྱེད་ཀྱང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་བཀག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ན་ངེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་འདི་དག་གི་དོན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་གང་རུང་གིས་ངེས་པ་འདྲེན་པས་ཁྱབ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། རྒྱས་པར་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡོད་ན་མེད་ངེས་འགྲུབ། །མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་མེད་ངེས་གོ་བྱེད་མི་སྲིད་དམ་སྙམ་ན། རྟགས་ཀྱི་ཕུལ་བྱུང་སྟེ་སྣང་རུང་གིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་མ་དམིགས་པ་ལ་ལ་མེད་ངེས་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཚད་མ་སྟེ་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་ན་མེད་པར་ངེས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མ་དམིགས་པས་མེད་པ་མི་འགྲུབ་ཅེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། ཡོད་ཀྱང་རང་བཞིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བས་མི་ཤེས་ཤིང་ཤེས་བྱེད་རྟགས་ལས་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་སྐལ་དོན་ལ་མ་དམིགས་པས་མེད་ངེས་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འབྲེལ་ལྔ་བཀག་པས་མེད་ངེས་འགྲུབ། །འགལ་ལྔ་དམིགས་པས་མེད་ངེས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་བཀག་པས་འགྲུབ། །སྣང་རུང་རང་བཞིན་བཀག་པས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཆོས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་བའི་ལྡོག་པ་གྲུབ་ན་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་འབྲེལ་བ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། རྒྱུ་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་པ་དང་བདག་གཅིག་འབྲེལ་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ལྡོག་པ་དང་དངོས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཐམས་ཅད་མཐར་དགག་བྱ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་དགག་བྱ་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པས་མཐར་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་པ་དངོས་སུ་གྲུབ་བོ་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་ལས། དུ་བའི་རྒྱུ་མེ་མི་ཤེས་ན་སྟེ་མ་དམིགས་པ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་འབྲས་བུ་དུ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ཤིང་མི་དམིགས་པ་ལའང་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་ཤིང་ཙམ་གྱི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཤ་བ་མེད་པ་རྟགས་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་གལ་ཏེ
Chinese
在何处以“二者相同”来下定义，并将二者否定都施加于确定之法上，这与仅施加于不可见之未见的理由相违背。第二点是，某些事物与论典的语境所要表达的意义无关，并且事物超越感官存在，但不能像现量一样观察，并且不具备能立的理由的那些部分，是所立法。因为对成为部分意义的人来说，不能被量所见，所以如何能确定不存在呢？不能成立，因为即使你存在，也不能遍及那个人所见的量。因此，对于将食肉者作为部分意义的人的相续中的量来说，是所立法。它不会变成普遍适用于食肉者存在与否的量，因为它不是确定食肉者存在与否的定解的果。在自释中说：因为量是具有定解之果的。拉尊说：因此，即使仅仅把握了以无常等相状区分的各自不同的自性，也不是定解，因为它是决断迷惑的本体。并且，由于不确定，它们就像没有把握所见一样，因此，那是对它们的量。在其他方面则不然，因为量是具有进入之果的。香寂说：现量的量在把握一切相状时，对于那些进入之境能确定相状的，才是量。迦湿弥罗班智达说：对于不执著的事物来说，仅仅不欺骗也不是量，因为太过分了。像这样，现量没有差别，即使有什么过失，如何能完全把握相状，仅仅在内心产生分别，那才是现量，对于不产生分别的，即使把握了也等于没有把握。在那里不产生定解，因此不能容许追求一切相状的意义，因此可以说不是量。在其他方面则不然。这些所说之义，有些古代人说：现量是确定的，并且否定了即使不产生定解也不是量。这种说法是不合理的，因为在佛地会变成没有量。
English
Where is the definition made by saying "both are the same", and applying both negations to the determination, this contradicts applying only to the reason of non-apprehension of the invisible. The second point is that some things are not related to the meaning to be expressed in the context of the treatise, and things exist beyond the senses, but cannot be observed like perception, and those parts that do not have the reason of proof are the subject of the law. Because it cannot be seen by the measure of the person who has become a part of the meaning, how can it be determined that it does not exist? It cannot be established, because even if you exist, it does not pervade the measure seen by that person. Therefore, for the measure in the continuum of the person who has taken the meat-eater as a part of the meaning, it is the subject of the law. It will not become a measure that is universally applicable to the existence or non-existence of meat-eaters, because it is not the fruit of the determination that determines the existence or non-existence of meat-eaters. In the self-commentary it says: Because the measure is the one with the fruit of determination. Lha said: Therefore, even if only the different natures distinguished by aspects such as impermanence are grasped, it is not a determination, because it is the very essence of deciding confusion. And, because of uncertainty, they are like not grasping what is seen, therefore, that is the measure for them. It is not so in other aspects, because the measure is the one with the fruit of entering. Shanti said: The measure of perception, when grasping all aspects, is the measure for those who can determine the aspects by the object of entering. Kashmira Pandita said: For things that are not clung to, not deceiving alone is not a measure, because it is too extreme. Like this, perception has no difference, even if there is any fault, how can it fully grasp the aspects, and only generate distinctions in the mind, that is perception, and for those who do not generate distinctions, even if they are grasped, it is like not grasping. There, determination is not generated, therefore, it is not permissible to pursue the meaning of all aspects, therefore, it can be said that it is not a measure. It is not so in other aspects. Some ancient people said that the meaning of these words is: perception is certain, and it is denied that even if determination is not generated, it is not a measure. This statement is unreasonable, because it will become without measure in the Buddha-land.
Chinese
故，彼处无有生起定解之因。若不成立，则佛之智慧应是现量，故不遍。故此等之义，若皆为世俗之量，则以自力与他力任何一种引生定解，是遍之义。广说已于总义中宣说竟。二者有二：有差别则无定成立。说无定成立之差别相。初者：若谓于未见之相，无定之能诠不可能耶？答：相之殊胜，即具有显现可能之差别相之未见，有者能诠无定，是为量，即成正因。以显现可能未见，则遍于决定无有之故。若尔，未见不能成立无有，与此相违耶？答：不相违。虽有，然自性，即自之体性，以见不能知，且亦不能由能知之相而知之分位，以未见故，无定不能成立。以彼有者，量所见不遍之故。如是之理，是为言说之故。二者有二：遮止五种关系则无定成立。见五种相违则无定成立。初者有二：遮止因与遍行则成立。遮止显现可能自性则成立。初者：若于不显现未见之相法，成立彼生关系的遣返，则于显现可能未见之因，关系如何成立耶？答：于因遍行未见之因，于彼生关系与一体关系的随行、返还二者之中，返还与真实成立。显现可能未见之其他一切因，最终由量未见所遮止之门，宣说遮止之所遮止为决定无有，故最终一体之关系真实成立也。如是所说，依次显示之。若不识烟之因火，即未见，法。于某处，能成立果烟为无有，以如是成立之三相圆满之故。于未见自性树亦然，法。于某处，以树之义之自性无兽为有相，则为正因。以如是成立之三相圆满之故。又，若
English
Therefore, there is no cause for generating certainty there. If it is not established, then the wisdom of the Buddha should be manifest, so it is not pervasive. Therefore, the meaning of these things is that if they are all conventional valid cognitions, then they are pervasive because they induce certainty by either their own power or the power of others. This has already been explained in detail in the general meaning. The second has two parts: if there is a difference, then the certainty of non-existence is established. Explaining the aspects of establishing the certainty of non-existence. The first is: if one wonders whether it is impossible for a sign of non-apprehension to convey the certainty of non-existence, then the excellence of the sign, that is, the non-apprehension of something that has the characteristic of being able to appear, some of which convey the certainty of non-existence, becomes a valid cognition, that is, a correct sign, because the non-apprehension of something that can appear is pervasive with the certainty of non-existence. If so, is it contradictory to say that non-apprehension does not establish non-existence? The answer is that it is not contradictory, because even if it exists, its own nature, that is, its own essence, is not known by seeing it, and it is also not known from the sign that is the knower, in the sense that it is not apprehended, so the certainty of non-existence is not established, because the valid cognition does not pervade the apprehension of that which exists. This reasoning is stated because it is an expression. The second has two parts: the certainty of non-existence is established by negating the five relations. The certainty of non-existence is established by observing the five contradictions. The first has two parts: it is established by negating the cause and the pervasive factor. It is established by negating the nature of what can appear. The first is: if the reversal of the relationship of arising from that is established for the sign-property of non-apprehension of what does not appear, then how is the relationship established for the reason of non-apprehension of what can appear? The answer is that for the reason of non-apprehension of the cause and the pervasive factor, the reversal is actually established from among the two, the following and the reversing, of the relationship of arising from that and the relationship of being one and the same. All other reasons for non-apprehension of what can appear are ultimately said to establish the object to be negated as the certainty of non-existence through the door of non-apprehension by the valid cognition, so ultimately the relationship of being one and the same is actually established. These statements are shown in order. If one does not know the cause of smoke, fire, that is, the non-apprehension, the subject, then in some place, it is established that the effect, smoke, is non-existent, because the three modes of establishing it in that way are complete. Also, for the non-apprehension of the nature of a tree, the subject, in some place, if the nature of the meaning of just a tree is made into a sign with the absence of an animal, then it is a correct sign, because the three modes of establishing it in that way are complete. Also, if