Tibetan
སུ་མི་རུང་ཞེས་པའི་སྐྱོན་མེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། ཡོད་ཙམ་རྟགས་སུ་བྱེད་ན་དགོས་པ་མེད། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་དག་ལས་ཉམས་པར་མཚུངས་སོ་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་། །བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བྱེད་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ན། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་ཙམ་མམ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟག་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་གང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་ཡོད་མེད་རྩོད་པའི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྤྱིའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཙམ་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་སྔར་རྒོལ་གྱི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཁྱོད་དེ་འདྲ་བ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགའ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ལྡན་གྱི་དཔེ་གང་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡོད་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པས་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་དེ་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་དགོས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཁྱད་པར་དེ་ཆོས་ཅན་གང་གི་སྟེང་དུ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་ན་གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་སུ་བྱས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་དེའི་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་རྟགས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པར་དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན་དངོས་པོ་དེ་ཙམ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་རུང་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་རང་གི་མཐུན་དཔེ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི་ཆོས་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་རྗེས་སུ་འ
Chinese
如果问，有没有“不应理”的过失？答：这也是与将“有”作为理由的情况相同。如果仅仅将“有”作为理由，则没有必要。因为“有”的差别，如声音的“有”一样，没有后随性。因此，如果说“有”的差别没有后随性，那么原因就与论式和所立宗的法两者都相违背。第二，有四种情况：如果执为所立，则没有所立的定义；如果执为理由，则理由的定义完整；如果执为所立，则没有正确的能立；如果执为理由，则是能使所立被理解的。第一种情况是：如果“有”是所立的法，那么在量成立的法之上，是仅仅“有”，还是在主体的上面，以常一的差别所区分的“有”是所立的法？如果是前者，那么由于主体存在于争论“有无”的敌对双方都共同认可的共同法之上，仅仅以“有”来区分，那么这个要被成立的法，法，就不应该是为了他人而成立的正确的所立。因为在你之前，敌方的某些观点也不会成立，而且你这样的观点，对方也没有遮止。如果是后者，如果在主体的上面，将以常等自性的差别所区分的“有”执为所立，那么这样的差别，法，在某些基之上，就不可能被理由所成立。因为成立它的理由，会变成在任何有法之例上都没有后随性的。因为成立仅仅“有”没有必要，所以如果将“有”作为所立，那么就必须将“有”以常一等来区分，而这样的差别在任何法之上都无法成立，因此在主体之上成立“有”是不合理的。第二种情况是：如果问，将“有”作为理由也是一样的吗？答：如果将“有”的差别，如声音的“有”一样，不执为理由，而仅仅将事物本身作为成立声音无常的能立，那么仅仅是事物本身，法，可以成为成立声音无常的正确的能立。因为它成立的宗法成立，并且在自己的同品例上，周遍着自己的所立之法无常之后随
English
If asked, is there a fault of "unreasonableness"? Answer: This is also the same as the case of taking "existence" as a reason. If only "existence" is taken as a reason, then there is no need. Because the difference of "existence," like the "existence" of sound, has no subsequent concomitance. Therefore, if it is said that the difference of "existence" has no subsequent concomitance, then the reason is contrary to both the thesis and the property to be established. Secondly, there are four situations: if held as the thesis, then there is no definition of the thesis; if held as the reason, then the definition of the reason is complete; if held as the thesis, then there is no correct proof; if held as the reason, then it is what makes the thesis understood. The first situation is: if "existence" is the property to be established, then on the dharma established by valid cognition, is it merely "existence," or is the "existence" distinguished by the constant one difference on the subject, the property to be established? If it is the former, then because the subject exists on the common dharma that is commonly recognized by both the opponent and the proponent who are arguing about "existence or non-existence," merely distinguishing it with "existence," then this dharma to be established, dharma, should not be a correct thesis established for others. Because before you, some of the opponent's views will not be established, and the opponent has not prevented you from having such a view. If it is the latter, if on the subject, the "existence" distinguished by the nature of constancy, etc., is held as the thesis, then such a difference, dharma, cannot be established by reason on some bases. Because the reason for establishing it will become one that has no subsequent concomitance on any example of the subject. Because there is no need to establish merely "existence," so if "existence" is taken as the thesis, then it is necessary to distinguish "existence" by constancy, etc., and such a difference cannot be established on any dharma, so it is unreasonable to establish "existence" on the subject. The second situation is: if asked, is it the same to take "existence" as a reason? Answer: If the difference of "existence," like the "existence" of sound, is not held as a reason, but only the thing itself is taken as the proof for establishing the impermanence of sound, then only the thing itself, dharma, can become the correct proof for establishing the impermanence of sound. Because the property of the thesis it establishes is established, and on its own similar example, it is pervasively followed by the property of its own thesis, impermanence.
Tibetan
གྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡོད་ཆོས་མེད་ཆོས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་གང་ཡང་རྟགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཐལ། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའི་ཆོས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཐལ་བ་འདྲ། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །བཞི་པ་ནི། ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཤེས་འདོད་མེད། །གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ། །མེད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་སྟེ་ངེས་ན་གོ་བྱེད་ཡིན་ཅིང་ཡོད་པ་དེ་ལས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དེ་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བུར་ངེས་པ་ནི་གོ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་མ་ངེས་པའི་ཡོད་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟགས་ཆོས་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་ན་ཆོས་འདི་ལྡོག་པ་ན་རྟགས་དེ་ལྡོག་པ་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་རྗེས་འགྲོའི་ངག་གིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་ངེས་པའམ་ལྡོག་པའི་ངག་གིས་མ་བྱས་པས་ནི་མི་འཇིག་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་འདིའི་དོན་ཡོད་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བའི་དཔེར་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བ་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་པར་སྣང་བས་སྔ་མའི་འཕྲོས་དོན་དུ་གསལ་ཞིང་། རྣམ་ངེས་ལས། འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །ཞེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི། །ཞེས་སོགས་སྨོས་ནས་བར་གྱི་གཞུང་འདི་མ་བྱུང་བས་ཀྱང་གྲུབ་བོ། །འདིར་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་པ་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་སྐད་དོད་གཅིག་པའི་ད
Chinese
因为不退转的缘故。第三，事物存在，这是有法。在主体的基础上，以理证如何成为所立，即不会成为所立，因为在主体的基础上，你所要成立的，无论是有法还是无法，都不可以用作理证。如此，主体自相，对于具有作用等有法方面的法，没有成立，因为主体自相本身没有成立。依赖于有无二者的法，所知，这是有法。成为成立主体自相在事物中存在的理证，是不正确的，因为你成立它的周遍是错误的。不存在的法，不能起作用等，这是有法。相似的过失。因为与事物存在相违。第四，存在也不可以作为因，如果成立有法，则没有了知的必要。如果成立二者，则周遍错误。如果成立无法，则周遍相违，如果这样说。存在的自性，如果成立被所立的法周遍，即确定，则是能知，并且从存在中确定作为周遍的自性，如无常等，心也如此确定，这是能知的法，如果不是这样确定的有法等，则不是所立的法，因为不能以周遍不确定的理证成立所立。因此，如果因法确定为周遍和被周遍，则当此法退转时，彼因也必定退转，例如，以随同的语言，确定无常本身周遍于所作，则如果常，则未作周遍，必然隐含地确定，或者以反面的语言，未作周遍于不坏灭，则如果作，则无常周遍，必然隐含地确定，就像这样。此论的意义，存在作为成立声无常的能立的例子，就像说存在可以作为成立声无常的能立一样，因此，似乎是前者的后续意义中显现的。在《释量论》中，“坏灭与果和有性一样。”在说完这句话之后，紧接着说“因为无因，所以坏灭。”等等，因为中间没有出现此论，所以也成立了。此处所说的存在作为因，是印度的存在和事物语音相同之
English
Because of the non-regression. Third, a thing exists, that is the subject. On the basis of the subject, how does the reason become the established, that is, it will not become the established, because on the basis of the subject, what you want to establish, whether it is an existent or a non-existent, cannot be used as a reason. Thus, the self-character of the subject, for the dharma of the existent aspect such as having function, is not established, because the self-character of the subject itself is not established. The dharma that depends on both existence and non-existence, knowable, this is the subject. The reason that becomes the establishment of the existence of the self-character of the subject in things is not correct, because your establishment of its pervasion is wrong. The non-existent dharma, such as not being able to function, is the subject. Similar fault. Because it contradicts the existence of things. Fourth, existence cannot be used as a reason, if the existent dharma is established, then there is no need for knowledge. If both are established, then the pervasion is wrong. If the non-existent dharma is established, then the pervasion is contradictory, if you say so. The nature of existence, if it is established that it is pervaded by the dharma to be established, that is, it is certain, then it is the knower, and from existence it is certain as the nature of the pervaded, such as impermanence, etc., the mind also certainly determines it in this way, this is the dharma of the knower, if the existent dharma etc. that is not determined in this way, then it is not the dharma to be established, because the established cannot be established by the reason of uncertain pervasion. Therefore, if the reason dharma is determined as the pervaded and the pervading, then when this dharma regresses, that reason will also certainly regress, for example, with the language of concomitance, it is certain that impermanence itself pervades the made, then if it is permanent, then the unmade pervades, it is necessarily implicitly certain, or with the language of the opposite, the unmade pervades the indestructible, then if it is made, then impermanence pervades, it is necessarily implicitly certain, like this. The meaning of this treatise, existence as an example of the establisher that establishes sound as impermanent, is like saying that existence can be used as the establisher that establishes sound as impermanent, therefore, it seems to be manifested in the subsequent meaning of the former. In the Pramāṇavārttika, "Destruction is the same as the result and existence." Immediately after saying this, it says "Because there is no cause, therefore destruction." etc., because this treatise did not appear in between, it is also established. The existence mentioned here as the reason is that the existence and thing in India have the same vocabulary.