Tibetan
ད་འགོག་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེར་སྐྱ་པ་ན་རེ་གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་གཞན་སེལ་བ་སྤངས་པ་སྟེ་མ་གཏོགས་པའི་དངོས་པོའི་རྗེས་འགྲོ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་གཞན་མེད་ན་གཅིག་ས་བོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་དེ་ཆུ་ལུད་སོགས་གཞན་གྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་མིན་པར་ཐལ། ཆུ་ལུད་སོགས་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དུ་མའང་རང་བཞིན་གཅིག་པར་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲངས་ཅན་ལུགས་ཉིད་རིགས་པས་དགག དེ་ཡིས་འཛེམ་མེད་པ་ཡང་ཁེགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་འཇུག་ཡུལ་མིན། །འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་བསྟན། །འཇུག་ཚུལ་སྤྱི་གཉིས་ཡོད་མེད་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་བསྐྱེད་པ་དགག །དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དགག །རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་གཅིག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཅིག་གིས་བསྐྱེད་ན་རྐྱེན་དོན་མེད། །དུ་མས་བསྐྱེད་ན་སྤྱི་དོན་མེད། །དུ་མས་བསྐྱེད་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་སྤྱི་གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ཡིས་ཆུ་ལུད་སོགས་དུ་མ་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་གཅིག་བྱེད་ན་མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཆུ་ལུད་སོགས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ས་བོན་གྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་ལའང་ཁྱོད་སྐྱེད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་ས་བོན་ཆོས་ཅན། རྟག་ཏུ་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་ནུས་པར་ཐལ། མྱུ་གུ་དངོས་སུ་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་ཐ་དད་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྲོ་བར་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ངེས་པར་དགོས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ས་བོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་གཙོ་བོ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ངེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གོང་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་འདོཾད་ནཾ། འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལས་འབྱུང་སྟེ། རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་ན་སྤྱི་གཙོ་བོ་མེད་ཀྱང་འབྱུང་ཞིང་རྐྱེན་དེ་དག་ལས་གང་རུང་གཅིག་དང་བྲལ་ནའང་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་ཞིག་གསལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་གཙོ་བོ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་མི་འབྱུང་སྟེ། དོན་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་སྟེ་སྐྱེད་པར་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་།
Chinese
现在详细讲述反驳。首先，胜论派说，如果遣余（藏文：ལྡོག་པ་གཞན་སེལ་བ་，梵文天城体：apoha，梵文罗马拟音：apoha，汉语字面意思：排除其他）不是抛弃，而是指除了某物之外，随之而来的事物本质相同且没有其他，那么种子（藏文：ས་བོན་）作为有法，你的果实——幼芽，不应变成水、肥料等其他东西的果实，因为它们与水、肥料等截然不同。因此，即使是多个事物，本质相同也能产生一个果实吗？如果这样认为，那么分为两部分：用数论派的观点进行驳斥，这也否定了他们的肆无忌惮。第一部分分为三点：本质相同不是进入之处，进入之处仅指自相，探讨进入的方式是共相是否存在。第一部分分为三点：驳斥本质相同的事物产生，驳斥事物本质相同，驳斥本质变化相同。第一部分分为三点：一个产生则因无用，多个产生则共性无用，多个产生也有差别。第一点是：如果具有同一自性的总的“主”（藏文：སྤྱི་གཙོ་བོ་）存在，多个水、肥料等产生一个果实——幼芽，那么幼芽作为有法，在你产生时，共同作用的因——水、肥料等将变得无用，因为种子的同一自性也能产生你，因为总的“主”存在。建立这个宗义是：种子作为有法，应能恒常产生幼芽，因为能直接产生幼芽且无差别的自性总的“主”不会离开它，因为那是它的自性。特别是共同作用的因作为有法，不一定需要产生幼芽，因为与成为种子自性的“主”共同存在是不一定的。第二点是：如果承认上述共同作用的因变得无用，那么这些果实——幼芽作为有法，应从各种因的差别中产生，因为因集合时，即使没有总的“主”也会产生，而缺少任何一个因都不会产生。因此，果实——幼芽不会从随顺显现的总的“主”中产生，因为凡是能产生果实，即能产生的能力，才是真实存在的。
English
Now, a detailed explanation of refutation. Firstly, the Vaisheshika school says, if 'other-exclusion' (Tibetan: ལྡོག་པ་གཞན་སེལ་བ་, Sanskrit Devanagari: apoha, Sanskrit Roman transliteration: apoha, literal Chinese meaning: excluding others) is not abandonment, but refers to the essence of things that follow something, being the same and without anything else, except for that thing, then the seed (Tibetan: ས་བོན་) as the subject, your fruit—the sprout—should not become the fruit of other things like water and fertilizer, because they are very different from water and fertilizer. Therefore, even if there are many things, can they produce one fruit with the same essence? If you think so, then it is divided into two parts: refuting with the logic of the Samkhya school, which also negates their recklessness. The first part is divided into three points: the same essence is not the place of entry, the place of entry is shown only as self-character, and the way of entry is examined whether generality exists or not. The first part is divided into three points: refuting the production by the same essence, refuting that things have the same essence, and refuting that the same essence transforms. The first part is divided into three points: if one produces, then the cause is useless; if many produce, then the generality is useless; even if many produce, there are differences. The first point is: if there is a single self-nature, the general 'chief' (Tibetan: སྤྱི་གཙོ་བོ་), and many things like water and fertilizer produce one fruit—the sprout, then the sprout as the subject, the cooperating cause—water, fertilizer, etc.—will become useless in your production, because the single self-nature of the seed can also produce you, because the general 'chief' exists. Establishing this tenet is: the seed as the subject, should be able to constantly produce sprouts, because the self-nature of the general 'chief' that can directly produce sprouts without difference does not leave it, because that is its self-nature. In particular, the cooperating cause as the subject, is not necessarily needed to produce sprouts, because it is not certain to coexist with the 'chief' that has become the self-nature of the seed. The second point is: if you admit that the above cooperating cause becomes useless, then these fruits—the sprouts—as the subject, should arise from the differences of various causes, because when the causes gather, they arise even without the general 'chief', and they do not arise if any one of those causes is missing. Therefore, the fruit—the sprout—does not arise from the general 'chief' that follows the manifestation, because whatever can produce the fruit, that is, the ability to produce, is what truly exists.