Tibetan
དེ་སྤྱི་འཛིན་པར་འདུ་བྱེད་པས་སྤྱིའི་གསལ་བྱེད་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གསལ་བ་ཆོས་ཅན། མིག་སྨན་སོགས་ཀྱིས་མིག་གི་དབང་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ལས་དབང་པོ་དེ་སྤྱི་འཛིན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དུས་དག་ལ། དབང་པོས་སྤྱི་རྟོགས་པ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གསལ་བ་དེ་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ནི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རིགས་དང་ལྡན་པའམ་གནས་བར་འདོད་ན་སྒྲོན་མ་དང་ལ་སོགས་པ་དབང་ཡིད་ནི་ཆོས་ཅན། བ་གླང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པའམ་གནས་པ་ཐོབ་པར་ཐལ། སྤྱི་དེ་དག་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གནས་པ་ཉིད་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ལ་སྤྱི་བློ་མེད་པར་ཐལ། །ཐལ་བའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ལ་གྲུབ། །མ་གྲུབ་པ་ཡི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་གང་དག་རིགས་ནི་གསལ་བ་ལས་རྫས་གཞན་ནམ་གྲངས་ཅན་པ་གང་དག་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པར་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེའི་ལྟར་ན་སྔར་མེད་གསལ་བྱུང་གི་བ་ལང་གི་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། བ་སྤྱི་གནས་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱི་ཡི་བློ་གྲོས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། གཅིག་པ་གསལ་སྔ་མ་ལ་ཡོད་པ་མཐོང་བའི་བ་སྤྱི་ནི་གཞན་ཁྱོད་ལ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གྲངས་ཅན་པ་ལྟར་ན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་དོན་དམ་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པར་ཐལ། གསལ་བ་སྔ་མ་ལས་གཞན་ཉིད་མིན་ན་སྟེ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་པ་ལྟར་སྤྱི་གསལ་བ་ལས་རྫས་གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྤྱི་ཆོས་ཅན། དོན་གཞན་གསལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་མེད་པར་ཐལ། དོན་གཞན་གསལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱེད་གསལ་བ་སྔ་མ་ལ་ཡོད་པ་ནི་གསལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་མི་འགྲོ། གསལ་བ་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ན་ཁྱོད་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། ཁྱོད་གསལ་བ་སྔ་མ་ལ་ཡོད་པ་དང་། ཕྱི་མ་ལ་ཡོད་པའི་ཆ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། སྤྱི་དེ་རྟེན་གསལ་བ་སྔ་མ་ནི་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གསལ་བ་སྔར་བྱུང་བ་དང་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ལ་སྤྱི་གཅིག་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཀྱེ་མ་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསལ་བའི་བར་ན་སྤྱི་མེད་དགག །གསལ་བའི་བར་ནི་སྤྱི་ཡོད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པའི་སྟོན་པ་གཟེགས་ཟན་གྱིས་སྤྱི་གཅིག་གཡོ་བ་མེད་པ
Chinese
如果认为，它作为总的执持者，因此被安立为总的显现者。显现，是法，如同眼药等对眼睛的根识有利益一样，你致使根识执持总的，是不应理的，因为你无论存在与否，根识对总的认识，都没有显现与不显现的差别。第二，如果认为，仅仅因为显现是各类事物的显现者，就认为它具有或存在于类中，那么灯等根识和意识，是法，也应获得具有或存在于牛等总的之中，因为它们是了知总的之显现的因。第二，对于存在本身，显示了破斥，有三：破斥他者没有总的智慧，破斥的理由在他者成立，驳斥他者对不成立的回答。第一，对于那些认为类别是与显现不同的实体的胜论派，或者那些认为不是不同实体而是一个存在的数论派来说，对于先前没有显现出来的牛的显现来说，如何能通过牛的总的存在而产生总的智慧呢？这是不应理的，因为见到存在于先前显现中的牛的总，是不可能在其他的你那里见到的。第二，如果说理由不成立，那么按照数论派的观点，总，是法，在后来的显现中，实际上是不随之存在的，因为如果不是与先前的显现不同，那就是一个。按照胜论派的观点，如果总与显现是不同的实体，那么总，是法，在后来的显现中是不存在的，因为不同的事物不依赖于后来的显现，因为存在于先前显现中的你，不会随之到后来的显现中去，后来的显现产生时，你也不存在，你也不具备存在于先前显现和存在于后来显现这两个部分。第一个理由是成立的，因为总不会完全放弃其所依赖的先前显现。因此，所谓总存在于先前和后来出现的显现中，也是可怜的贫困之因。第三有二：破斥显现之间没有总，破斥显现之间有总。第一，胜论派的导师食穗者认为，一个总是不动的
English
If it is thought that it is established as a general illuminator because it acts as a general holder, then, appearance, as a phenomenon, just as eye medicine and so forth benefit the eye sense, it is not reasonable that you cause the sense to hold the general, because whether you exist or not, there is no difference in the clarity or obscurity of the sense's cognition of the general. Secondly, if it is thought that merely because the appearance is the illuminator of all kinds, it is considered to possess or exist in the class, then the lamp and so forth, the sense and mind, as phenomena, should also obtain possessing or existing in the general of cows and so forth, because they are the cause of illuminating the knowledge of those generals. Secondly, there are three ways to show the harm to existence itself: refuting that others do not have general intelligence, the reason for the refutation is established in others, and refuting others' answers to the unestablished. First, according to those Vaibhashikas who consider the class to be a substance different from the appearance, or those Samkhyas who consider it not to be a different substance but to exist as one, how can the general intelligence arise from the existence of the general of the cow in the appearances of the cow that did not appear before? This is unreasonable, because it is impossible to see the general of the cow that exists in the previous appearance in the other you. Secondly, if it is said that the reason is not established, then according to the Samkhyas, the general, as a phenomenon, does not truly follow in the later appearance, because if it is not different from the previous appearance, then it is one. According to the Vaibhashikas, if the general is a different substance from the appearance, then the general, as a phenomenon, does not exist in the later appearance, because different things do not depend on the later appearance, because you who exist in the previous appearance do not go to the later appearance. When the later appearance arises, you do not exist either, and you do not possess the two parts of existing in the previous appearance and existing in the later appearance. The first reason is established, because the general does not completely abandon the previous appearance on which it depends. Therefore, the so-called general existing in the previous and later appearances is also the cause of pitiful poverty. There are two in the third: refuting that there is no general between appearances, and refuting that there is a general between appearances. First, the Vaibhashika teacher, Kashyapa, believes that a general is immovable.
Tibetan
། ཆ་མེད་པ། གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྣང་རུང་དུ་འདོད་ལ། དེའི་སློབ་མ་པེ་ཐ་རས་རྟེན་མིན་ཕྱིར་ཞེས་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། གསལ་བ་མེད་པའི་བར་ན་སྤྱི་མེད་ཀྱང་གསལ་བ་སྔ་མའི་སྤྱི་དེ་ཕྱི་མ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་གསལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་སྤྱི་མེད་པར་ཐལ། གཞན་གསལ་བ་སྔ་མ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པའི་སྤྱི་ནི་རང་གི་གནས་གསལ་བ་སྔ་མ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡོ་ཞིང་། གསལ་བ་སྔ་མ་ཡོད་པ་དེ་ལས་གནས་གཞན་དུ་གསལ་བ་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ལ་སྤྱི་དེ་གནས་ན་གསལ་བ་ཕྱི་མ་ལ་སྤྱི་ཡོད་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་རིགས་པར་ལྡན་ཡང་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྤྱི་དེ་གསལ་བ་སྔ་མ་ལས་མི་གཡོ་ཡང་ཕྱི་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡུལ་གང་ན་གསལ་བ་གསར་བྱུང་གི་དངོས་པོ་དེ་གནས་པར་གྱུར་པའི་ཡུལ་དེར་ནི་སྤྱི་དེ་འབྲེལ་པའང་མ་ཡིན་ལ་ཕྱིས་ཀྱི་དེ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་ཏེ་དེ་ན་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་གསལ་བ་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཅི་ག་ངོ་མཚར་ཆེ་སྟེ་རིགས་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་བེ་ལུ་ཀ་ན་རེ། རྟེན་མིན་ཕྱིར་ཞེས་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཡུལ་ཀུན་ན་རིགས་ཡོད་པས་གསལ་བ་གསར་སྐྱེས་ལ་ཡང་སྤྱི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་མཐོང་བར་ཐལ། གསལ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གསལ་བས་ཁྱོད་གསལ་བར་བྱས་པ་ཉིད་གང་ཞིག ཕྱོགས་ཀུན་ན་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྤྱི་ཕྱོགས་ཀུན་ན་ཡོད་ཀྱང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མི་མཐོང་སྟེ། སྤྱི་མཐོང་བ་གསལ་བས་གསལ་བར་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྤྱི་མཐོང་བ་དེ་ཡང་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ལྟོས་ནས་གསལ་བྱེད་གསལ་བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན་གསལ་བྱ་སྤྱི་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྤྱི་དང་དེ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བདག་ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྟོགས་ཚུལ་གོ་བཟློག་པར་འདོད་དེ། སྔར་སྤྱི་བཟུང་ནས་གསལ་བ་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་འདིར་ནི་གསལ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྤྱི་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མཉན་པ་འཇུག་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་དུ་མ་ལ་སྒྲ་བློ་གཅིག་འཇུག་ན་དེའི་རྒྱུར་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་གཅིག་ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་ནི་སྤྱི་གཅིག་མེད་པར་ཡང་སྐྱེས་བུ་དུ་མ་ལ་འཚེད་པ་པོ་དང་འདོན་པ་པོ་ཞེས་སོགས་སྒྲ་གཅིག་གིས་བརྗོད་པ་ཡི
Chinese
无分（ཆ་མེད་པ།）。认为周遍一切显现是可容许的。其弟子贝塔认为“非所依故”这一理由不成立，因为即使在没有显现之间没有共相，但先前显现的共相会随顺于后来的显现。如果这样，那么后来的显现就没有共相了。此外，安住于先前显现的共相，不会从其自身所处的先前显现移动到其他地方，如果从先前显现存在的地方，新的显现在其他地方产生时，共相安住于此，那么后来的显现具有共相是非常合理的，但这种情况是不可能的。如果说共相不会从先前显现移动，但却周遍于后来的显现，那么在任何地方，新的显现的事物所安住的地方，共相与该处既没有关联，也不周遍于后来的那些具有处所，即存在于该处的显现，这是有法。这是多么令人惊奇啊，因为这超越了道理。第二种观点是，贝卢卡说：“非所依故”这一理由不成立，因为如果一切处所都有种姓，那么新产生的显现也有共相。那么，这个共相是有法。应该在显现存在与不存在的一切方所都被见到。在显现存在的某一方所，显现使你显现本身又是什么呢？因为一切方所没有差别。如果说共相存在于一切方所，但在某些地方却见不到，因为见到共相依赖于被显现所显现，那么，见到共相也不依赖于显现，如果依赖于显现，那么显现者显现没有被认识，那么所显现的共相也没有被如实认识。因为已经承诺了这一点。如果承认，那么共相和具有它的显现之主，为什么认为认识的方式是颠倒的呢？因为先前承诺了先执持共相，然后认识显现，而这里却承诺依赖于显现来认识共相。第二，对于听者进入没有周遍，有二：确立没有周遍的论证；驳斥他人所说的过失。第一点是，如果对于众多事物运用一个语词的意识，那么这并不周遍于有一个共相实体作为其原因，因为没有差别的意思是，即使没有一个共相，也可以用一个语词来称呼众多的人，例如“煮食者”和“取出者”等等。
English
Without parts. It is considered permissible that pervasion of all appearances is acceptable. His disciple Peta argues that the reason "because it is not a support" is not established, because even if there is no universal between non-appearances, the universal of the previous appearance follows the later appearance. If so, then the later appearance would not have a universal. Furthermore, the universal that abides in the previous appearance does not move from its own place, the previous appearance, to another place. If, from the place where the previous appearance exists, a new appearance arises in another place, and the universal abides there, then it is very reasonable that the later appearance has a universal, but such a thing is impossible. If it is said that the universal does not move from the previous appearance, but pervades the later appearance, then in any place where the object of the newly arisen appearance abides, the universal is neither related to that place nor does it pervade the later appearances that have a place, i.e., those that exist in that place, this is the subject. How amazing is this, because it transcends reason. The second view is that Beluka says: "Because it is not a support" this reason is not established, because if there are genera in all places, then the newly arisen appearance also has a universal. Then, this universal is the subject. It should be seen in all directions of existence and non-existence of appearance. In one direction where appearance exists, what is it that appearance makes you appear? Because there is no difference in all directions. If it is said that the universal exists in all directions, but is not seen in some places, because seeing the universal depends on being made clear by the appearance, then seeing the universal does not depend on the appearance either. If it depends on the appearance, then the clarifier appearance is not realized, then the object to be clarified, the universal, is also not truly realized. Because this has been promised. If it is admitted, then why do the universal and the lord of appearance who possesses it think that the way of realization is reversed? Because previously it was promised to first grasp the universal and then realize the appearance, but here it is promised to rely on the appearance to realize the universal. Secondly, there are two aspects to the lack of pervasion in the entry of the listener: establishing the proof of the lack of pervasion; refuting the faults spoken by others. The first point is that if a single word-consciousness is applied to many things, then this does not pervade the existence of a single universal entity as its cause, because the meaning of no difference is that even without a single universal, many people can be referred to by a single word, such as "cooker" and "extractor," etc.