Tibetan
ཞུང་གི་སྐབས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་འབྱུང་ངོ་། ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ། རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། དེ་ཉིད་རིམ་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། རྗེས་དཔག་རྣམ་གཉིས་རང་དོན་ནི། །ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་དོན་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། དེ་ལ་གྲངས་དུར་ངེས། གོལ་ས་གང་ཞེ་ན། ཕྱོགས་བཏགས་པ་བ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། ཕྱོགས་བཏགས་པ་བ་དེའི་ཆར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་རྟགས་ལ་ཁྱབ་པའི་རྗེས་འགྲོ་དང་། དེས་འཕངས་པའི་ལྡོག་པ་ཚང་བ་ཡི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་གསུམ་ཁོ་ནར་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་ལས་འཕྲོས་ནས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་། ཆོས་ལས་འཕྲོས་ནས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས་འབྱུང་བ་ལས་རྣམ་འགྲེལ་དུ་འདིའི་རང་འགྲེལ་ལས་དང་པོ་དང་། གཞན་དོན་ལེའུར་ཕྱི་མ་འབྱུང་ལ། རྣམ་ངེས་ལས་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་འབྱུང་བ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་དོན་ངེས་པ་ལ་མི་དགོས་ཁ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་དེ་ལས་གཞན་ཏེ་མ་གྲུབ་རྟགས་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་བརྩི་བའི་གཞི་མེད་ཅིང་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་ཅན་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་རིམ་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད། མཐའ་དཔྱད་པ། གཉིས་པ་ལ་མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། རང་གི་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག ཡང་དག་རྒྱས་བཤད། ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད། འབྲེལ་པ་རྒྱས་བཤད་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་རྒྱུ་མ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་ནི་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོ་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། མདོར་བསྟན་གྱི་གོ་རིམ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞུང་ཉུང་བས་འབྲེལ་པ་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གོང་དུ་སྨོས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་
Chinese
在论典的章节中依次出现。 中间讲述品论典本身。 简略地阐述了理式的分类。 第二部分分为两点：简略地阐述理式的分类，以及依次详细地解释它。第一点是：概括地说，“现量二种为自义，以三相之理见义。”所说的作为比量所依的三相之理是怎样的？对此，数量如何确定？错谬之处在哪里呢？如果所立的宗法在所知法中成立，并且以周遍于所立宗法之上的应成法来涵盖理，并且具备由此而生的反向周遍的论式，那么这个法就是比量的所依，因为它是具备三相的论式。具备三相的论式，数量确定为果、自性、不可得三种论式。因为在宗法成立，并且与应成法之间存在无则不生的关系的论式，其数量确定为只有三种。从“宗法”一词引申出，以宗的名称来称呼法和法体的三种法，以及从法引申出，对于作为理的应立方的同品不随顺的过失的辩论的避免，这两者出现于《释量论》中，前者出现在自释中，后者出现在他义品中。而在《定量论》中，情况正好相反，这是因为两者都必须知道宗法的意义，这是毫无疑问的。似是而非的论式不同于无则不生，因为对于未成立的理，由于宗法未成立，所以没有依据来计算无则不生，并且对于相违和不确定的理，由于无则不生不确定性本身就成了过失。详细地解释它。 边际考察。 第二部分分为边际考察和自己的宗派两种。第一种是一些人将正确的详细解释、似是而非的详细解释、关系详细解释分为三种，然后将“原因不集合，结果是”等四句偈颂归为似是而非的详细解释，这是不恰当的，因为这与概括性指示的顺序不符。如果认为因为论典较少，所以在关系详细解释之前说了，即使那样，正确的
English
They appear sequentially in the chapters of the treatise. In between, the treatise itself of the chapter is explained. The classification of reasons is briefly explained. The second part is divided into two points: briefly explaining the classification of reasons, and explaining it in detail sequentially. The first point is: In summary, "Inference is twofold for oneself, meaning is seen from the three-aspect reason." What is the nature of the three-aspect reason that is the basis of inference mentioned? How is the number determined for this? Where are the errors? If the established property exists in the subject that one wishes to know, and the reason is covered by the property to be proven that is attributed to the subject, and the complete reverse pervasion that arises from it, then that reason is the basis of inference, because it is a reason that possesses the three aspects. The reason that possesses the three aspects is definitely numbered as the three types of reasons: effect, nature, and non-observation. Because the reason in which the property of the subject is established and there is a definite relationship of non-arising without it with the property to be proven, its number is definitely only three. From the word "property of the subject," three properties arise from naming the subject and the property with the name of the subject, and from the property, two things arise: avoiding the debate of the fault of not following the homogeneous side that should be established as the reason. In the Commentary on Valid Cognition, the first appears in its own commentary, and the latter appears in the chapter on others' benefit. In the Treatise on Certainty, the opposite occurs, because both must know the meaning of the property of the subject, which is undoubtedly necessary. An apparent reason is different from non-arising without it, because for an unestablished reason, since the property of the subject is not established, there is no basis for calculating non-arising without it, and for contradictory and uncertain reasons, the uncertainty of non-arising without it itself becomes a fault. Explaining it in detail sequentially. Marginal examination. The second part is divided into marginal examination and one's own system. The first is that some people divide the correct detailed explanation, the apparent detailed explanation, and the relational detailed explanation into three, and then attribute the four verses such as "Because the causes are not assembled, the result is" to the apparent detailed explanation, which is inappropriate, because it does not correspond to the order of the summary indication. If it is thought that it was said before the relational detailed explanation because the treatise is short, even so, the correct
Tibetan
རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གོང་དུ་སྨོས་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་གཞུང་ཉུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག གྲངས་ངེས་ཀྱི་འཕྲོས་དོན་ལ་ཡར་སྦྱར་བ་དང་། གཞན་དག་འབྲེལ་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་མར་སྦྱར་ནས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་མེད་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མདོར་བསྟན་གྱི་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གསུམ་ལ་རྒྱས་བཤད་ཡོད་ཅིང་ཚིག་རྐང་བཞི་པ་ལ་རྒྱས་བཤད་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མི་རྙེད་ཅིང་། མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་མ་འགྲིག་པའི་བསྟན་བཅོས་མཁས་པའི་རྩོམ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མ་གཉིས་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་སྦྱར་བ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཚིགས་བཅད་དང་པོ་གྲངས་ངེས་ཀྱི་འཕྲོས་ལ་ཡར་སྦྱར། ཕྱི་མ་གསུམ་འབྲེལ་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་མར་སྦྱར་བ་ཡང་རྣམ་ངེས་ལས་གཞན་དོན་ལེའུར་གྲངས་ངེས་ཀྱི་འཕྲོས་ལ་ཚིགས་བཅད་དང་པོ་ལས་མེད་པས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་པ་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་ངེས་ལས་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མ་གཉིས་ལས་མེད་པས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་པ་ཡར་སྦྱར་དགོས་པར་ཡང་མཚུངས་སོ། ། རང་གི་ལུགས་བཤད་པ། གཉིས་པ་ནི། བྲམ་ཟེའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཚིགས་བཅད་བཞི་པོ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་དུ་སྦྱར་བ་མ་གཏོགས་རང་འགྲེལ་སོགས་གཞན་རྣམས་ལས་གསལ་ཀ་མི་སྣང་ཡང་རྣམ་ངེས་དང་བསྟུན་ན་འདི་ལྟར་སྣང་སྟེ། གཞན་དོན་ལེའུར་གྲངས་ངེས་ལས་འཕྲོས་ནས་ཚིགས་བཅད་དང་པོ། རང་དོན་ལེའུར་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐོག་མར་ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མ་གཉིས་གསུངས། ཚིགས་བཅད་གཉིས་པ་རྣམ་ངེས་ན་མི་སྣང་ཡང་གཞུང་འདིའི་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལུས་པའི་ཞེས་སོགས་ལས་འཕྲོས་པ་གསལ་ཞིང་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐཾ་སྙདཾ་དུ་ངེས་པར་དགོས་པས་རྒྱས་བཤད་ལ་དོན་བཞི་སྟེ། ཡང་དག་གསུམ་པོ་རྒྱས་པར་བཤད། །གསུམ་གྱི་གྲངས་ངེས་རྒྱས་པར་བཤད། །མེད་ན་མི་འབྱུང་རྒྱས་པར་བཤད། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། ། ཡང་དག་གསུམ་པོ་རྒྱས་པར་བཤད། དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་གོ་བྱེད་ཡིན། །རང་བཞིན་ངོ་བོའི་གོ་བྱེད་ཡིན། །མ་དམིགས་པ་ལས་དགག་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་མེའི་ཆོས་གསལ་འབར་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དུ་བའི་གོ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་མེའི་རང་བཞིན་ཏེ་ཆོས་སྤྱིར་གྱུར་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲས་བུ་དུ་བ་ལ་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། གཞི་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྒྱུ་མེ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་སུ་རུང་
Chinese
在广释之前应该先说，因为（广释）比它（略释）的论述要少。有些人将（四句偈的）数量确定的剩余意义向上连接，另一些人向下连接到关系广释，认为没有似是而非的理由广释，这也是不合理的，因为找不到理由证明简述的前三句有广释而第四句没有广释，而且简述广释不一致的论著不会成为智者的作品。此外，这与《释量论》中“只有后两句与关系证明相连”相矛盾。有些人将第一句向上连接到数量确定的剩余意义，将后三句向下连接到关系广释，虽然这是以《释量论》中“在为他义品中，数量确定的剩余意义只有第一句”为错误的基础。但如果那样，由于《释量论》中只有后两句用于证明关系，因此第二句也同样需要向上连接。 阐述自己的观点： 第二，除了婆罗门的注释将这四句偈颂连接到似是而非的理由广释之外，在其他自释等中并不明显，但如果按照《释量论》，则如下所示：在为他义品中，第一句偈颂源于数量确定；在自义品中，后两句偈颂首先被陈述，用于证明关系。虽然第二句在《释量论》中不明显，但从“依赖于本论的一个集合”等中可以清楚地看出其来源。由于似是而非的理由广释也必须确定为同一（论）的ཐཾ་སྙདཾ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），因此广释有四个意义：详细解释三种正确（的理由）。详细解释三种（理由）的数量确定。详细解释没有则不会产生。详细解释似是而非的理由。 详细解释三种正确（的理由）： 第一种有三种：果是因的指示。自性是本体的指示。从不见中证实否定。第一种是：如果所有火的性质，如明亮燃烧等，都变成烟的指示，那么，没有火的自性，即普遍的法，有多少没有则不会产生的果，如烟等，是法相，在某些基础上证明有火是合理的理由。
English
It is appropriate to mention before the extensive explanation, because it (the concise explanation) has fewer statements than it (the extensive explanation). Some connect the remaining meaning of the numerical determination upwards, while others connect it downwards to the extensive explanation of the relation, considering that there is no extensive explanation of fallacious reasons, which is also unreasonable, because no reason can be found to prove that the first three verses of the summary have an extensive explanation while the fourth verse does not, and a treatise with inconsistent summary and extensive explanation will not become a work of the wise. Furthermore, this contradicts the statement in the Pramāṇavārttika that "only the latter two verses are connected to the proof of relation." Some connect the first verse upwards to the remaining meaning of the numerical determination, and connect the latter three verses downwards to the extensive explanation of the relation, although this is based on the erroneous foundation of "in the Parārthānumāna chapter, the remaining meaning of the numerical determination is only the first verse" in the Pramāṇavārttika. But if that is the case, since there are only the latter two verses in the Pramāṇavārttika for proving the relation, the second verse must also be connected upwards in the same way. Explaining one's own view: Secondly, apart from the commentary of the Brahmin connecting all four verses to the extensive explanation of fallacious reasons, it is not clear in other self-commentaries etc., but if following the Pramāṇavārttika, it appears as follows: In the Parārthānumāna chapter, the first verse originates from the numerical determination; in the Svārthānumāna chapter, the latter two verses are first stated for proving the relation. Although the second verse is not clear in the Pramāṇavārttika, its origin can be clearly seen from "depending on one collection of this treatise" etc. Since the extensive explanation of fallacious reasons must also be determined as the same thaṃ snyadṃ (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) , therefore the extensive explanation has four meanings: To extensively explain the three correct (reasons). To extensively explain the numerical determination of the three (reasons). To extensively explain that without which it does not arise. To extensively explain the fallacious reasons. Extensively explaining the three correct (reasons): The first has three: The effect is the indicator of the cause. The nature is the indicator of the essence. To prove negation from non-apprehension. The first is: If all the qualities of fire, such as bright burning etc., become indicators of smoke, then, the nature of fire, i.e., the universal dharma, how many effects without which it does not arise, such as smoke etc., are the subject, it is a reasonable reason to prove that there is fire on some bases.