Tibetan
པར་སྒྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་པ་ཆོས་ཅན། བུད་མེད་གཡེམ་མ་མུ་ཅོར་གྱིས་བདག་པོ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་མཚུངས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་གེགས་ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་ཀུན་ཏུ་མ་བསལ་ཞིང་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་འབྲེལ་སོགས་ཆོས་གསུམ་པོ་ཡང་ཡོད་པར་མ་བསྟན་ལ། རིག་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཅེས་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅིང་དེ་མ་བསལ་ཅེ་ན། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བའི་དོན་བརྗོད་དེ། སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་ལས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་། སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རྟག་པ་དང་། དབང་པོའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྤྱི་དབང་པོས་བཟུང་བྱ་དང་། དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མི་མཉམ་པ་རྟག་པའི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་དང་། གནས་པ་མི་མཉམ་པ་རྟེན་དོན་གཞན་གྱིས་གནས་པ་དང་། འཇིག་པ་མི་མཉམ་པ་རང་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་གཞན་གྱིས་འཇིག་པ་དང་། གཞན་ཡང་བློ་ལྐོག་གྱུར་དང་། སྒྲ་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ། སྡིག་པ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་འབྲས་བུར་ཁས་བླངས་ནས་ཁྲུས་ཀྱིས་སྡིག་པ་འདག་པར་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ལུང་ལ་ལྟོས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་འགལ་བ་དག་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གསུམ་དང་འགལ་བ་ཀུན་ཏུ་མ་བསལ་ཏེ། དེ་དང་འགལ་བའི་ལན་མ་བཏབ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཚིག་ཕྱོགས་གཅིག་བདེན་པར་མཐོང་བས་ཚིག་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་ཚད་མ་སྟེ་བདེན་པར་གྲུབ་ན་འོ་ན་སྐྱེས་བུས་མང་དུ་སྨྲ་བའི་ཚིག་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། ཚད་མིན་ཏེ་མི་བདེན་པ་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ལ་བདེན་པའི་དོན་གཅིག་མེད་པ་མིན་པ་སྟེ་ཕྱོགས་གཅིག་བདེན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་དེས་ན་ལུང་ཙམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུང་ཙམ་དོན་དང་འབྲེལ་བ་མེད། །དེས་ན་བརྗོད་དོན་ངེས་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲ་འདི་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་པའམ་དེའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་མེད་ཀྱང་བརྗོད་པ་པོ་ལ་གནས་པ་སྟེ་བརྗོད་འདོད་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་རང་གི་ཞན་པའི་བརྗོད་བྱ་དང་འ
Chinese
如同印证一样。第二，论式是：吠陀论者，如同妓女以花言巧语胜过主人，因为没有完全消除与进入论典的障碍——三种量相违之处，也没有显示进入的支分——论典的意义关联等三种法存在。因为吠陀论典以不欺骗一方的标志，承诺一切都是真实的。如果问三种量相违之处如何存在，以及如何没有消除？吠陀，法，陈述与三种量相违背的意义，即：补特伽罗是常恒的作者；声音等事物是常恒的；超出根识对境的总相，是根识所取；事物由不平等因所生，由常恒的因产生；住立不平等，依靠其他所依而住立；坏灭不平等，由自身因之后产生的其他因所坏灭；此外，心识隐蔽，以及声音常恒等，是现量和比量两种量所破斥的对境；或者，承认罪业是烦恼的果实，然后说沐浴可以消除罪业等，与依赖于圣教的随行比量相违背，因为是这样陈述的。吠陀，法，没有完全消除与三种量相违之处，因为没有回答与之相违背的辩论。第三，如果因为见到一个词语的一方面是真实的，就成立剩余的所有词语都是如此的量，即真实的，那么，这个人所说的大量词语，法，有什么不是量，即不真实的呢？没有不真实的，因为你没有说其中没有一个真实的意义，即可能有一方面是真实的。第四，因此，仅仅语言在所表达的意义上产生错乱有两种：仅仅语言与意义没有关联；因此，不能确定所表达的意义。第一，这个声音，法，与自己所执著的表达对象的事物，不是自性一体关联或者它的果，因为即使没有自己所执著的表达对象，也存在于说话者心中，即仅仅从表达意愿而产生。因此，能表达的声音，法，不能从你那里成立自己所执著的表达对象存在，因为你与自己所执著的表达对象相
English
It is like verifying. Second: The debater, the Vedas, is like a prostitute who overcomes her master with flattery, because he has not completely eliminated the contradictions with the three valid cognitions that are obstacles to entering the treatise, and has not shown that the three dharmas, such as the meaning connection of the treatise, which are the limbs of entering, exist. Because the Vedas claim that everything is true by the sign of not deceiving one side. If you ask how the contradictions with the three valid cognitions exist and how they have not been eliminated? The Vedas, the Dharma, state meanings that contradict the three valid cognitions, namely: the person is the permanent agent; sounds and other things are permanent; the general characteristic that transcends the scope of the senses is apprehended by the senses; things are produced by unequal causes, produced by permanent causes; existence is unequal, existing by relying on other objects; destruction is unequal, destroyed by other causes that arose later than its own cause; moreover, mental obscurations and the permanence of sound, etc., are objects refuted by the two types of direct perception; or, admitting that sin is the result of affliction, and then saying that bathing can eliminate sin, etc., contradicts the inference that relies on scripture, because it is stated in this way. The Vedas, the Dharma, has not completely eliminated the contradictions with the three valid cognitions, because it has not answered the arguments that contradict them. Third, if seeing one aspect of a word as true establishes that all the remaining words are valid cognitions, that is, true, then what is not a valid cognition, that is, untrue, in this large number of words spoken by a person? There is nothing untrue, because you do not say that there is not a single true meaning in it, that is, it is possible that one aspect is true. Fourth, therefore, there are two kinds of confusion in the meaning expressed by mere language: mere language has no connection with meaning; therefore, the meaning expressed cannot be determined. First, this sound, the Dharma, is not inherently related to the object of expression that it clings to, or its result, because even if there is no object of expression that it clings to, it exists in the speaker's mind, that is, it arises only from the intention to express. Therefore, the expressing sound, the Dharma, cannot establish from you that the object of expression that you cling to exists, because you are with the object of expression that you cling to.
Tibetan
བྲེལ་པ་གཉིས་པོ་གང་རུང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་གཅིག་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་བ་འདི་ལས་རྣམ་པར་ལྡོག་པས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་ལས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བརྗོད་བྱ་ལས་དེ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་སྐྱེ། དེ་ལས་བརྗོད་འདོད་སྐྱེ། དེ་ལས་ཚིག་སྐྱེ་བས་བརྗོད་བྱས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། བུམ་པ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། ཕན་ཚུན་དག་ནི་འགལ་བའི་དོན་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀར་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚིག་དོན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེས་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། ལུང་དེ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གང་ཚད་མས་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ལུང་དང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལུང་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་པོའི་ཚད་མ་རྣམ་པ་འགའ་ཡི་ཡུལ་དུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་མི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཁྱོད་དེ་ནི་ལོག་ན་ཡང་སྐལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐ་མལ་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། སྐལ་དོན་མེད་ངེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་དམིགས་པས་ནི་མི་གྲུབ་པར་ཐལ། སྐལ་དོན་ཡོད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནང་འགལ་བསྟན་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨད་པ་ནི། བླུན་པོ་རིགས་པ་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། ཤེས་རབ་འཆལ་བའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ནང་འགལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པའི་རིག་བྱེད་ཚད་མར་འདོད་པ་དང་ནི་སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་འགས་ལས་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་དང་། ལུས་ལ་ཁྲུས་བྱས་པ་ལས་སེམས་ཀྱི་སྡིག་པ་འདག་པའི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དང་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱང་བྲམ་ཟེ་ཡིན་ཞེས་རིགས་སྨྲ་བས་དྲེགས་པ་དང་། སྡིག་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་མི་ལྔ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ལ་གདུང་བ་རྩོམ་ཞེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་རྣམ་བཤད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་ལས་རང་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །དགེའོ། །དགེའ
Chinese
因为两种忙碌中的任何一种都没有完成的缘故。遍（周遍）。因为即使从这一个自性彼生关系中完全颠倒，也没有不迷惑于所要证成之事的缘故。如果说，能诠之声不是所诠义的果，这一点没有成立，因为能诠之声对义的运用是从所诠产生的，因为从所诠产生见到它的现量，从那产生想说，从那产生词，因此通过所诠来产生。那么，对于一个瓶子作为有法，对于互相违背的常与无常二者都诠说的声音，是如何运用的呢？不运用，因为不是常与无常二者的自性。第二，词义没有关系，因此，圣教作为有法，从圣教作为理由安立，自己的所诠义，是由量决定的，还是不决定呢？因为圣教和自己的所诠事物，从圣教想要了知所诠的人的量的一些境中，如果没有不出现的联系，则不成立。因此，圣教作为有法，因为你是量之故，即使你颠倒，也不会成立没有应得义的事物，因为你不是量之故。因此，世俗的量作为有法，你以没有应得义决定的果，不能成立，因为如果你有应得义，你没有见到，因此。第五，显示内相违而呵斥说话者：愚笨的论理者作为有法，具有智慧邪行的五种果的相，即：认为显示各种内相违的吠陀是量，以及说常恒的士夫是作者，以及认为身体沐浴可以消除心的罪恶，以及没有智慧和戒律等功德也以婆罗门自居而傲慢，以及为了摧毁罪恶而依止五人等，说是造作身体痛苦，因为具有这五种。第三，是《释量论》的词句的释论《普贤光芒》中，为自利而作的随理比量，即第一品的解释。善哉！善哉！
English
Because neither of the two busy states is accomplished. It pervades. Because even if completely reversed from this one self-nature arising relationship, there is no non-confusion about what is to be proven. If it is said that the expressive sound is not the result of the expressed meaning, this is not established, because the application of the expressive sounds to the meaning arises from what is expressed, because from what is expressed arises the direct perception of seeing it, from that arises the desire to speak, from that arises the word, therefore it is produced through what is expressed. Then, for a pot as the subject, for the sound that expresses both the mutually contradictory constant and impermanent, how is it applied? It is not applied, because it is not the nature of both constant and impermanent. Second, the word and meaning are not related, therefore, the scriptures as the subject, from the scriptures as the reason established, is its own expressed meaning determined by valid cognition or not? Because the scriptures and their own expressed objects, from some realms of the valid cognition of the person who wants to understand what is expressed from the scriptures, if there is no connection of non-occurrence, then it is not established. Therefore, the scriptures as the subject, because you are valid cognition, even if you are reversed, it will not be established that there is no deserved meaning, because you are not valid cognition. Therefore, mundane valid cognition as the subject, you with the result of no deserved meaning determined, cannot be established because you do not see, therefore. Fifth, showing internal contradiction and rebuking the speaker: The foolish logician as the subject, possesses the five signs of the fruit of corrupted wisdom, namely: considering the Vedas that show various internal contradictions as valid cognition, and saying that the eternal person is the creator, and thinking that bathing the body can eliminate the sins of the mind, and being arrogant as a Brahmin even without qualities such as wisdom and discipline, and relying on five people to destroy sins, etc., saying that it is creating bodily suffering, because it possesses these five. Third, is the commentary on the words of the Pramāṇavārttika, the "Rays of Samantabhadra," the inference for oneself, that is, the explanation of the first chapter. Good! Good!