Tibetan
ས་ཀྱི་ལེའུའི་གོ་རིམ་དང་། གཞུང་འདིའི་ལེའུའི་གོ་རིམ་མོ། །དང་པོ་ནི། མཆོད་བརྗོད་དུ་མཚོན་བྱ་ཚད་མའི་མིང་ཙམ་བསྟན་ནས་མངོན་སུམ་ལེའུའི་ཐོག་མར་དེ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་སྒྲུབ་ཅིང་། དེ་ནས་མངོན་རྗེས་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་འཆད་པ་ནི་མཆོག་དམན་གྱི་གོ་རིམ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཀྱང་མཐར་མངོན་སུམ་ལ་ཐུག་ཅིང་། གཞལ་བྱ་ཡང་མཐར་རང་མཚན་ལ་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྗེས་དཔག་གཉིས་ལ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོ་འཆད་པ་ནི་རྗེས་དཔག་དངོས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་རང་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་མི་དགོས་ཀྱང་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་ལ་ལྟོས་པས་དེའི་འོག་ཏུ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་དེ། རྣམ་ངེས་ཀྱང་དགོས་པ་ལྷག་པོ་མེད་པས་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་གཞུང་འདིར་གོ་རིམ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དུ་མི་འཆད་ཅེ་ན། དགོས་པའི་དབང་གིས་རང་དོན་དང་པོར་འཆད་དོ། །དགོས་པ་གང་ཞེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པ་ནི་དོན་ཡིན་ཏེ། བསྟན་ཆོས་འདིའི་བསྒྲུབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགག་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ངོ་བོ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་ལུགས་འབྱུང་དུ་བཤད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པར་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་གྲུབ་པར་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སྔོན་དུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་བཏུས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ལེའུ་མེད་པས་མངོན་སུམ་དང་པོར་འཆད་ཅིང་། འདིར་རང་དོན་དང་པོར་འཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པའོ། །འདི་དང་ཚུལ་འདྲ་བའི་བཤད་པ་ནི་ཡ་མཱ་རིས། འཆད་པར་འགྱུར་བ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་མ་རྟོགས་པར་བདེ་བླག་ཏུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྗེས
Chinese
地的章节次第和，此论的章节次第。第一，在礼赞中仅示现所诠释的量之名，于现量章之初，确立其定数为现、后二者。之后依次讲解现、后二者，乃是胜劣之次第，因为比量最终也归于现量，所量最终也归于自相之故。之后在二比量中，首先讲解自利比量，是因为其为真实比量之故，且其于自利之时，依赖于相，虽不需立宗语，然于他利之时，依赖于相，则需立宗语，故于其后讲解他利比量。因为《释量论》也没有更多必要，所以依从此次第。第二，那么此论为何不如此讲解呢？因为出于必要，首先讲解自利。何为必要？即薄伽梵是量士夫，此为意义，因为是此教法之所证究竟之故。与其相反则为非义，因为是此论之所破究竟之故。辨别彼者，即于本体上颠倒，遮止认为无量士夫，而证成必要之义，即遍知的全知；于能立上颠倒，遮止认为无能立，以及于彼不精勤，而说能立四理发生，从而证成有能立，以及说理倒转，从而证成于能立之方便上精勤等。彼等依赖于事物力量比量之故，在成立量之前，说辨别意义与非义，即是说首先讲解自利比量。如此一来，与《集量论》和《释量论》相比，因为没有辨别意义与非义之章节，所以首先讲解现量，而在此首先讲解自利之不同特点也能了知，即作者之意。与此相似之解说，如阎摩敌（梵文：Yamāri）。将要讲解的四圣谛中，若未领悟比量之所示，则不能轻易领悟，故
English
The order of the chapters on earth and the order of the chapters of this treatise. First, in the salutation, only the name of the valid means to be expressed is shown, and at the beginning of the chapter on direct perception, it is established that it is definitely two: direct and subsequent. Then, explaining the two direct and subsequent in order is the order of superiority and inferiority, because inference ultimately leads to direct perception, and what is to be measured ultimately leads to self-character. Then, among the two inferences, the first explanation of self-benefit inference is because it is the real inference, and when it relies on the sign in the case of self-benefit, there is no need for a statement of proof, but when it relies on the sign in the case of benefiting others, it depends on the statement of proof, so the inference of benefiting others is explained after that. Since the Pramāṇavārttika also has no extra need, this order is followed. Second, why is this treatise not explained in this way? Because of the need, self-benefit is explained first. What is the need? That is, the Bhagavan is a valid person, which is the meaning, because it is the ultimate object to be proven of this teaching. The opposite of that is non-meaning, because it is the ultimate object to be refuted of this treatise. Distinguishing that is to reverse on the entity, to prevent the belief that there is no valid person, and to prove the meaning of the need, that is, the omniscient all-knowing; to reverse on the proof, to prevent the belief that there is no proof, and that there is no diligence in it, and to say that the four reasons for proof arise, thereby proving that there is proof, and to say that the reasons are reversed, thereby proving that diligence is made in the means of proof, and so on. Because these depend on the inference of the power of things, before establishing the valid means, saying to distinguish between meaning and non-meaning is to say that the self-benefit inference is explained first. In this way, compared with the Compendium of Valid Cognition and the Pramāṇavārttika, because there is no chapter distinguishing between meaning and non-meaning, direct perception is explained first, and the unique characteristics of explaining self-benefit first here can also be understood, which is the intention of the author. An explanation similar to this is Yamāri. Among the four noble truths to be explained, if the indication of inference is not understood, it cannot be easily understood, so
Tibetan
་སུ་དཔག་པ་དང་པོར་བཤད་རིགས་སོ་ཞེས་དང་། ཉི་མས། དེ་ལྟར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལེའུ་གཉིས་པ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསལ་བར་བཤད་པ་མཛད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་གཉིས་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པའི་ངོས་འཛིན་མི་འདྲ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་བདེན་བཞིའི་སྟེང་གི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་དོན་དང་། རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་དོན་མ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་དཔག་དེ་ལའང་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་ལོག་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་མཐོང་བས། དེ་དག་བསལ་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རང་འགྲེལ་དང་བཅས་ཏེ་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་དོན་ལ་རང་འགྲེལ་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་དང་པོར་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཚུལ་གཅིག་ནས་དྲུག་གི་བར་ཉི་ཚེའི་ཚུལ་གཞན་འདོད་པ་དང་། གྲངས་ངེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་དཔོག་པ་དང་། རོ་ལས་གཟུགས་དཔོག་པ་གསུམ་པོ་ལས་གཞན་དུ་འདོད་པ་དང་། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་སྐབས་སུ་འབྲེལ་བ་མ་ངེས་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་། དུ་བ་མེ་མེད་བརྒྱ་བྱིན་སྤྱི་བོ་ལས་བྱུང་བས་མེ་དུ་ལ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྗེས་འགྲོ་འགྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འདོད་པ་དང་། བྱས་མི་རྟག་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དང་། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ན་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་མི་འཐད་པར་འདོད་པ་དང་། དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྒྲ་རྟོག་ཡུལ་ལ་དངོས་དབང་གིས་འཇུག་པར་འདོད་པ་དང་། དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྒྲས་རང་མཚན་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་སྒྲ་རྟོག་གི་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྐབས་སུ་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན། ཡོད་པ་སྒྲུབ་ཆོས་སུ་མཚུངས་པར་འདོད་པ་དང་། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་བཅོས་ལས་མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གི་སྐབས་སུ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་རིག་སྒྲ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་འདོད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་དགག་པ་ནི་ག
Chinese
说“应当首先讲述以量进行衡量”。日称： “为了进入如此这般的四圣谛，确立了比量，为了显示那比量，造了第二品礼敬偈的明示”。这二者是这样说的。然而，对于是义与非义的认识不同，这二者为了阐明认为四圣谛之上的十六无常等是义，十六常等不是义。而且，因为见到自他部派对于那比量有诸多颠倒的分别，为了遣除那些，如实地进行安立，所以说是连同自释详细地讲述，这是为了自己而造自释的理由，而不是首先宣讲的理由。那么，颠倒的分别是如何的呢？在真因的相的场合，有的人认为从一到六的少分差别，在数量决定的场合，有的人认为除了从因集合产生果之外，还可以推断味道可以推断颜色这三种情况，在因法关联的场合，有的人认为即使关联不确定，仅仅因为在不相似方没有见到，就认为周遍成立，有的人认为烟从无火的帝释梵天头顶产生，即使在火烟上周遍没有成立，仅仅因为随同成立，就认为是因果，有的人认为所作、无常、实体各异，却认为是自性因的因法，有的人认为如果自性相同，因和有因不合理，而且作为它的分支，有的人认为声音的分别由外境的实权而产生，而且作为它的分支，声音直接表达自相，有的人认为明亮、一实体和异实体的总相是声音分别的因，在自性因的分类的场合，如果存在是理，有的人认为存在与所立相同，在不可见的因的场合，有的人认为仅仅因为论典中没有见到，就认为可以成立必定不存在，在似因的场合，有的人认为从能诠的声音可以成立所诠的意义，以及认为非人所作和在一个方面不欺骗的因是明智之声具有真实意义，这些都是，驳斥那些是
English
It is said, "It is appropriate to first explain how to measure with valid cognition." And Nyima said, "In order to enter into the Four Noble Truths in this way, inference is established, and in order to show that, the second chapter, the verses of homage, are clearly explained." These are the two statements. However, the recognition of what is meaningful and what is not meaningful is different. These two clarify that the sixteen impermanent qualities, etc., on top of the Four Noble Truths are considered meaningful, and the sixteen permanent qualities, etc., are not meaningful. Moreover, since many distorted conceptions are seen in the self and other schools regarding that inference, in order to eliminate those and establish it without distortion, it is said to be explained in detail together with the self-commentary. This is the reason for writing the self-commentary for one's own sake, not the reason for teaching it first. So, what are the distorted conceptions like? In the case of the characteristics of a valid sign, some people think of other minor differences from one to six. In the case of definite numbers, some people think that besides the result arising from the collection of causes, one can infer taste from color. In the case of the connection between the sign and the subject, some people think that even if the connection is not definite, just because it is not seen in the dissimilar side, the pervasion is established. Some people think that even if the pervasion is not established on fire and smoke because the smoke comes from the head of Indra without fire, just because the concomitance is established, it is considered cause and effect. Some people think that even though what is made, impermanent, and different entities are different, they are the subject of the nature sign. Some people think that if the nature is the same, the sign and the subject are not reasonable. And as a branch of that, some people think that the sound cognition arises from the power of the object. And as a branch of that, the sound directly expresses the self-character. Some people think that the general sound of clarity, one entity, and different entities is the cause of sound cognition. In the case of the division of the nature sign, if existence is a reason, some people think that existence is the same as the probandum. In the case of the invisible sign, some people think that just because it is not seen in the scriptures, it can be established that it definitely does not exist. In the case of the fallacious reason, some people think that the meaning of what is expressed can be established from the expressing sound. And they think that the sign of what is not made by a person and does not deceive in one aspect is that the sound of knowledge has a true meaning. These are all, refuting those is