Tibetan
ཏན་ཏེ་ཉན་པ་པོའི་ཡོན་ཏན་གསུམ་དང་ལྡན་པར་ཡང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེས་ནའོ། །གནད་ཀྱི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདིར་སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་དངོས་སུ་མི་ཕན་པས་སྐྱོན་གསུམ་སྤོང་དགོས་པར་དངོས་སུ་བསྟན། འང་གི་ནུས་པས་སྣོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཕན་པར་བསྟན། རྣམ་ངེས་ལས་བློ་གཟུ་བོར་མི་གནས་པས་མཚོན་ནས་སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྒྱུད་ནས་ཕན་པ་དང་། ཀུན་སློང་བརྩེ་བའི་བསམ་པ་དངོས་སུ་བསྟན། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ནས་རིགས་གཏེར་ལས། ཤེས་ལྡན་གཟུ་བོར་གནས་པ་དོན་གཉེར་བ། །གཞན་ལ་བརྩེ་བའི་བསམ་པས་འདི་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་སྔ་རབས་པ་དག ཤེས་རབ་ངན་པ་དང་། ཤེས་རབ་མེད་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་སྐྱོན་བཞི་ཞེས་འཆད་པ་ཡང་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྩོམ་པ་པོ་རང་གི་སེམས་ནི་ཡུན་རིང་པོར་ལེགས་བཤད་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་བརྗོད་དོན་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་བརྗོད་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་སྟེ་འབད་མེད་དུ་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་འགྲེལ་འདི་རྩོམ་པ་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །འདི་ནི་སྤྱོད་འཇུག་ལས། རང་གི་ཡིད་ལ་བསྒོམ་ཕྱིར་ངས་འདི་བརྩམས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྩོམ་པ་པོ་གཞན་དག་གི་ང་རྒྱལ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཁེངས་པ་བསྐྱུང་བའི་ཚིག་གོ །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་དང་། དེ་ཉིད་གཞན་ལ་སྟོན་པའི་ངག་གཉིས། དང་པོ་ལ། ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་རང་དོན་རྗེས་དཔག ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་ལུང་ཚད་མར་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ཚད་མ་གྲུབ་པ། མངོན་གྱུར་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་ཞེས་གསུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། གཞལ་བྱ་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་གསུམ་སྟོན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལེའུ་དང་པོ་གསུམ་བཤད་པ་ཡིན་ན་ཀུན་བཏུས་དང་རྣམ་ངེས་ལ་ཚད་མ་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཚང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལེའུ་གཉིས་པ་ནི་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་ལུང་ཚད་མ་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ནི་དངོས་སུ་རྟགས་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་རྗེས་དཔག་བརྒྱུད་ནས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་གསུམ་ཀ་གཞན་ལ་སྟོན་པའི་ངག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག མདོ་འཆད་པའི་རྒྱུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོར་བཤད། །ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་མཆོད་བརྗོད་བཤད། །མཐའ་གཞན་བཀག་ནས་མངོན་སུམ་བཤད། །གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་དཔག་བཤད། །ཅེས་པ་དང་། གཞན་དག རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་
Chinese
因此，听者也完全具备了三种功德。关键的意义是：这里直接显示了，对于具备三种过患的法器，实际上没有利益，因此必须舍弃三种过患。通过“也”的力量，显示了对于具备三种功德的法器有利益。从《释量论》中以不公正的智慧为例，间接地利益具备三种过患的法器，并直接显示了慈悲的意乐。总而言之，在《宗义宝藏论》中说：“具有智慧、公正、寻求意义者，以慈悲之心宣说此论。”因此，前代学者将恶劣的智慧和没有智慧分为两种，并解释为四种过患，这不是他们的本意。第二，作者自己的心长期习惯于《集量论》的论义，因此对于论义非常重视，即为了毫不费力地生起证悟，而喜欢写作这部《释量论》。这就像《入行论》中所说：“为了调伏自心而我造此论。”就像这样，这是为了舍弃其他作者的傲慢，而谦虚的言辞。关于第二点，有些人认为，衡量处的三种量，以及向他人展示这些的语言两种。第一种，有证悟隐蔽的自利比量，为了证实对于非常隐蔽的事物，圣教是量，而宣说《集量论》的礼敬句的意义，即是成立量。还有证悟显现的现量，这样分为三种是不合理的。如果认为是为了显示具有三种所量之境的量有三种，而宣说了第一品的三章，那么《集量论》和《释量论》就不具备三种所量之境，这是不合理的。第二品是为了证实量士夫，而不是主要证实圣教是量。而他利比量是通过实际显示相的方式，间接地显示比量，而不是三种量都向他人展示的语言。还有些人说，首先宣说了宣讲经的因，即自利比量。宣说了《集量论》的礼敬句。通过遮止其他边而宣说了现量。宣说了为了他人的意义的比量。等等。还有其他人认为自利比量和
English
Therefore, the listener is also fully endowed with the three qualities. The key meaning is: Here it is directly shown that there is actually no benefit for a vessel possessing the three faults, so the three faults must be abandoned. Through the power of "also," it is shown that there is benefit for a vessel possessing the three qualities. From the Pramāṇavārttika, taking the example of an unjust mind, it indirectly benefits a vessel possessing the three faults, and directly shows the intention of compassion. In short, in the Rigs gter it is said: "Those who have wisdom, are fair, and seek meaning, speak this with a compassionate mind." Therefore, the earlier scholars divided bad wisdom and no wisdom into two types and explained them as four faults, which was not their intention. Secondly, the author's own mind has long been accustomed to the meaning of the Compendium of Valid Cognition, so he attaches great importance to the meaning, that is, in order to effortlessly generate realization, he is happy to write this Pramāṇavārttika. This is like what is said in the Bodhicaryāvatāra: "I composed this treatise to tame my own mind." Like this, it is a humble word to abandon the arrogance of other authors. Regarding the second point, some people think that there are three valid cognitions that measure the place to be measured, and two languages that show them to others. The first is that there is the self-benefit inference that realizes the hidden, and in order to prove that the scriptures are valid for the very hidden, the meaning of the homage verses of the Compendium is declared, that is, the validity is established. There is also the direct perception that realizes the manifest, and it is unreasonable to divide it into three like this. If it is thought that it is to show that there are three valid cognitions that have the three objects to be measured, and the three chapters of the first chapter are explained, then the Compendium and the Pramāṇavārttika do not have the three objects to be measured, which is unreasonable. The second chapter is to prove the valid person, not to mainly prove that the scriptures are valid. And the other-benefit inference is to indirectly show the inference through the actual display of signs, not the language that shows all three valid cognitions to others. Some people also say that the cause of explaining the Sutra, the self-benefit inference, is first explained. The homage verses of the Compendium are explained. By preventing other sides, direct perception is explained. The inference for the sake of others is explained. And so on. Others think that self-benefit inference and
Tibetan
པོར་བཤད། །ཚད་མ་མདོ་ཡི་མཆོད་བརྗོད་བཤད། །གྲངས་སོགས་བསྟན་ཏེ་མངོན་སུམ་བཤད། །གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་དཔག་བཤད། །ཅེས་དང་། འགའ་ཞིག དགོས་པའི་དབང་གིས་ཚད་མ་མདོ་ཡི་རང་དོན་ལེའུ་དང་པོར་བཤད། ལམ་དང་ལམ་མིན་ཕྱེ་སྟེ་ཚད་མ་མདོ་ཡི་མཆོད་བརྗོད་ཚིགས་བཅད་བཤད། ལོག་རྟོག་རྣམ་བཞི་བསལ་ཏེ་ཚད་མ་མདོ་ཡི་མངོན་སུམ་ལེའུ་བཤད། སྒྲུབ་ངག་དོན་བཅས་བཤད་དེ་ཚད་མ་མདོ་ཡི་གཞན་དོན་ལེའུ་བཤད། ཅེས་པ་རྣམས་ནི་ལེའུ་ཕྱི་མ་གསུམ་གྱི་བརྗོད་བྱ་ཕྱོགས་རེ་ངོས་ཟིན་པ་ཙམ་སྣང་ཡང་། གཞུང་འདིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལེའུའི་གོ་རིམ་མ་ཐོན་ཅིང་། རང་དོན་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མདོ་འཆད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དང་པོར་བཤད་པ་ཡང་འོག་ནས་འགོག་པར་འགྱུར་བས་མི་འཐད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་ཕྱིར་རང་དོན་ལེའུ་བཤད་པ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་ཕྱིར་རང་དོན་ལེའུ་བཤད། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ལེའུ་ལྷག་མ་ལུས་པ་གཉིས་པོ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་དུ་རྩོམ་ན། དེ་དང་ལེའུའི་གོ་རིམ་མི་མཐུན་པར་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། རང་འགྲེལ་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་པ་ལས། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོག་པས་དེ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། པཎྜི་ཏ་ཁ་ཅིག དོན་ནི་ཕན་པ། དོན་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་ཕན་པ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དེ་གཉིས་བླང་དོར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་ཅེས་འདོད་པ་ཤཱཀྱ་བློས། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པ་ཁོ་ན་ཞེས་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན་ནམ། རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཞེས་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མངོན་གསུམ་ལ་ཡང་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ཡང་དང་པོར་འཆད་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཁོ་ན
Chinese
中说。量论经的礼赞说。数字等显示而现量说。为他人的意义的现比量说。如是说。有些，因需要而量论经的自义品第一说。区分道与非道而量论经的礼赞偈颂说。遣除四种邪分别而量论经的现量品说。说能立语连同意义而量论经的为他义品说。这些虽然仅是略微认识后三品的所说，但此论典不共的品次第没有出现，而且自义比量是讲量论经的因，因此最初说也将在后面被遮破，所以不应理。那么如何呢？这有三： 为了区分意义与非意义而讲自义品。 首先显示连接的界限。 为了区分意义与非意义而讲自义品。说区分意义与非意义的量成立。说其余应时的两个品。第一有三：首先显示连接的界限。中间讲品本身的论典。最后显示以名称总结。第一是：如果此论著作为总集的释论而著，那么与它的品的次第不一致，最初讲自义比量的理由是什么呢？在自释四千五百颂中说：区分意义与非意义是依赖于比量的缘故，而且对于它也有颠倒分别，因此为了安立它而说。此义有破立二者。第一是：有些班智达，意义是有利，非意义是不利，区分它们就是取舍二者，它依赖于比量的缘故，因此说最初讲比量，释迦智认为，区分它仅仅依赖于比量是不具遍的单遮，还是仅仅依赖于比量是具遍的单遮？如果按照前者，那么区分它也依赖于现量，因此现量也应成为最初讲的。如果按照后者，那么不应理，因为区分它也依赖于现量。如果说区分它仅仅
English
In the middle. The praise of the Pramana Sutra is spoken. Numbers and so on are shown, and direct perception is spoken. Inference for the sake of others is spoken. Thus it is said. Some say that due to necessity, the first chapter of the Pramana Sutra on self-interest is spoken. Separating the path and the non-path, the verses of praise of the Pramana Sutra are spoken. Eliminating the four kinds of wrong conceptions, the chapter on direct perception of the Pramana Sutra is spoken. Explaining the statement of proof together with its meaning, the chapter on the benefit of others of the Pramana Sutra is spoken. Although these only seem to slightly recognize the subject matter of the last three chapters, the uncommon chapter order of this treatise does not appear. Moreover, since self-interest inference is the cause for explaining the Pramana Sutra, the initial explanation will also be refuted later, so it is not reasonable. So how is it? There are three aspects to this: In order to distinguish between meaning and non-meaning, the chapter on self-interest is explained. First, the connection of the boundary is shown. In order to distinguish between meaning and non-meaning, the chapter on self-interest is explained. It is explained that the valid means of distinguishing between meaning and non-meaning is established. The remaining two chapters that are relevant to the occasion are explained. The first has three aspects: First, the connection of the boundary is shown. In the middle, the text of the chapter itself is explained. Finally, the conclusion is shown by name. The first is: If this treatise is written as a commentary on the Compendium, then what is the reason for first explaining self-interest inference, which is inconsistent with the chapter order? In the self-commentary of four thousand five hundred verses, it is said: "Distinguishing between meaning and non-meaning depends on inference, and there is also inverted conception about it, so it is explained in order to establish it." This meaning has two aspects: refutation and establishment. The first is: Some scholars say that meaning is beneficial, non-meaning is not beneficial, and distinguishing them is to accept or reject the two. Since it depends on inference, Shakya Blo thinks that inference is explained first. Is it a single exclusion that distinguishing it depends only on inference, or is it a pervasive single exclusion that depends only on inference? According to the former, distinguishing it also depends on direct perception, so direct perception should also be explained first. According to the latter, it is not reasonable, because distinguishing it also depends on direct perception. If it is said that distinguishing it only