Tibetan
བ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ། རྫས་སུ་གྲུབ་སྒྲ་དོན་དེ་ལས་ཐ་དད་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྒྲ་དོན་འབྲེལ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མིན་པར་ཐལ། སྒྲ་དོན་ལས་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྫས་ཐ་དད་དང་རྫས་གཅིག་འདི་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན། ཁྱེད་གཉིས་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་འབྲེལ་པ་རྟོག་པས་བྱས་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཉིས་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་འབྲེལ་པ་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག ཁྱེད་གཉིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན། གཞན་སྒྲ་དོན་ལ་རག་ལུས་པའམ་གཞན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རིམ་པ་ལྟར་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་རྫས་གཞན་འགོག་པའི་གཞུང་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ནི་གཞུང་གི་སྡོད་ཚུལ་དང་། ཡོད་རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་རྟོགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་དོན་ལ་ཡོད་ན་ཡི་གེ་དང་དོན་ལ་ཡོད་དམ་ཚིག་སོགས་དང་དོན་ལ་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་བ་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་སྟོན་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཚིག་དང་ངག་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་དངོས་པོ་ཡི་ནི་འབྲེལ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པས་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཉན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་རང་མཚན་རྣམས་རེ་རེས་དོན་མི་སྟོན་ཅིང་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པས་ན་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ལ་རྟོག་པས་སྒྲའི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ཞིང་སྣང་བ་ངག་ཚིག་དང་རྗོད་བྱེད་སོགས་སུ་འཇོག་པས་ན་དེ་དག་དོན་ལ་མེད་དོ། །ཡི་གེ་ཡང་སྒྲའི་ཆ་ཤས་རང་མཚན་ལ་ཡི་གེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་དང་། དེ་དག་དུ་མ་ཚོགས་པ་རྟོག་པས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་མིག་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཚད་ཡན་ཆོད་ལ་ཡི་གེ་མཚན་ཉིད་པར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོས་བརྗོད་བྱའི་དོན་མི་སྟོན་པར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་མེད་ཡིན་པ་ངག་ཚིག་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་དགག མཚན་གཞི་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བྱེད་པོ་མི་དྲན་གཏན་ཚིགས་དགག །འདོན་པ་ཐོག་མེད་གཏན་ཚིགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ན་རེ། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཞེས་ཀྱང་འདོད་དེ། བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ་ལོ། །འདི་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ངན་པའི་མུན་པས་ཁྱབ་སྟེ། རྟགས་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པས་བརྒྱད་པ་དང་། མིའུ་ཐུང་ལྷ་དང་། སྣ་ཚོགས་བཤེས་གཉེན་བྱེད་པ་པོར་དྲན་ལ། ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་སོགས་ལ་རྟགས་ཞུགས་པས་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རིག་བྱེད་འདོན་པ་པོ་ལས་གཞན། བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་སོགས་ལའང་ཆོས་ཅན། འདོན་པ་པོ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། འདོན་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་ད་ལྟ་རིག་བྱེད་འདོན་པའི་ཐ་མ་སྐྱེས་བུ་འདི། སྔ་མ་གཞན་ལས་མ་ཐོས་པར་ནི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། ཚིག་གི་བཀོད་པ་དག་ནི་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་འདོན་པ་པོ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་པ་དེ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་རིག་བྱེད་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཐོག་མེད་དུ་གྲུབ་པས་མ་བྱས་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་དཔྱོད་པ་བ་འགའ་ཞིག་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བརྟགས་ན་བྱེད་པོ་ཐོག་མེད་དུ་མི་འགྲུབ། །ཐོག་མེད་གྲུབ་ཀྱང་མ་བྱས་པར་མི་འགྲུབ། །མ་བྱས་གྲུབ་ཀྱང་བདེན་དོན་ཅན་མི་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡེབ་སྦྱོར་མཁན་པོས་སྤེལ་བ་ཡི་ནི་གཞུང་གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་ཅན་ལྟ་བུ་ཡང་ཆོས་ཅན། གང་གིས་ན་དེ་ཡང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་མི་དཔོག་སྟེ་དཔག་རིགས་པར་ཐལ། སྔ་མའི་མན་ངག་ཡོད་པ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་དག་གིས་འདོན་པ་གང་མཐོང་སྟེ་འདོན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ་སྐྱེས་བུ་ལས་འབྱུང་བར་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བ་ཅན་གྱི་རིག་བྱེད་གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་དེ་ལས་འབྱུང་བར་ཡང་དག་པར་ཤེས་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུས་བྱས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ངག་ཚིག་དང་ངག་ཚིག་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུའི་རིགས་གང་རྒྱུའི་རིགས་གང་ལས་སྐྱེ་བར་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ན་འབྲས
Chinese
声，有法，应是声义同一。因为成立为实物的声音与意义，不是从那意义分离出来的。若承认，则声音不能成为意义的连结者。如果说既非一也非异，那么，声音与意义的连结，有法，应不是实物。因为从声音与意义来说，不是实物的一或实物的异。周遍式成立。因为，实物的异和实物的一，没有比这二者更其他的实物了。因此，声音与意义，有法，你们二者混合显现的连结，是由分别念所作，也就是虚构的。因为，你们二者混合显现的连结，在名言中成立，然而，你们二者实物的体性是各异的缘故。再者，声音与意义的连结，有法，他者如何成为依赖声音与意义，或者他者如何成为声音与意义的连结呢？应是不成为。因为次第上是自然存在的缘故，并且是实物存在的缘故。这个施加于遮止他物的论典，也是对于论典的住处，以及对于存在实物的能力，没有如实了知的缘故。第三，明示声音的所说与能说之连结，若在意义上存在，是在文字和意义上存在，或者是在词语等等和意义上存在？若如第一种情况，文字，有法，与自己的所说之意义和能说之连结，应没有实物性。因为，会变成不能显示自己的所说之意义的缘故。若如第二种情况，词语和言语等等，有法，你和自己的所说之意义上的实物之连结，这如何能安立呢？应是不能安立。因为是由分别念假立的，在意义上没有实物的缘故。并且，在能听闻的意识上显现的声音的刹那自相，各自不能显示意义，并且集合也不可能，因此不是真实的能说，而是分别念将声音的前后部分执持为一，并且显现安立为言语词语和能说等等，因此那些在意义上是不存在的。文字也是，在声音的部分自相上，以文字的名称来安立，并且，那些众多集合，由分别念执持为一，直到眼睛眨动的时间为止，安立为文字的体性，这二者之中，第一者已经阐述不能显示所说的意义了。后者是无实物，与言语词语相同。第二，从根本的理路观察而遮破，有三：宗法分
English
Sound, the subject, should be the same as its meaning. Because the sound and meaning that are established as substances are not separate from that meaning. If you accept this, then sound cannot be the connector of meaning. If you say that it is neither one nor different, then, the connection between sound and meaning, the subject, should not be a substance. Because, from the perspective of sound and meaning, it is neither one substance nor a different substance. This is pervasively established. Because there is no other substance besides the difference of substances and the oneness of substance. Therefore, sound and meaning, the subject, the connection that appears as a mixture of you two is made by conceptual thought, that is, it is fabricated. Because the connection that appears as a mixture of you two is established in convention, however, the nature of your two substances is different. Furthermore, the connection between sound and meaning, the subject, how can the other become dependent on sound and meaning, or how can the other become the connection of sound and meaning? It should not become so. Because it exists naturally in sequence, and because it exists as a substance. Applying this to the treatise that refutes other substances is also because one has not truly understood the abiding of the treatise and the power of existing substances. Third, clarifying the connection between what is said and what is said by the sound of knowledge, if it exists in meaning, does it exist in letters and meaning, or does it exist in words and so on and meaning? If it is like the first case, letters, the subject, should not have the nature of a substance in the connection between the meaning of what is said and what is said. Because it would become unable to show the meaning of what is said. If it is like the second case, words and speech and so on, the subject, how can the connection of substance between you and the meaning of what is said be established? It should not be able to be established. Because it is imputed by conceptual thought, and there is no substance in meaning. Moreover, the momentary self-characteristics of sound that appear to the hearing consciousness each cannot show meaning, and assembly is also impossible, therefore it is not a real speaker, but conceptual thought holds the previous and subsequent parts of the sound as one, and appearance is established as speech, words, and speaker, etc., therefore those do not exist in meaning. Letters are also, on the self-characteristic of the part of the sound, established with the name of letters, and those many assemblies are held as one by conceptual thought, up to the duration of an eye blink, established as the nature of letters, of these two, the first has already been explained as not being able to show the meaning of what is said. The latter is non-substantial, the same as speech and words. Second, there are three ways to examine and refute the root reason: the subject property
Chinese
破斥一切能立。破斥具有周遍的能立。破斥法性的差别。第一者有二：从能立方面观察而破斥，从所立方面观察而破斥。第一者有二：破斥作者不忆念的因，破斥念诵无始的因。第一者是：胜论师说，吠陀是法，也认为不是人造的，因为作者们不忆念。像这样随声附和，那么世界就被邪恶的黑暗所笼罩了，因为那个因没有成立周遍和法性。像这样，佛教徒忆念第八者，弥乌童天，各种善知识是作者，而且旧井等有因的涉入，所以周遍也不确定。第二者有二：说出因，破斥它。第一者是：像那样，吠陀的念诵者之外，也认为作者是自在等，也是法，念诵者先于前者，因为是念诵者。比如现在念诵吠陀的最后这个人，如果没有从其他前辈那里听过，那么吠陀的文字和词的排列就没有表达的能力，所以念诵者先于前者就是这样。因此，吠陀成立了作者是无始的，所以成立了不是人造的，一些论者这样说。第二者有三：观察则作者不能成立无始，即使成立无始也不能成立不是人造的，即使成立不是人造的也不能成立具有真实意义。第一者是：像由组合者传播的著作《幼童生起》一样，也是法，如果它也不是人造的，那么就不能随之推断，因为可以推断，因为除了有前辈口诀之外的其他人们念诵是见不到的，所以不能念诵。另外，原因不是从人产生的，没有现量见到的其他吠陀也是法，也正确地知道是从那个人产生的，所以是人造的，因为和人造的世间语词和语词相同。周遍是：如果以量成立了任何果的种类是从任何因的种类产生的，那么果
English
Refuting all proofs. Refuting the proofs with pervasion. Refuting the distinctions of the nature of the subject. The first has two: refuting by examining the proof, and refuting by examining the subject. The first has two: refuting the reason of not remembering the author, and refuting the reason of beginningless recitation. The first is: The Vaisheshika says, the Vedas are the subject, and it is also considered not man-made, because the authors are not remembered. Following suit like this, then the world is covered by the darkness of evil, because that reason does not establish pervasion and the nature of the subject. Like this, Buddhists remember the eighth one, Miu Tong Heaven, various virtuous friends as authors, and old wells, etc., have the involvement of the reason, so the pervasion is also uncertain. The second has two: stating the reason, and refuting it. The first is: Like that, other than the reciter of the Vedas, it is also considered that the author is Ishvara, etc., also the subject, the reciter precedes the former, because it is the reciter. For example, now the last person reciting the Vedas, if he has not heard from other predecessors, then the letters and word arrangement of the Vedas do not have the ability to express, so the reciter preceding the former is like this. Therefore, the Vedas establish that the author is beginningless, so it is established that it is not man-made, some debaters say this. The second has three: if examined, the author cannot be established as beginningless, even if beginningless is established, it cannot be established as not man-made, even if not man-made is established, it cannot be established as having true meaning. The first is: like the work "Emergence of a Young Child" propagated by the composer, it is also the subject, if it is also not man-made, then it cannot be inferred accordingly, because it can be inferred, because other people other than those with the oral instructions of the predecessors are not seen to recite, so they cannot recite. Also, other Vedas whose cause is not seen to arise from a person are also the subject, and it is also correctly known that it arises from that person, so it is man-made, because it is the same as man-made worldly words and words. The pervasion is: if it is established by valid cognition that any kind of result arises from any kind of cause, then the result