Tibetan
། སྤྱིར་རང་མཚན་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ལ་དོན་གཉེར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་དེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་ངམ་མི་བཟང་ཞེས་འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པས་ཅི་ཕན་ཏེ་མི་ཕན་པ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་ན། མདོ་ལས་གང་ཡང་བརྟགས་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ཞེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་དེ་མ་དམིགས་པས་རྟགས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་ཡི་དོན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན། བཏགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་མ་དམིགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པ། བཞི་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། དོན་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་འདི་མན་ཆད་འུ་ཡུག་བས། །བསྟན་བཅོས་སྐབས་དང་འབྲེལ་མེད་དང་། །ཞེས་པའི་འཕྲོས་དོན་ཁོ་ནར་བྱས་ནས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་ལ་མ་སྦྱར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བོད་ཕྱི་མ་ཕལ་ཆེར་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་དོ། །གཞུང་དེའི་འཕྲོས་དོན་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་ཡིན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་དེ། རྒྱས་བཤད་བཞི་པོ་སྔ་མ་སྔ་མའི་མཇུག་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འཕྲོས་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། གཞུང་འདི་མན་ཆད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་དང་། སྡོད་པའི་གནས་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་མན་ཆད་ཀྱི་གཞུང་ཚོགས་ཆེས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཕྱིར་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་སྦྱར་ནས་བཤད་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ངེས་ལས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་མདོར་བསྟན་དང་སྦྱར་མི་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་མ་བྱུང་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་དེ་དང་སྦྱར་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པས་ཀྱང་དོན་འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། མདོར་བསྟན་དུ། མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན། །ཞེས་གསུངས་པའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་ལས་གཞན་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ངོས་འཛིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་གི་བཤད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གང་ལ་སྦྱར་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མི་སྣང་བའི་ཚུལ་ཡང་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞུང་ཚོགས་ཆེས་ཆེ་བ་འདི་རྣམས་མ་རྙེད་པར་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་ཙམ་ཞིག་ལ་ངོས་འཛིན་པ་དང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གཏན་མེད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གད་མོ་བྲོ་བའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ཚད་མ་གཉིས་ལོག་པས་སྐལ་དོན་མི་ཁེགས་ཀྱང་ལུང་ལོག་ན་ཁེགས་ཏེ། ལུང་གིས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་འགོག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། སྒྲ་ཙམ་དོན་ལ་མ་ངེས་ལྟར་སྣང་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཅན་ཚིག་མ་གྲུབ་ལྟར་སྣང་ཡིན། །རིགས་སྒྲ་བདེན་དོན་བསྒྲུབ་པའང་ལྟར་སྣང་ཡིན། །དེས་ན་ལུང་ཙམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འཁྲུལ། །ནང་འགལ་བསྟན་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འབྲེལ་བ་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དེ་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་མཚན་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། སྨྲ་བ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་སྟོན་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་སྲིད་དེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འགལ་བར་དོགས་པའི་ལུང་ཚིག་དྲང་། །ལུང་དོན་བཤད་ནས་འགལ་མེད་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། ཚད་མ་མདོར། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་རྗེས་དཔག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་རྗེས་དཔག་མཚན་ཉིད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟོགས་ལྡན་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ན་དངོས་པོ་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་ཚད་མས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་མི་ནུས་པས་ལུང་ཁོ་ན་ལས་བྱེད་དགོས་ལ། ལུང་གི་ནང་ནས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་ཚད་མར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་ཚིག་གི་མཚན་གཞི་བཤད། །མི་སླུ་བ་ཡི་དོན་ལྡོག་བཤད། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར་གསུངས་པའི་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ནི་ཆོས་ཅན། ལུང་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་མ་ཡི
Chinese
总的来说，因为从这个自相（藏文：རང་མཚན།）产生果是依赖性的。主（藏文：གཙོ་བོ།）体法（藏文：ཆོས་ཅན།），对你的语词意义进行探究有什么用呢？成了无意义，因为你的语词意义不是能起作用的。例如，如同有欲望的人们探究“是男非男的身体好还是不好”一样，有什么用呢？没有用处。 第五，如果把语词意义作为体法，如果有人说，经部中“任何探究的法都不可得”，这样把主自相作为体法，因为不可得而作为理由（藏文：རྟགས།）来宣说，这和经部相违。那么，主语词的意义本身就是体法，被称为假立，因为仅仅是分别识的对境的缘故。这个语词意义没有成立为依赖于主物（藏文：དངོས་པོ་བ།），也就是不可得，这个体法，理智论者陈那（藏文：ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ།）已经宣说了，主语词意义不依赖于主物，这是成立这个的论证之法，因为是“不可得”的意义的缘故。 论式似宗的广说 第四，论式似宗的广说分为二：边际分析和真实意义。 第一，从这部论典以下，乌玉巴（藏文：འུ་ཡུག་བས།）认为“论著与时机无关”，仅仅把这个作为后续意义，因此没有结合论式似宗的广说，因此大多数后来的藏人都遵循这个。因为是那个论著的后续意义，所以对是论式似宗的广说没有丝毫损害，因为四种广说中，前前者的结尾是后后者的后续，这之前已经说过了。如果探究这部论典以下所要表达的主要内容和停留之处，也非常清楚，因为这部论典以下的大多数论著都是结合外道的宗派来宣说论式似宗的，并且《定量论》（藏文：རྣམ་ངེས།）中论式似宗的略说不需要结合，所以这个时机没有出现，但是在《释量论》（藏文：རྣམ་འགྲེལ།）中必须和它结合，所以这个时机出现了。因为“无则不生，无之故”，这也清楚地表明了这个意义，在略说中，“无则不生，是确定的缘故，论式似宗不同于此”，这样宣说的“无则不生是确定的”之外的论式似宗的辨识。
English
Generally, because the arising of the result depends on this own-characteristic. The subject, the Pradhāna, what is the use of investigating the meaning of your words? It becomes meaningless, because the meaning of your words is not capable of performing a function. For example, what is the use of those with desire investigating whether a hermaphrodite is beautiful or not? It is of no use. Fifth, if the meaning of the word is taken as the subject, if someone says that the Sutra states, "No object of investigation is found," and thus the own-characteristic of the Pradhāna is taken as the subject, and because it is not found, it is stated as the reason, then it contradicts the Sutra. The meaning of the word Pradhāna itself is the subject, and it is said to be imputed, because it is merely the object of conceptual consciousness. This meaning of the word, which is not established as depending on the Pradhāna substance, i.e., the non-finding, this subject, the logician Dignāga has stated as the reason for establishing that the meaning of the word Pradhāna does not depend on the Pradhāna substance, because it is the meaning of "non-finding." Extensive Explanation of Fallacious Reasons Fourth, the extensive explanation of fallacious reasons is divided into two: marginal analysis and the actual meaning. First, from this text onwards, U yuk pa considers "the treatise to be unrelated to the occasion," and only takes this as the subsequent meaning, and therefore does not combine it with the extensive explanation of fallacious reasons, and therefore most later Tibetans follow this. Because it is the subsequent meaning of that treatise, there is no harm to it being an extensive explanation of fallacious reasons, because in the four extensive explanations, the subsequent meaning of the later ones follows the end of the earlier ones, which has been said before. If we investigate the main content to be expressed and the place of dwelling from this text onwards, it is also very clear, because most of the texts from this point onwards explain fallacious reasons by combining them with the tenets of outsiders, and because the brief explanation of fallacious reasons in the Compendium on Valid Cognition does not need to be combined, it did not appear on this occasion, but in the Commentary on Valid Cognition it must be combined with it, so it appeared on this occasion. Because of "if absent, it does not arise, because of absence," this also clearly shows this meaning. In the brief explanation, "if absent, it does not arise, because it is certain, fallacious reasons are different from this," the identification of fallacious reasons other than "if absent, it does not arise, because it is certain," which is stated in this way.
Chinese
是因为作了如此认为的缘故。至于其他人的说法，对于任何广说的似是而非的理由，都不显现出能成立为随顺所显现之理，此理已于前述。如果未能找到这些极其广大的论著，而仅以中间的四句偈颂来认定，并认为完全没有似是而非的广说，这些都是令人发笑的缘由。第二，有些人认为，如果两种量相违，则不能遮破所应破之义，但如果教证相违，则能遮破，因为教证遍及一切义。对此，有五种遮破：仅是声音不确定意义，是似是而非；具有特殊性的词句不成立，是似是而非；以类别的声音成立真实义，也是似是而非；因此，仅是教证也会在所表达的意义上产生错乱；显示内在矛盾，从而呵斥说话者。第一种情况有两种：因为没有关联，所以不是成立者；对此，要避免与教证相违。第一种情况是：作为表达方式的声音等，是所立宗法。仅仅因为将它作为存在的标志，并不能成立其所表达的外境自相存在，因为其所表达的外境事物自相，如果不是同时存在，就不会产生无有之性。因此，这些表达方式的声音等，是所立宗法。它能够显示说话者相续中的意乐之意，即能够成立，因为如此成立的方式具备三种条件。第二种情况有两种：端正怀疑相违的教证之词；讲述教证之义，从而成立没有相违。第一种情况是：如果表达方式的声音不是外境事物的量，那么，《量经》中说：可信之语是不欺骗的，是从共相中进行推测。如果说这与经中说的是推测相违，那么，这并不是说它是推测的自性，然而，当有证悟者对极其隐蔽的事物进行取舍时，由于事物力量的量无法进行取舍，因此只能依靠教证。并且，在教证中，像这样被完全认为是量，是作了如此认为的缘故而说的。第二种情况有三种：讲述可信之语的定义；从反面讲述不欺骗的意义；讲述从共相中进行推测的方式。第一种情况是：经中所说的可信之语，是所立宗法。并不是仅仅从教证的角度来说的
English
It is because it is considered as such. As for the explanations of others, it does not appear that any of the extensively explained fallacious reasons can be established as appearing to be in accordance with reason, as mentioned above. If these extremely large treatises are not found, and only four verses in the middle are identified, and it is thought that there is absolutely no extensive explanation of fallacious reasons, these are all causes for laughter. Secondly, some people think that if two valid cognitions contradict each other, the meaning to be refuted cannot be refuted, but if the scriptures contradict each other, it can be refuted, because the scriptures pervade all meanings. To this, there are five refutations: mere sound is not certain of meaning, it is fallacious; words with special characteristics are not established, it is fallacious; establishing true meaning with the sound of categories is also fallacious; therefore, mere scriptures can also be confused about the meaning to be expressed; showing internal contradictions, thereby rebuking the speaker. The first case has two aspects: because there is no connection, it is not an establisher; to this, avoid contradicting the scriptures. The first case is: the sounds of expression, etc., are the subject of the proposition. Merely because it is taken as a sign of existence, it cannot be established that the external object it expresses exists in its own right, because the external object it expresses, if it does not exist simultaneously, will not produce the nature of non-existence. Therefore, these sounds of expression, etc., are the subject of the proposition. It can show the intention of the motivation in the speaker's mind, that is, it can be established, because the way of establishing it in this way has three conditions. The second case has two aspects: correcting the words of the scriptures that are suspected of contradicting; explaining the meaning of the scriptures, thereby establishing that there is no contradiction. The first case is: if the sounds of expression are not the valid cognition of external objects, then, in the Sutra on Valid Cognition, it says: Reliable words are not deceptive, they are inferred from the general. If it is said that this contradicts what is said in the sutra to be inference, then, it is not said that it is the nature of inference, however, when an enlightened person engages in taking and abandoning extremely hidden things, because the valid cognition of the power of things cannot take and abandon, therefore it can only rely on the scriptures. And, in the scriptures, it is said that something like this is completely considered as valid cognition, because it is considered as such. The second case has three aspects: explaining the definition of reliable words; explaining the meaning of non-deception from the opposite side; explaining the way of inferring from the general. The first case is: the reliable words mentioned in the sutra are the subject of the proposition. It is not said merely from the perspective of the scriptures.