Tibetan
་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་གང་ཞིག གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཡོད་ན་གཙོ་བོ་རང་མཚན་མེད་པར་འགལ་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅན་དོན་དམ་སྟེ། རང་མཚན་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་དོན་དང་རང་མཚན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱིས་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དོན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རྟག་ཅེས་པ་དང་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དེ་གཉིས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ད་ལྟ་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ད་ལྟ་རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྫུན་པ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་མཚན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་བློ་ལས་སྣང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། རྗོད་བྱེད་གང་ཞིག་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་རྟགས་དེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་འགོག་པ་ཡིན་ཅེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ལ་བསྙོན་ནས་མེད་པ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་སྟེ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དང་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདོད་དེ། ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རྐྱང་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡན་གར་བའི་ཆོས་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྐྱང་པ་ནི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་དེའི་ངོར་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། ཕྱིར་རྒོལ་དེས་གྲུབ་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་མེད་ཅེས་མི་བསྙོན་ལ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཁྱོད་ལ་བརྟགས་པ་ན་ཁྱོད་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ
Chinese
何为成立之理？因为主宰之声义并非不存在，因为有主宰之声的组合。其次，若主宰之声义存在，则与主宰自相矛盾，因为一切声音皆是胜义谛，完全执着于自相，故声音与意义相同。若问：对于因不同观察者而见为常与无常的不同事物，如瓶等，作为有法，则常与无常之声不应施设，因为施设此二声的原因——常与无常二者皆不存在。对于过去与未来，作为有法，现在之语不应施设，因为现在无自相。某些语词，作为有法，不应成为虚假之义，因为施设于自相之所诠。因为有此等过失，故彼等声音，作为有法，应许为从分别心显现之义境，因为任何所诠皆不直接施设于自相。第三，若问：导师所说之因并非遮止主宰自相，而是遮止主宰之声义存在。对于否认主宰之声义，并欲以无有之因成立者，依彼等观点，成立主宰不存在之因，作为有法，有法——主宰之声义与法——不存在之集合，不应成为汝之所立，因为汝已破除法之所依——主宰之声义。若许之，若仅以法——不存在为所立，则未以自在主宰区分之不存在之单单法，作为有法，对于不承认主宰之后立者而言，不应成为因之所立，因为已被后立者成立。第四，若不否认主宰之声义，而彼即是主宰之声的施设处，则主宰，作为有法，汝等不否认声义者，以有无作用之差别衡量汝时，汝自相之事物即是应观察者，因为汝……
English
What is the reason for establishing it? Because the meaning of "lord" is not non-existent, since there is a combination of the sound "lord." Secondly, if the meaning of the sound "lord" exists, it contradicts the lord himself, because all sounds are ultimate truth, completely clinging to self-nature, so sound and meaning are the same. If asked: For different things seen as permanent and impermanent by different observers, such as vases, as the subject, then the sounds of "permanent" and "impermanent" should not be applied, because the cause of applying these two sounds—both permanent and impermanent—do not exist. For the past and the future, as the subject, the present words should not be applied, because the present has no self-nature. Some words, as the subject, should not become the meaning of falsehood, because they are applied to the expressed of self-nature. Because there are such faults, those sounds, as the subject, should be admitted as the object of meaning appearing from the discriminating mind, because any expressed does not directly apply to self-nature. Thirdly, if asked: The reason stated by the teacher does not negate the self-nature of the lord, but negates the existence of the meaning of the sound of the lord. For those who deny the meaning of the sound of the lord and want to establish it with the reason of non-existence, according to their view, the reason for establishing the non-existence of the lord, as the subject, the subject—the meaning of the sound of the lord and the dharma—the collection of non-existence, should not become your proposition, because you have refuted the basis of the dharma—the meaning of the sound of the lord. If it is admitted, if only the dharma—non-existence—is the proposition, then the mere dharma of non-existence not distinguished by the independent lord, as the subject, should not become the proposition of the reason for the opponent who does not admit the lord, because it has been established by the opponent. Fourthly, if the meaning of the sound of the lord is not denied, and that is the place of application of the sound "lord," then the lord, as the subject, when you who do not deny the meaning of the sound measure you with the difference of having or not having function, your own self-natured thing is what should be examined, because you...