Tibetan
གི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བརྡ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་དོན་གོ་བའི་ཆེད་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། རིམ་པ་ལྟར། གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་དང་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་པའི་སྤྱི་འཁྲུལ་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུའང་ཡོད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། རིགས་རྐྱང་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དེ་ལ་བ་ལང་གི་རིགས་དེ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་བ་ལང་ཞེས་པའི་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བ་ལང་གི་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་སྟེ། བརྡ་བྱེད་པར་རྩོམ་པ་ན་ཅི་ནས་ཀྱང་བ་ལང་དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་བུ་དེ་བ་ལང་གི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་ཤེས་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་ནས་དོན་རྣམས་ལ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་བརྡ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་དེ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་བརྡ་སྦྱོར་བས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རིགས་ལྡན་གསལ་རྐྱང་རྣམས་དང་མཚུངས། །སྤྱི་གཞན་བརྟགས་པ་དགོས་པ་མེད། །སྤྱི་གཞན་མེད་ཀྱང་ངོ་ཤེས་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བརྡ་དེ་ཡང་ནི་དངོས་སུ་སྟེ་སྤྱིས་བར་མཆོད་པར་གསལ་བ་ཉིད་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་ཅེས་དྲིས་པས་གལ་ཏེ། དེ་ལ་བརྡ་སྦྱར་མི་ནུས་ཏེ་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རིགས་ལྡན་གྱི་གསལ་བ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བརྡ་སྦྱོར་མི་ནུས་པར་ཐལ། མཐའ་ཡས་པ་འདི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིགས་ཀྱིས་གསལ་བ་ཉུང་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བཞོ་རྨོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དེ་བྱེད་པའི་དོན་རྣམས་དོན་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ལོག་པར་མཚུངས་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་དོན་དུ་འཁྲུལ་པའི་གཞན་སེལ་དེ་ལ་སྒྲ་ཅིས་མ་བྱས་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་རིགས་དེ་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པ་ལ་ཕྱོགས་གླང་གིས་དེ་ལྡན་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་བཀོད་པ་འདི་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། ངེད་ཀྱི་རིགས་ལྡན་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་ལྡོག་ལྡན་གཉིས་མིང་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་མེད་པར་འོག་ནས་འཆད་ལ། ཉེས་པ་འདི་འགྱུར་ཡང་བླ་སྟེ་གསལ་བ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྒྲ་བློ་གཅིག་འཇུག་པ་ལ་རིགས་གཞན་དངོས་པོ་བ་མི་དགོས་པར་ཐལ། རིགས་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་དེ་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པར་མཚུངས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲ་བློ་གཅིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་བ་ལང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེས་དེ་མིན་རྣམ་པར་མི་གཅོད་དམ་གཅོད། དང་པོ་ལྟར་ན། བ་ལང་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་སྦྱར་བ་དོན་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ཡིས་མི་འདོད་པའི་དོན་དེ་དག་རྣམས་ལ་འདོད་པའི་དོན་དེ་མི་གཅོད་ན་ནི་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། འཆད་པ་པོས་འདོད་པའི་དོན་དེ་ལས་གཞན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་འདོད་པའི་དོན་ལ་ཉན་པ་པོ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བསམས་ནས་སྒྲ་བརྗོད་དེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཀྱང་ནི་དེ་མིན་སྤོང་བར་མ་ཟད་དེར་འཇུག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ཅེས་པའམ། འགྲེལ་བཤད་ལས་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་པ་ལྟར་སྒྲ་འདི་ལ་རྣམ་གཅོད་མེད་པ་མིན་ཏེ་ཡོད་པས་སྒྲ་དགོས་མེད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་རིགས་དོན་གཞན་ཡིན་པ་དེ་མི་རིགས་པར་ཐལ། སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དགོས་པ་ནི་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་ནས་འདོད་པ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པས་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་ནས་འདོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཁྱོད་ལ་བར་དེར་སྤྱི་དོན་གཞན་གྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་བཤད། །ངོ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གཞན་དགག །ངོ་ཤེས་རྒྱུ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱི་གཅིག་མེད་ན་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བུམ་པའི་གསལ་བ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། སྤྱི་གཅིག་མེད་པའི་རྫས་ཐ་དད་ཀྱང་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བ་འཐད་དེ། བྱ་བ་ཆུ་སྐྱོར་བ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པར་མཚུངས་པའི་དོན་རྫ་བུམ་ལྟ་བུ་རྣམས་སྔར་མཐོང་ནས་ཕྱིས་གསེར་བུམ་སོགས་གཞན་མཐོང་ཡང་ཆུ་སྐྱོར་བ་དང་བུམ་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་དེ་ལས་གཞན་འབྲས་བུ་དེ་དག་མི་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ནི་སྒྲ་སྟེ་ནང་གི་བརྗོད་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་སྔ་ཕྱི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་ནས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱི་རྐྱང་ངོ་ཤེས་བློ་ཡི་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྤྱི་ཡིས་གྲོགས་བྱས་གསལ་བ་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྤྱི་ལ་ལྟོས་པའི་དུ་མ་རྒྱུར་མི་འཐད། །གང་རུང་ལ་ལྟོས་སྤྱི་ཡང་རྒྱུར་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་སྤྱི་ལས་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟར་ནའང་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ
Chinese
因为没有体性的缘故，所以是这样的。 遍（周遍，普遍）：因为那个符号是为了在名言（表达概念）的时候理解意义而设立的。 第二种观点是胜论派和数论派的说法。 按照顺序，他们认为，从显现中产生的与物质不同的事物，以及显现与物质相同的事物，都不依赖于普遍的错觉，而是符号的真实对象。因为它们在名言的时候也存在，所以没有像前面所说的那种过失。 如果有人这样认为，那么对于认为唯有种类才是表达对象的人来说，牛的种类，作为有法，不依赖于错觉，就不应该是被称为“牛”的符号的真实对象。 因为它不适合作为牛的作用，这是周遍的。 因为在创造符号的时候，无论如何，寻求牛的意义的人必须知道牛能够起作用，然后才能实现它。 因为他们认为事物会参与到作用中，所以他们表达事物，从而创造符号。 第三种观点分为两种：陈述观点和驳斥观点。 第一种观点是：通过将符号与具有该种类且能够起作用的显现联系起来，就不会有像前面所说的那种过失。 如果有人这样认为，那么第二种观点分为三种：与具有种类、唯有显现的事物相同；不需要考察其他的普遍；即使没有其他的普遍，也能够合理地认识。 第一种观点是：既然符号实际上是通过普遍来供养显现本身，为什么不将符号与显现联系起来呢？ 如果有人问，如果不能将符号与显现联系起来，那是因为它是无限的。 那么，具有种类的显现，作为有法，你不应该能够与符号联系起来。 因为这个无限是相同的，因为种类并没有减少显现的数量。 第二种观点是：挤奶、耕作等作用，这些作用与所有不做这些作用的事物相反，对于在外境中产生错觉的其他排除，为什么不使用声音呢？ 作为对这个问题的回答，如果说表达具有该种类的事物，法称论师已经列出了“因为具有该种类的事物没有自主性”等过失，这与此相同。 因为我们的具有种类和你们的具有反面，除了名称之外，都是相似的。 如果有人这样认为，那么这种过失将在下面解释为不存在。 即使这种过失会发生，也是可以接受的，因为显现，作为有法，对于你来说，当一个声音和意识进入时，不需要其他的物质种类。 即使没有其他的种类意义
English
Because of the absence of characteristics, that is why. It pervades (is pervasive, universal): because that symbol is established for the purpose of understanding meaning at the time of expression (conceptualization). The second view is that of the Vaisheshika and Samkhya schools. In sequence, they assert that things that arise from appearances and are different from matter, as well as appearances and things that are the same as matter, do not rely on the illusion of the universal, but are the real objects of the symbol. Because they also exist at the time of expression, there is no fault as stated earlier. If someone thinks this way, then for those who believe that only the genus is the object of expression, the genus of the cow, as the subject, should not be the real object of the symbol called "cow" without relying on illusion. Because it is not suitable to act as the function of a cow, this is pervasive. Because when creating a symbol, in any case, the person seeking the meaning of the cow must know that the cow is able to function, and then accomplish it. Because they think that things will participate in actions, they express things, thereby creating symbols. The third view is divided into two: stating the view and refuting it. The first view is: by associating the symbol with the appearance that possesses that genus and is able to function, there will be no fault as stated earlier. If someone thinks this way, then the second view is divided into three: it is the same as things that have genus, only appearance; there is no need to examine other universals; even without other universals, it is reasonable to recognize. The first view is: since the symbol actually nourishes the appearance itself through the universal, why not associate the symbol with the appearance? If someone asks, if the symbol cannot be associated with the appearance, it is because it is infinite. Then, the appearance with genus, as the subject, you should not be able to associate with the symbol. Because this infinity is the same, because the genus has not reduced the number of appearances. The second view is: milking, plowing, and other functions, these functions are opposite to all things that do not do these functions, for the other exclusions that create illusions in external objects, why not use sound? As an answer to this question, if it is said that expressing things that have that genus, Dharmakirti has listed faults such as "because things that have that genus do not have autonomy," this is the same as this. Because our having genus and your having opposite are similar except for the name. If someone thinks this way, then this fault will be explained below as non-existent. Even if this fault occurs, it is acceptable, because the appearance, as the subject, for you, when a sound and consciousness enter, there is no need for other material genera. Even without other genus meanings
Chinese
因为以与非彼相悖的方式，声音和意识会同时产生。理由是，称作“牛”的声音，会区分或不区分其他事物？如果如第一种情况，那么称作“牛”的声音，作为所立宗，为何结合是有意义的，还是没有意义？因为如果你不区分你所不希望的那些事物，那么你就不会区分你所希望的事物。这是因为，讲述者认为，通过完全放弃他所希望的事物之外的其他事物，听者会专注于他所希望的事物，所以他才发出声音。或者说，不仅要放弃非彼，而且有必要专注于此。在解释中，它被解释为“仅仅”的意思。如果如第二种情况，这个声音并非没有区分，而是有区分，所以声音不会变得无用。那么，特殊论者，作为所立宗，声音所指向的类别意义是不同的，这不合理。声音的必要性不就是通过区分其他事物来专注于所希望的事物吗？既然如此，区分其他事物来专注于所希望的事物，对你来说，在那里，其他的共同意义又有什么用呢？因为一点也不需要。第三部分有三点：解释产生认识的原因本身；否定其他产生认识的原因；消除对认识原因的争论。第一点是：如果不存在一个共同体，那么就不会对许多显现产生认识的意识。如果这样说，那么瓶子的显现，作为所立宗，即使没有一个共同体的不同事物，产生认识的意识也是合理的。例如，陶瓶等事物，它们做着相同的事情，即取水，当先前看到它们，后来又看到金瓶等其他事物时，它们仍然具有取水和持瓶的结果，并且与不产生那些结果的其他事物相分离，具有排除对象的语音，即内部的表达方式，通过将先前的事物与现在的事物结合起来，从而将它们识别为一体。第二部分有四点：单独的共同体不适合作为认识意识的原因；共同体辅助的显现不适合作为原因；依赖于共同体的多个不适合作为原因；依赖于任何一个的共同体也不适合作为原因。第一点是：即使按照其他人认为从共同体产生认识意识的观点，那么认识意识，作为所立宗，显现
English
Because sound and consciousness arise simultaneously in a way that is contrary to what is not. The reason is, does the sound called "cow" distinguish or not distinguish other things? If it is like the first case, then the sound called "cow," as the subject, why is the combination meaningful, or is it meaningless? Because if you do not distinguish those things that you do not want, then you will not distinguish what you want. This is because the narrator thinks that by completely abandoning other things besides what he wants, the listener will focus on what he wants, so he makes the sound. Or, it is not only necessary to abandon what is not, but also to focus on what is. In the explanation, it is explained as meaning "only." If it is like the second case, this sound is not without distinction, but has distinction, so the sound will not become useless. Then, the particularist, as the subject, the category meaning that the sound points to is different, which is unreasonable. Is not the necessity of sound just to focus on what is desired by distinguishing other things? If so, distinguishing other things to focus on what is desired, for you, what is the use of other common meanings there? Because there is no need at all. The third part has three points: explaining the cause of the arising of recognition itself; negating other causes of the arising of recognition; eliminating the dispute over the cause of recognition. The first point is: if there is no commonality, then the consciousness of recognition will not arise for many appearances. If it is said so, then the appearances of the vase, as the subject, even if there are different things without a commonality, it is reasonable for the consciousness of recognition to arise. For example, things like pottery vases, which do the same thing, that is, fetching water, when they were previously seen, and later other things such as gold vases are seen, they still have the result of fetching water and holding the vase, and are separated from other things that do not produce those results, having the speech of excluding objects, that is, the internal expressions, by combining the previous things with the present things, thereby recognizing them as one. The second part has four points: a single commonality is not suitable as the cause of recognition consciousness; the appearance assisted by the commonality is not suitable as the cause; multiple things dependent on the commonality are not suitable as the cause; the commonality dependent on any one is also not suitable as the cause. The first point is: even according to the view of others who believe that recognition consciousness arises from the commonality, then recognition consciousness, as the subject, the appearance