Tibetan
གཞི་མཐུན་དང་། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་རྣམས་འདོགས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ཀྱི་བར་འདིར་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲ་དོན་འདི་དང་། སྔར་བཤད་པའི་གཞི་མཐུན་ཉིད་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་རང་མཚན་ལ་མི་སྲིད་དེ། དོན་ལ་ཡོད་པ་མིན་ཡང་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ཇི་ལྟ་བུར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་དག་སྒྲ་དོན་འདི་ཞེས་པ་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བཏགས་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་སྤྱི་དོན་དམ་པར་མེད་པར་བསྟན་ཟིན་ནས་གཞི་མཐུན་དང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དོན་དམ་པར་མེད་པ་ལ་སྦྱར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྒྲ་དོན་འདི་ཞེས་པའི་དམིགས་བསལ་གསུངས་པའི་དོན་མ་རྟོགས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་བཞག་པའི་དགོས་པ་གང་ཞེ་ན་དོན་གཅིག་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པའི་རྣམ་བཞག་དང་། ཐ་དད་ཅི་འདྲ་བ་གཞི་མཐུན་དང་། ཐ་དད་མིན་པ་ཅི་འདྲ་བ་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་མ་བརྟགས་པར་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་དེ་ལ། གྲགས་པ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཀུན་བཞག་པ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། དམ་པའི་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་སྣང་རྟག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱས་པས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་ཅེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ལྔ་པ་ནི། དམ་པའི་དོན་གྱི་དོན་རང་མཚན་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ལ་དུ་མ་ལ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། གཅིག་ལ་དུ་མའི་ཐ་སྙད་བློ་ཡིས་བསླད་པ་སྟེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དུ་མ་རང་གི་ངོ་བོས་གཅིག་ཏུ་འདྲེ་བ་མེད། གཅིག་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སྤྱིའོ། །འདི་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ལ་འཇུག་གི་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་མི་འཇུག་སྟེ། དུ་མ་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བ་དང་གཅིག་ལ་དུ་མར་འབྱེད་པའི་སྒྲ་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་རང་མཚན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ལ་སྣང་བ་བརྫུན་པ་ཡིན་ན་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། རྟོག་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ངོར་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དུ་མ་རབ་ཏུ་བརྟགས་ཏེ། འཁྲུལ་ངོར་ལོག་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་མ་ལས་ལྡོག་པའི་དངོས་པོར་སྣང་བས་སོ། །དྲུ
Chinese
因为没有提到“基共”和“法与有法”等术语。第三，作为法与有法术语对象的词义，以及前面所说的“基共”本身，是有法。事物自相不存在，虽然实际上没有，但就像在世间显现于分别念一样，这样说。因此，先前所说的“词义这个”应用于共相，是因为在“它如何假立”的语境中，已经表明共相在胜义中不存在，并且因为“基共”和“法与有法”被应用于胜义中不存在的事物，所以没有理解所说的“词义这个”的特殊含义。第四，实际上没有，但设立术语的必要性是什么呢？对于一个事物，法与有法的差别之安立，以及差别如何是“基共”，不差别如何是共相之安立，不考察其本身之意义，而是如世间所说的那样，仅仅依靠世间所说的那样，来安立所要证成和能证成，这是智者们所做的，是有法。有必要，因为是为了进入证悟胜义谛自相之实相。这因为将显现、常、一误认为实有，而进行破立，所以“获得进入之境自相”这句话应应用于一切。第五，胜义谛的意义，自相之事物，是有法。你对它，在众多上安立一个本体，以及在一个上安立众多的术语，是心识的错乱，即是错觉。因为众多不会以自己的本体混合成一个，一个也不会变成众多。这是共相。这是差别相。称为“这是共相，这是差别相”的差别术语，是有法。它进入显现于分别念之心的意义，而不会真实地进入自相，因为它是将众多混合成一个，以及将一个分解成众多的词语和心识。周遍，因为自相中不可能有这样的情况。如果显现于心识是虚假的，那么法如何能够是不同的呢？对于分别念的相，是有法。在错觉的显现中，对法的众多差别进行分别，因为在错觉的显现中，显现为与众多其他相异之事物。第六
English
Because the terms "basis identity" and "dharma and possessor of dharma" are not mentioned. Third, this meaning of words that is the object of the terms dharma and possessor of dharma, and the very basis identity mentioned earlier, is the subject of dharma. Things do not exist in their own characteristics, because although they do not exist in reality, they are spoken of as they appear in conceptualization, just as they are known in the world. Therefore, the previous statement that "this meaning of words" is applied to the general, because in the context of "how it is imputed," it has already been shown that the general does not exist in the ultimate sense, and because "basis identity" and "dharma and possessor of dharma" are applied to things that do not exist in the ultimate sense, the special meaning of the statement "this meaning of words" is not understood. Fourth, what is the necessity of establishing terms even though they do not exist in reality? The establishment of the difference between dharma and possessor of dharma for one thing, and how the difference is "basis identity," and how the non-difference is the establishment of the general, without examining the meaning of that very thing, but as it is known in the world, relying solely on what is known in the world, the establishment of what is to be proven and what proves it, which is done by the wise, is the subject of dharma. It is necessary, because it is for the sake of entering into the realization of the ultimate truth of self-characteristic reality. This, because of mistaking appearance, permanence, and oneness as real, and engaging in negation and affirmation, the statement "obtaining the self-characteristic of the object of entry" should be applied to everything. Fifth, the meaning of the ultimate truth, the things of self-characteristic, are the subject of dharma. You, for it, establishing one entity on many, and establishing many terms on one, is the confusion of mind, that is, illusion. Because many do not mix into one with their own entity, and one does not become many. This is the general. This is the particular. The different terms called "this is the general, this is the particular" are the subject of dharma. It enters into the meaning that appears to the mind of conceptualization, but does not actually enter into the self-characteristic, because it is the words and mind that mix many into one and divide one into many. It pervades, because such a thing is impossible in the self-characteristic. If what appears to the mind is false, then how can dharma be different? For the aspect of conceptualization, is the subject of dharma. In the appearance of illusion, the many differences of dharma are distinguished, because in the appearance of illusion, it appears as things that are different from many other different things. Sixth
Tibetan
ག་པ་ནི། འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་འཛིན་ཏོ། །ཞེས་སྤྱི་དང་འདྲེས་པའི་རང་མཚན་འཛིན་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་བསྒྲུབ་བྱའོ། །འདི་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། དངོས་པོ་རང་མཚན་མཐོང་བ་སྟེ་སྣང་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གླང་གིས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཁྱད་པར་སྤྱི་དང་འདྲེས་པ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་པའི་ཚིག་འདིར་ཆོས་ཅན། རང་གི་མཚན་ཉིད་སྤྱི་དང་འདྲེས་པ་རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་བྱར་སྟོན་ཞེས་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་གཞན་སེལ་གྱི་སྤྱི་དང་འདྲེས་པ་རྗེས་དཔག་གི་གཟུང་བྱར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་མཚན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྤྱིའི་རྣམ་པ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་དང་། སོགས་པ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཅིར་ཡང་རྟོག་པས་དངོས་སུ་གཟུང་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་མང་པོ་རྣམས་དེ་གཅིག་པུ་ལ་ནི་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། བདུན་པ་ནི། སྒྲ་དང་རྟོག་པ་ཡང་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རང་མ་ཡིན་ཀུན་ལས་ལོག་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་དངོས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་དེ་འཛིན་ནས་འདིའི་བར་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་སྒྲའི་འཇུག་ཚུལ་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞན་སྡེའི་འདོད་པའི་བརྡ་ཡུལ་དགག རང་སྡེའི་འདོད་པའི་བརྡ་ཡུལ་བསྒྲུབ། དེ་ལ་གཞན་སྡེའི་རྩོད་པ་སྤོང་། དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་མཚན་བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག སྤྱི་དངོས་བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག སྤྱི་ལྡན་བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་བྱེད་པའི། །སྒྲ་ཡོད་མ་ཡིན་ཅེས་པ་ལ། བརྡ་སྤྲོད་པ་རྣམས་ན་རེ། རང་མཚན་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། བུམ་པ་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པ་ན་ཆུ་སྐྱོར་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་མཚན་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རང་གང་ལ་བརྡར་བརྟགས་པའི་དོན་དེ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་རང་མཚན་དེ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བརྡ་དུས་ཀྱི་རང་
Chinese
那么，如果说论师陈那以比量所认识的是以遣余所区分的差别，这与他说执取与共相混合的自相相违背吗？答：这是需要成立的。对于“这是所要成立的，这是成立的因”的想法，作为有法，不直接执取以无常所区分的自相，因为事物自相显现，也就是景象消失的缘故。对于陈那说“以比量执取与共相混合的差别”的这句话，作为有法，不应说自相与共相混合是比量的所取，因为显现于分别念的差别，即与遣余的共相混合，被说成是比量的所取。那个自相，作为有法，无论是共相的行相，还是差别的行相，等等，无论作为法还是有法，都不是分别念直接的所取，因为许多法的差别不可能存在于一个事物上。第七，声音和分别念，作为有法，不是如实地直接认识那个自相的体性，即与一切非自相的事物相异，因为它们实际上是以共相的方式进入的。从“执取自性”到此为止是总结的偈颂。第二，解释差别声音的进入方式，有四点：破斥他宗所许的语境，成立自宗所许的语境，对此破斥他宗的争论，总结说明破立二者的意义。第一点有三：破斥自相是语境，破斥实共相是语境，破斥具有共相是语境。第一，对于“如实认识它的声音不存在”这句话，声明者们说：自相不是声音的直接表达对象是不合理的，因为说“拿一个罐子来”时，是为了取能取水、能起作用的东西。答：自相，作为有法，不是言说声音的直接表达对象，因为它不是语言的直接对象。周遍是因为言说声音能显示自己所诠释的意义。理由是，不能直接将语言施加于自相，因为在命名时，语言是
English
Now, if it is said that the difference that the teacher Dignāga recognizes with inference is the difference distinguished by exclusion of others, does this contradict his statement that he apprehends the self-character mixed with the universal? Answer: This needs to be established. For the thought, "This is to be established, this is the reason for establishing," as the subject, it does not directly apprehend the self-character distinguished by impermanence, because the appearance of the self-character of things, that is, the appearance, disappears. Regarding Dignāga's statement, "Inference apprehends the difference mixed with the universal," as the subject, it should not be said that the self-character mixed with the universal is the object of inference, because the difference that appears in conceptual thought, that is, the universal mixed with the exclusion of others, is said to be the object of inference. That self-character, as the subject, whether it is the aspect of the universal or the aspect of the difference, etc., whether as the dharma or the subject, is not the direct object of conceptual thought, because many differences of dharmas cannot exist in one thing. Seventh, sound and conceptual thought, as the subject, do not actually directly recognize the nature of that self-character, which is different from all non-self-character things, because they actually enter in the manner of the universal. From "apprehending self-nature" to here is a summarizing verse. Second, explaining the way in which the sound of difference enters, there are four points: refuting the linguistic object accepted by other schools, establishing the linguistic object accepted by one's own school, refuting the arguments of other schools on this, and summarizing and explaining the meaning of both refutation and establishment. The first point has three: refuting that the self-character is a linguistic object, refuting that the real universal is a linguistic object, and refuting that possessing the universal is a linguistic object. First, regarding the statement, "The sound that actually recognizes it does not exist," the grammarians say: It is unreasonable that the self-character is not the direct object of expression of sound, because when saying, "Bring a pot," it is to take something that can fetch water and can function. Answer: The self-character, as the subject, is not the direct object of expression of the speaking sound, because it is not the direct object of language. It is pervasive because the speaking sound can show the meaning it explains. The reason is that language cannot be directly applied to the self-character, because at the time of naming, language is