Tibetan
ཉིས་པ་ནི་སྒྲ་གཉིས་ཀས་ལྡོག་པ་གཅིག་ཅིག་བརྗོད་ན་བརྡས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་དུ་བྱེ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་བ་ལང་གི་སྟེང་དུ་རྟ་མ་ཡིན་པ་དང་། མ་ཧེ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་མ་ཡོད་པ་ལས། མ་ཧེ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་ནི་སྤོང་བ་རྟ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྐྱང་པ་དེ་དང་། མི་སྤོང་བའི་རྟ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། རིམ་པ་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བརྡའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་འཇུག་པའི་གཞིའམ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྟོགས་པ་པོ་སྟེ་ཉན་པ་པོའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་གཅིག་ཉིད་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། དོན་གཅིག་ཉིད་ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་གོ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི་རྟ་མ་ཡིན་པ་དང་རྟ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་སྤྱི་དང་སྤྱི་ལྡན་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བ་ལང་དཀར་པོ་དང་། བ་ལང་གི་དཀར་པོ་ཞེས་སོགས་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་བརྗོད་པ་དང་། བ་ལང་འགྲོ་བ་དང་བ་ལང་གི་འགྲོ་བ་ཞེས་སོགས་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་ཅན་བརྗོད་པ་ཀུན་ལ་རྫས་ཏེ་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པ་དང་། དངོས་པོ་སྟེ་ཆོས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་དོན་གཅིག་ཉིད་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་ནས་དང་མ་སྤངས་པར་བརྗོད་པ་འདི་ཉིད་ཙམ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པར་འདོད་པས་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ལ་ཕན་པའི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཅན་ནམ། བྱེད་ལྡན་གྱི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཅན་ནམ། དེ་ལས་གཞན་ཡིན་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་ཅན་ནམ། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་མེད་པ་གཞན་དཀར་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་ཀྱང་རུང་སྟེ་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་མ་སྤངས་དེ་ལས་གཞན་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དོན་གཅིག་ཉིད་བརྗོད་ཚུལ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པར་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་གཞན་སེལ་སྒྲའི་ཡུལ་དུ་འདོད་པའི་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རིགས་དོན་གཞན་དེ་དང་ལྡན་པའི་བྱེ་བྲག་བརྗོད་པར་འདོད་པ་བྱེ་བྲག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་མཚུངས་པ་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལོག་ལྡོག་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རིགས་ཏེ་སྤྱི་དང་། དེ་དང་ལྡན་པ་དག་རྫ
Chinese
第二，如果两个声音都表达同一个反体，那么用符号来区分法和有法就没有必要了，因为这样会太过分。如果有人这样说，那么，在有法牛的上面，有不是马，不是水牛等等的多种差别。从不是水牛等等的其他差别来说，舍弃的仅仅是不马的法，不舍弃的不是马的那些是有法。次第按照法和有法来表达的声音，其符号的差别是不同的，这是进入的基础或理由，因为这是法和有法的理解者，也就是听者的意愿所跟随的差别。因此，对于同一个事物，区分法和有法是有必要的，因为是为了以舍弃和不舍弃其他差别的方式来理解同一个事物。第三，所谓“不是马”和“不是马本身”，这是表达总和具有总的。同样，所谓“白色的牛”和“牛的白色”等等，这是表达功德和具有功德的。所谓“牛走动”和“牛的走动”等等，这是表达行为和具有行为的。对于所有这些，实体，也就是有法，以及事物，也就是法，表达这些的声音是有法。你的表达对象没有任何意义上的差别，因为你的差别仅仅在于同一个事物舍弃或不舍弃其他差别来表达。此外，因为想要通过舍弃或不舍弃其他差别的方式来了解当下的意义，所以表达的声音可以是带有利益的因的结尾，或者带有作者的因的结尾，或者除此之外的其他作者的结尾，或者没有特别说明的其他白色等等。这些声音是有法。除了舍弃或不舍弃其他差别之外，没有其他表达对象的意义差别，因为仅仅是以多种表达方式来表达同一个事物。第二，对于认为排除他者是声音的对象的佛教徒来说，是有法。想要表达与种类的其他意义相关的差别，对于胜论派来说，排除了表达的相同过失，因为返回意义没有差别。这是周遍的，因为种类，也就是总，以及与之相关的那些是实
English
Secondly, if two sounds express the same negation, then it would be excessive to say that there is no need to distinguish between dharma and dharmin by convention. If someone says that, then, on the dharmin of a cow, there are many distinctions such as not being a horse and not being a buffalo. From the other distinctions such as not being a buffalo, the dharma of merely not being a horse is what is abandoned, and those that are not abandoned are the dharmin. The distinction of the convention of the sound that expresses dharma and dharmin in sequence is the basis or reason for entering differently, because it is the distinction that follows the wishes of the understander of dharma and dharmin, that is, the listener. Therefore, it is necessary to distinguish dharma and dharmin for the same thing, because it is for the sake of understanding the same thing in the manner of abandoning and not abandoning other distinctions. Thirdly, the terms "not a horse" and "not being a horse itself" express the general and the possessor of the general. Similarly, the terms "white cow" and "the whiteness of a cow" express quality and the possessor of quality, and the terms "cow walking" and "the walking of a cow" express action and the possessor of action. For all of these, the sound that expresses substance, i.e., dharmin, and entity, i.e., dharma, are dharmin. There is no difference in meaning in your expression, because your distinction is only that the same thing is expressed by abandoning or not abandoning other distinctions. Furthermore, because one wants to understand the meaning of the occasion by abandoning or not abandoning other distinctions, the expressing sound may be expressed with an ending of a beneficial cause, or an ending of a causative cause, or an ending of another agent, or other unspecified white, etc. Those sounds are dharmin. There is no difference in the meaning of the expressed object other than abandoning or not abandoning other distinctions, because it is merely expressing the same thing in various ways of expression. Secondly, for the Buddhist who considers the exclusion of others to be the object of sound, it is dharmin. For the Vaiśeṣika school, which wants to express the distinction related to the other meaning of the genus, the fault of expressing the same is eliminated, because there is no difference in the meaning of returning. It is pervasive, because the genus, i.e., the general, and those related to it are substance.
Tibetan
ས་ཐ་དད་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། སྤྱི་དོན་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་བྱེ་བྲག་ལ་སྒྲ་འཇུག་པར་འདོད་ན། ཉེས་པ་འདི་གསུམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པོ་གང་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ལ་རང་དབང་དུ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། སྤྱི་དོན་གཞན་བརྗོད་ནས་གསལ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གསལ་བ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་གཞི་མཐུན་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་གསལ་བ་ལ་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམས་མ་འཕངས་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་བཏགས་པ་བར་ཐལ། སྤྱི་དོན་གཞན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཕྱོགས་གླང་གིས་བརྗོད་པ་རྣམས་སོ།། །།གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་ལ་སྐྱོན་དེ་འཇུག་པར་བསྟན། རང་ལ་སྐྱོན་དེ་མེད་པར་བསྟན། གཞན་ལ་འཇུག་ཚུལ་གསལ་བར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ཐ་དད་དུ་མེད་ན་དྲུག་པའི་ཚིག་དང་། མང་པོའི་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་པ་དང་བརྡ་སྤྲོད་པ་གང་དག་གི་ལྟར་ན། དྲུག་པ་དང་མང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་བརྗོད་ཀྱི་ལྷུར་ཏེ་གཙོ་བོར་བརྗོད་འདོད་ལ་མི་རྟེན་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དྲུག་པ་དང་། ཚིག་དབྱེ་སྟེ། མང་ཚིག་དང་ལ་སོགས་པ་བ་ལང་གི་དངོས་པོ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཕན་གྱི་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་ཀླན་ཀ་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ངེད་ལྟར་ན་དྲུག་པ་དང་མང་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གང་ཡིན་པ་ཆོས་ཅན། དོན་ཐ་དད་མེད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཐ་དད་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྨྲ་བ་པོ་སྟེ་བརྡ་བྱེད་པ་པོས་ཇི་ལྟ་བུར་དོན་ཐ་དད་དང་ཐ་མི་དད་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་དེ། བརྡ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཐ་དད་དང་ཐ་མི་དད་དེ་བརྗོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཅིག་ཚིག་དང་མང་ཚིག་གི་སྒྲ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་གཅིག་དང་དུ་མས་བྱས་པར་འདོད་ན་བུད་མེད་གཅིག་དང་བྱེ་མ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། བཙུན་མོ་རྣམས་ཞེས་དང་། བྱེ་མ་རྣམས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་མང་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ཐ་དད་དུ་བཞག་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་གྲོང་དྲུག་ཆོས་ཅན། ཁང་བཟང་གི་ཕྲེང་བ་ཞེས་པའི་གཅིག་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཏུ་བཞག་པའི་རྒྱུ་གཅིག་ཏུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། འམ་ནི་འོག་མ་འདྲེན་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན། ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་དྲུག་པ་དང་། ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ནི་ནམ་མ
Chinese
地是各不相同的。如果想通过其他共相之义来使声音施加于差别，那么就会出现这三种过失。哪三种呢？声音，作为有法，不应自主地施加于显现，因为说了其他共相之义后才施加于显现。显现所具有的差别不应成为同基，因为声音显现所具有的差别没有被舍弃。声音，作为有法，施加于显现也应是假立的，因为说了其他共相之义。这些都是陈那所说的。第三部分有三点：显示了过失施加于他人，显示了自己没有那个过失，清楚地阐述了施加于他人的方式。第一点是胜论师说：如果法和有法不是各不相同的，那么第六格词和多数词等差别就不合理了。如果按照胜论师和语法学家的观点，第六格和多数等词是通过事物各不相同来表达的，而不是主要依赖于想要主要表达的意愿，那么对于那些人来说，有法，第六格和词的区分，即多数词等，例如“牛的事物就是牛本身”，那些词就不应施加，因为意义上没有差别。这是诘难的种类。第二点是按照我们的观点，任何第六格和多数词等词，作为有法，即使意义上没有差别也可以施加，因为不依赖于外在意义的差别，而是说话者，即表达者，如何确定意义的差别和不差别作为表达方式。表达者同样是意义差别和不差别的表达者。第三点是，如果认为所有单数词和复数词的声音施加都是由一个或多个事物造成的，那么对于一个女人和一粒沙子，作为有法，不应施加“妃嫔们”和“沙子们”等的复数词，因为没有被设定为不同的不同原因。还有，六个村庄，作为有法，“豪宅的行列”这样的单数词不应施加，因为没有被设定为一体的一体原因。或者，这是引出下文，例如，虚空，作为有法，“虚空的自性”这是第六格，以及“虚空的体性是虚
English
The grounds are indeed distinct. If one wishes to apply sound to particulars through the meaning of another generality, then these three faults will occur. What are the three? Sound, as the subject, should not be applied independently to clarity, because it applies to clarity after stating another general meaning. The distinctions that exist in clarity should not become a common basis, because the distinctions that sound has in clarity have not been abandoned. Sound, as the subject, applying to clarity should also be imputed, because another general meaning is stated. These are all stated by Dignāga. The third part has three points: it shows that the fault applies to others, it shows that one does not have that fault, and it clearly explains how it applies to others. The first point is what the Vaiśeṣika says: If dharma and the possessor of dharma are not distinct, then the distinctions of the sixth case ending and plural words, etc., would not be reasonable. If according to the views of the Vaiśeṣikas and grammarians, the sixth case ending and plural words, etc., are expressed by virtue of the distinctness of things, and do not rely on the intention to express primarily, then for those people, the possessor of dharma, the sixth case ending and the distinction of words, i.e., plural words, etc., such as "the thing of a cow is the cow itself," those words should not be applied, because there is no difference in meaning. This is a type of objection. The second point is that according to our view, any sixth case ending and plural words, etc., as the subject, can be applied even if there is no difference in meaning, because without relying on the difference of external meanings, the speaker, i.e., the expresser, determines how the difference and non-difference of meanings are the means of expression. The expresser is likewise the expresser of the difference and non-difference of meanings. The third point is that if it is thought that all sound applications of singular and plural words are caused by one or many things, then for one woman and one grain of sand, as the subject, plural words such as "the consorts" and "the sands" etc., should not be applied, because there is no different cause that has been posited as different. Also, six villages, as the subject, the singular word "row of mansions" should not be applied, because there is no single cause that has been posited as one. Or, this is to introduce what follows, for example, space, as the subject, "the nature of space" this is the sixth case ending, and "the essence of space is spa