Chinese
后比量之生起有必要，若有他相似等，以恒常错乱之理由，若不于声施设他种恒常之功德，则于汝之后，不需生起了知声为无常之后比量，然如见青色法与白色相似，于鱼胞错认为银之相，以有他相似等故，有于声错认为常者，为遣除彼故，于汝之后，须生起了知声为无常之后比量之故。三者，以彼理由故，成立声为无常之因与后比量法。以遣除而生起，以现量见声之事物，见无常等一切功德，谓有，故不为见彼而生起，然以错乱之因，不决定声为无常故，为决定彼故，汝极生起之故。此颂乃摄义之偈颂也。二者，不但现量，若由后比量亦以成立声之事物之门而执持，则声无常之了知后比量法。声之法为所作等一切执持应成。以由成立声之法无常一者之门而成为决定故。若许，则余量不生起应成。若谓于汝亦如是应成耶？于后比量以遣除而生起法。若后比量执持无常一者，则执持一切法之过失，于此则不成过，以后比量为遣除增益而生起之故。三者，若以成立而生起则有过失，若以遣除而生起则无过失，故如是先前所说，依于因之比量，极应宣说为遣除之境。若于异处以成立而生起，则法如声等彼法。汝现量见之后，汝自身成立无常之因与后比量不可能生起应成。汝若已由现量成立，则于现量未成立之汝之自性，更有何无常者，以无有故。有者谓此施设于骤然之后比量，然与自释中摄义之偈颂相违也。二者，若后比量遣除增益故
English
The arising of subsequent inference is necessary. If there are other similarities, etc., due to the reason of constant confusion, if you do not apply other permanent qualities to sound, then after you, there is no need to arise the subsequent inference that realizes sound as impermanent. However, like seeing the white color of form similar to white, mistaking a fish bladder for the appearance of silver, because there are other similarities, etc., there is confusion about sound being permanent. Therefore, to eliminate that, after you, it is necessary to arise the subsequent inference that realizes sound as impermanent. Thirdly, for that reason, the sign and subsequent inference that establish sound as impermanent are the object of the law. It arises by elimination. Seeing the object of sound with direct perception, seeing all the qualities such as impermanence, that is, existing, so it does not arise to see that. However, due to the cause of confusion, it does not determine sound as impermanent, so to determine that, you arise extremely. This verse is a summary verse. Secondly, not only direct perception, but if also by subsequent inference, holding through the door of establishing the object of sound, then the subsequent inference of knowing sound as impermanent is the object of the law. It should follow that all the laws of sound, such as being made, are held. Because it becomes certain through the door of establishing one impermanence of the law of sound. If you accept, then other valid cognitions will not arise. If you say that it should also follow for you, then the law arises by eliminating subsequent inference. If subsequent inference holds one impermanence, then the fault of holding all laws does not become a fault here, because subsequent inference arises to eliminate superimposition. Thirdly, if it arises by establishment, there is a fault, and if it arises by elimination, there is no fault. Therefore, as previously said, the inference based on the sign should be declared as the object of elimination. If it arises by establishment in another place, then the law, such as sound, is the law. After you have seen it with direct perception, it should follow that it is impossible for you to arise the sign and subsequent inference that establish impermanence. If you have been established by direct perception, then what other impermanent nature of you that has not been established by direct perception is there, because there is none. Some apply this to the subsequent inference of suddenness, but it contradicts the summary verse in the self-commentary. Secondly, if subsequent inference eliminates superimposition
Tibetan
་སེལ་འཇུག་ཏུ་འདོད་ན་སྔོན་པོ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་པ་འགའ་ལའང་སྔོན་པོ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སེལ་འཇུག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བསལ་བྱ་སྒྲོ་འདོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སྤྱི་ཡི་དོན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་སེལ་འཇུག་ཏུ་ཁྱེད་རང་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། སེལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་ཀྱི་བར་དུ་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་གིས་རང་གི་ངེས་ཚུལ་ལས་གཞན་གྱི་ཆ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པ་དེ་ཙམ་ནུས་པའི་ངེས་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། སྔོན་པོ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངེས་ཚུལ་ལས་གཞན་གྱི་ཆར་སྒྲོ་འདོགས་པས་དབེན་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཅེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གཅིག་ལ་ཁྱོད་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་ཡིད་གཉིས་གནོད་བྱ་དང་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སྒྲའི་སྟེང་གི་བྱས་མི་རྟག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་དང་སྒྲ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་དག་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་ཅན་ཡིན་གྱི་རྣམ་གྲངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་སྟེང་དུ་མ་བྱས་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ན་ཁྱོད་ཀྱང་བསལ་བྱའི་གྲངས་དེ་སྙེད་ཁོ་ནར་འཇུག་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། སྒྲོ་འདོགས་སོ་སོར་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པ་ལས་གཞན་དུ་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཆ་མེད་གཅིག་པུ་དེ་ལ་བུམ་པ་བྱས་པར་བརྗོད་པའི་སྒྲའམ་འདི་ངེས་པའི་བློ་ལྟ་བུ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་ན་བུམ་པ་བྱས་སོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་རྟོག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་བུམ་པའི་ཆོས་གཞན་དང་གཞན་སྒྲ་བློ་གཞན་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་བུམ་པའི་ཆོས་མ་ལུས་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་བུམ་པ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་བློ་ཆོས་ཅན། སྔ་མ་དེ་དང་རྣམ་གྲངས་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྔ་མ་དེ་དང་ཡུལ་ཐ་མི་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་གང་གི་ལྟར་ན་བུམ་པའི་ཁྱད་པར་བྱས་མི་རྟག་སོགས་ནང་ཕན་ཚུན་རྫས་སྣ་ཚོགས་ཡིན་ཅིང་དེ་དག་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་རྫས་བུམ་པ་ལས་ཀྱང་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པས་རྟོག་པའི་བློས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་འཛིན་གྱིས་གཞན་མི་འཛིན་པའམ་ཁྱད་པར་
Chinese
如果想要成为遮遣的行相，那么对于一些现量见到蓝色且无有错乱的事物，凡是确定蓝色的知识，作为有法，不应是遮遣的行相，因为没有需要遣除的增益。不能这样认为，因为凡是具有总义的分别，你都认为是遮遣的行相。如果这样问难，那么确定蓝色的知识，作为有法，是遮遣的对境，因为在自己的作用没有消失之前，具有自相续的补特伽罗，能够仅仅是自己所确定的方式，而没有对其他的方面进行增益的确定识。理由成立，因为这个确定蓝色的知识，作为有法，是了知行于远离对自己的确定方式之外的其他方面进行增益的境，因为在一个境上，你和增益的意二者是所害和能害的体性。第三，在声音上的有为无常的境的确定，以及声音也是有法，你们这些是具有不同对境的，而不是同义词，因为在声音上，凡是没有做、常等的部分所作的增益，都要遣除，因此你也仅仅是行于需要遣除的数量，因此，所以。第四，为了遣除各自的增益而行，除此之外，对于像瓶子一样的无分单一的事物，说瓶子是所作的语词，或者像确定此的智慧一样，以一种遍布，即以成立的方式而行，那么瓶子是所作的语词分别，作为有法，你没有作为对境的瓶子的其他法，其他的语词和智慧不是作为对境，因为你已经把瓶子的所有法都作为了对境。如果这样认为，那么瓶子是无常的语词和智慧，作为有法，与前者成为同义词，因为与前者不是异体的境，是具有异体的境。第五有三，陈述宗派，宣说破斥，驳斥过失。第一，随顺某些分别论者，瓶子的差别，有为无常等，内部是多种物质，并且这些差别与具有差别的义，物质瓶子也是异体，因此分别的智慧仅仅是执著差别和具有差别的任何一个，而不执著其他的，或者差别
English
If you want to be a negating appearance, then for some things that are directly seen as blue and have no confusion, whatever knowledge that ascertains blue, as the subject, should not be a negating appearance, because there is no need to eliminate any superimposition. This cannot be thought, because whatever is a conceptualization with a general meaning, you consider it to be a negating appearance. If you ask this, then the knowledge that ascertains blue, as the subject, is an object of negation, because before its own function disappears, a person with their own continuum is able to determine only their own way of ascertaining, without superimposing other aspects, and is a definite consciousness. The reason is established, because this knowledge that ascertains blue, as the subject, is known to engage in a realm that is devoid of superimposing on aspects other than its own way of ascertaining, because in one realm, you and the mind of superimposition are both the nature of what is harmed and what harms. Third, the ascertainment of the object of impermanence made on sound, and sound as well, as the subject, you are those with different objects, but not synonyms, because on sound, whatever superimpositions are made on the parts of unmade, permanent, etc., must be eliminated, so you also only engage in the number of things to be eliminated, therefore, so. Fourth, in order to eliminate each superimposition, other than engaging, for example, in a single indivisible object like a vase, the word that says the vase is made, or like the wisdom that ascertains this, engaging in a way that pervades, that is, in a way that establishes, then the word conceptualization that says the vase is made, as the subject, the other qualities of the vase that you have not made into an object, other words and wisdoms are not made into an object, because you have made all the qualities of the vase into an object. If you think so, then the words and wisdom that say the vase is impermanent, as the subject, will become synonymous with the former, because the object that is not different from the former is a different object. Fifth, there are three: stating the tenet, explaining the refutation, and refuting the fault. First, according to some particularists, the distinctions of a vase, such as being made and impermanent, are various substances internally, and these distinctions are also different substances from the object with distinctions, the material vase, so the wisdom of distinction only grasps one of the distinctions and the object with distinctions, and does not grasp the others, or the distinction