Tibetan
་བྱས་པ་ལའང་ལྡོག་པ་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གང་རུང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་སྐྱོན་ཡིན་ཞེས་པའོ། །དེས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྐྱོན་དུ་མ་བཤད་དེ་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་སྨོས་པས་སོ་ཞེ་ན། དེས་ལྡོག་པ་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་གང་ཞིག་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའམ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲུབ་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་འགལ་བ་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་རྩོད་གཞིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མཉན་བྱ་ཆོས་ཅན། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་གཅོད་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་གང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་ནའང་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ལྡོག་ཁྱབ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཡང་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལ་གཉིས་ཀ་འགོག་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས་ཀ་འགོག་ན་ཚད་མ་གཞན་གཞི་གཅིག་ལ་དངོས་འགལ་གཅིག་བཀག་ན་གཞན་དེ་ངེས་པར་གྲུབ་པའི་ཚད་མས་གནོད་པས་ན་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ལས་མེད་ངེས་སུ་འགྲུབ་པ་མིན་པར་ཐལ། མཉན་བྱ་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་འགོག་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པས་རེག་བྱ་བཏང་སྙོམས་པ་རླུང་ཁོ་ནའི་ཡོན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ནས་མཐོང་བའི་ས་ཆུ་མེ་གསུམ་ལ་ཆོས་ཅན། རེག་བྱ་བཏང་སྙོམས་པ་མི་ལྡན་ཏེ། རེག་བྱ་བཏང་སྙོམས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། ལྡོག་ཁྱབ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་རླུང་གི་རབ་བྱེད་ལས། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་བ་དག་ལ་རེག་པ་འགོག་པར་བྱེད་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང
Chinese
而且，对于反驳，如果不是基于未成立的基础，那么在随后的肯定或否定中，凡是未成立的等等，都被称为过失。如果有人问：既然如此，为什么没有说对反驳产生怀疑是过失，而是说“视情况而定”呢？回答是：这并不是说未成立的基础不是反驳的过失，而是说产生怀疑不是过失。因为紧随其后，凡是确定地陈述两者的情况，那本身就是成立或驳斥，而不是陈述在任何一方成立或产生怀疑。因为这样说的缘故。否则，就会变成说了矛盾。第五个例子是，在论证声音是常还是无常时，作为争论对象的非共同特征，可听之法，有法。成立与常与无常两者相违背，因为仅仅是没有见到这两者。如果承认，那么，这个有法，将成为能够区分声音是常还是无常的理由，因为无论将声音作为常还是无常的论证，都具备了法相和反驳周遍。如果承认，那么，导师所说的“可听之法如何能成为区分的理由”就相违背了。如果有人说，它不能阻止这两者，如果阻止这两者，那么，由于其他量，在一个基础上否定一个直接相违背的事物，那么另一个必然成立的量会造成损害，因此不具备无损害的境，那么，这样一来，这仅仅是在不相似方没有见到，而不是必然成立。因为在可听之声上阻止常与无常两者，其他量会造成损害，同样，其他理由在不相似方仅仅是没有见到，如果论证为必然不存在，那么其他量也可能会造成损害。第六个例子是，胜论派认为，中性的触觉是风的特性，因此对于所见的土、水、火三者，有法。不具备中性的触觉，因为没有见到中性的触觉。这个理由，有法。成立反驳周遍没有错乱，因为仅仅是在不相似方没有见到。如果承认，那么，导师在《风的分别》中说：“如果仅仅因为没有见到就阻止在所见事物上的触觉，那么这也是不合理的。”等等。
English
Moreover, in refutation, anything that is not established on the basis of non-establishment, such as non-establishment in either subsequent affirmation or negation, is called a fault. If someone asks: Since this is the case, why is it not said that having doubt about refutation is a fault, but rather it is said "depending on the circumstances"? The answer is: It is not that the non-establishment of the basis is not a fault of refutation, but rather that having doubt is not said to be a fault. Because immediately after that, whatever definitely states both cases, that itself is establishment or refutation, and not stating establishment or having doubt in either case. Because of this saying. Otherwise, it would become saying contradictions. The fifth example is, when arguing whether sound is permanent or impermanent, as the uncommon characteristic of the object of dispute, the audible phenomenon, subject. It is established as being contrary to both permanent and impermanent, because it is merely not seen in both of them. If admitted, then, this subject will become a reason capable of distinguishing whether sound is permanent or impermanent, because no matter whether sound is used as proof of permanent or impermanent, it possesses the property of the subject and the pervasion of refutation. If admitted, then it contradicts what the teacher said, "How can the audible phenomenon itself become a distinguishing reason?" If someone says that it cannot prevent both of these, if it prevents both of these, then, because of other valid cognition, negating one directly contradictory thing on one basis, then the other necessarily established valid cognition will cause harm, therefore it does not possess the unharmful object, then, in that case, this is merely not seeing in the dissimilar side, and not necessarily establishing. Because preventing both permanent and impermanent on audible sound, other valid cognition will cause harm, similarly, other reasons are merely not seen in the dissimilar side, if arguing for necessary non-existence, then other valid cognition may also cause harm. The sixth example is, the Vaisheshikas believe that neutral tactile sensation is the quality of wind alone, therefore for the seen earth, water, and fire, subject. It does not possess neutral tactile sensation, because neutral tactile sensation is not seen. This reason, subject. The establishment of the pervasion of refutation is without error, because it is merely not seen in the dissimilar side. If admitted, then, the teacher said in "The Division of Wind": "If merely because of not seeing, one prevents tactile sensation on seen things, then that is also unreasonable." etc.