Tibetan
ངས་ཅན་གྱིས་བདག་གིར་གཟུང་བྱ་དང་འཛིན་བྱེད་སྐྱེས་བུ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པས་དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་ཞིང་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་ཡང་འཕྲོད་འདུས་བྱས་བར་འདོད་དོ། །མི་འཐད་དེ། བདག་གི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ། ཁྱོད་དང་བདག་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་གི་བ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དབང་སོགས་དེ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུག་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་བཞིན། དེས་ན་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དབང་པོ་སོགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་བ་འགའ་ཞིག་གིའང་རྒྱུར་མཐོང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་སོགས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ཕལ་ཆེར་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མཐོང་བས་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་དཔེ་དོན་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཟས་ཁྱད་པར་ཅན་རྙེད་ན་དེའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པས་དེ་དང་འགལ་བའི་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བས་སོ། །བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིས་དུག་བཅས་ཀྱི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན་ལའང་འཇུག་སྟེ་བླང་དོར་གྱི་བསམ་པ་མེད་ཅིང་ཟས་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་འགའ་ཞིག་བུད་མེད་དག་ནི་མ་རྙེད་པར། དུད་འགྲོ་མོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་བདག་གི་བ་དང་བཅས་པ་ལས་ཕྱིས་བདག་གི་བ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདག་ནི་ཡོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་ལུགས་ཀྱི་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་དེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པའི་བདག་ཡིན་པར་
Chinese
认为我和所执著的对境以及执著者二者合为一体，因此对他生起自我的想法，并且认为合为一体也是通过聚合而成的。不合理，因为我的色等法，你不生起自我的想法，因为你和我之间没有聚合的关系，等等，即使没有合为一体的认知。不能同意，因为认为对我有利，这对外在的一切自我都有。第二，获得解脱的补特伽罗，对于感官等不会生起自我的想法，并且会舍弃，因为认为感官等是痛苦的制造者。例如被毒蛇咬住的手指。因此，用什么来改变自己的想法呢？如果说这个理由不成立，那么感官等法，并不是完全被认为是痛苦的制造者，因为有可能被认为是某种暂时安乐的因。如果说仅仅因为认为感官等大多是痛苦的制造者就舍弃，就像因为认为大多数有毒的食物是痛苦的制造者而舍弃一样，那么比喻和意义都不成立，因为这样具有取舍之念的补特伽罗，如果得到特殊的食物，就会因为贪恋它的安乐而不再贪恋与之相违背的有毒食物，因为贪恋特殊的安乐而完全舍弃少许的安乐。没有取舍之念的补特伽罗，因为贪恋自我，也会像得到有毒食物等一样接受，因为没有取舍之念并且贪恋仅仅是食物的安乐。例如，就像看到一些有欲望的人没有找到女人，就和母畜行淫一样。第二，轮回状态的自我，终将毁灭，因为从先前具有自我之后，最终会完全脱离自我。不能同意，因为那些认为自我存在的人，怎么会认为自我会毁灭呢？他们并不这样认为。解脱状态的自我，怎么会是具有我执者所执著的自我呢？
English
Thinking that I and the object of clinging and the clinger are one, therefore, the thought of self arises for him, and it is also thought that being one is also through aggregation. It is unreasonable, because my form, etc., dharma, you do not give rise to the thought of self, because there is no relationship of aggregation between you and me, etc., even if there is no cognition of being one. Cannot agree, because thinking that it is beneficial to me, this is present in all external selves. Second, a person who has attained liberation will not have the thought of self for the senses, etc., and will abandon them, because he thinks that the senses, etc., are the creators of suffering. For example, a finger bitten by a poisonous snake. Therefore, what can be used to change one's own mind? If it is said that this reason is not established, then the senses, etc., dharma, are not completely considered to be the creators of suffering, because it is possible to be considered as the cause of some temporary happiness. If it is said that one abandons merely because one thinks that most of the senses, etc., are the creators of suffering, just as one abandons because one thinks that most poisonous foods are the creators of suffering, then neither the metaphor nor the meaning is established, because a person with the thought of taking and abandoning, if he obtains a special food, will no longer crave poisonous food that is contrary to it because he craves its happiness, because he craves special happiness and completely abandons a little happiness. A person without the thought of taking and abandoning, because of craving for self, will also accept it like obtaining poisonous food, etc., because he has no thought of taking and abandoning and craves only the happiness of food. For example, just as one sees some lustful people who have not found women having sex with female animals. Second, the self in the state of samsara will eventually be destroyed, because from having self before, it will eventually be completely separated from self. Cannot agree, because how can those who think that self exists think that self will be destroyed? They do not think so. How can the self in the state of liberation be the self clung to by those with self-grasping?
Tibetan
འདོད་དེ་མིན་པར་ཐལ། མྱོང་བ་ཀུན་དང་ནི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ལོག་པ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་གྱིས་ཞེན་པའི་བདག་གི་རང་བཞིན་ནི་མྱོང་སོགས་ཀྱི་རྟེན་ལོག་པ་དེ་འདྲ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་འཛིན་གྱིས་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི་ས་བོན་གྱི་གནས་སྐབས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པས་སོ། །དེས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་གང་ཟག་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྩོན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། བདག་གི་བ་དེའི་སྐྱོན་ཡང་སྒྲིབ་ཅིང་མི་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་འཇུག་པའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མི་འབྲལ་ཡང་ཆགས་བྲལ་དེ་བདག་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ད་ནི་ཆགས་བྲལ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཅི་ལྟར་བདག་འདོར་ཏེ་མི་འདོར་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་བདག་གི་བ་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་གི་བ་འགའ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པ་དེ་ནི
Chinese
承许并非如此，因为承许是作为所有体验、所有名言以及智慧等所有功德之所依，是颠倒的。周遍成立，因为具有我执者所执著的我的自性，并非如体验等的颠倒所依。第三（部分）有二：真实成立，遮破过失。第一，具有远离我所贪执的我执者，是所立，会生起我所贪执，因为具有我执。周遍成立，因为在任何情况下，我执都会稳固对我的贪执，而对我的贪执，则是作为我所执著之种子的状态，无所不具地存在着。因此，为了远离我所贪执，将我所观修成痛苦的补特伽罗，是所立，即使精勤于将我所观修成痛苦，但对我的贪执，实际上会成为远离我所贪执的障碍，并且也会遮蔽和不显现我所的过患，因为依赖于见到我所的功德部分，作为缘，如实地具有生起对我的贪执的种子。第二，如果说，如果存在对我的贪执，即使我所贪执不会分离，但因为远离贪执，也远离对我的贪执，因此对我的贪执的理由不成立。现在，远离贪执者，是所立，即使因为将我所观修成痛苦而远离了对它的贪执，但仅凭此，就说会舍弃我所，这是不可能的，因为如同即使远离对我的贪执，又怎么会舍弃我，而不舍弃我一样。如果承许，将我所观修成痛苦的士夫，是所立，将我所观修成痛苦会变得无意义，因为即使远离了我所贪执，也不会舍弃我所。第四有二：立宗，遮破过失。第一，希求解脱者，是所立，为了远离我所贪执，将我所观修成痛苦是无意义的，因为即使将那些我所观修成痛苦，也仅仅是现量了知到痛苦的自性，仅凭此并不会远离我所贪执，因为有些我所是痛苦的，那
English
The assertion is not so, because it is asserted that it is the basis of all experiences, all terms, and all qualities such as wisdom, which is inverted. It is pervasive, because the nature of the self that is clung to by those with self-grasping is not like the inverted basis of experiences, etc. The third (part) has two: the actual proof and the refutation of objections. The first is: the one with self-grasping who is free from attachment to what is mine, is the subject, attachment to what is mine will arise, because he has self-grasping. It is pervasive, because in all ways, self-grasping strengthens attachment to the self, and attachment to the self is the state of the seed of clinging to what is mine, which exists without lacking anything. Therefore, the person who meditates on what is mine as suffering in order to be free from attachment to what is mine, is the subject, even though he strives to meditate on what is mine as suffering, attachment to the self actually hinders being free from attachment to what is mine, and also obscures and does not show the faults of what is mine, because depending on seeing the qualities of what is mine, as a condition, he has the seed of attachment to the self arising as it is. The second is: if you say that if there is attachment to the self, even though attachment to what is mine will not separate, but because of being free from attachment, he is also free from attachment to the self, therefore the reason for attachment to the self is not established. Now, the one who is free from attachment, is the subject, even though he is free from attachment to it by meditating on what is mine as suffering, but just because of that, it is impossible to say that he will abandon what is mine, because it is the same as how even if he is free from attachment to the self, how would he abandon the self, and not abandon the self. If you assert, the person who meditates on what is mine as suffering, is the subject, meditating on what is mine as suffering will become meaningless, because even though he is free from attachment to what is mine, he will not abandon what is mine. The fourth has two: stating the consequence, refuting objections. The first is: the one who seeks liberation, is the subject, meditating on what is mine as suffering in order to be free from attachment to what is mine is meaningless, because even if those what is mine are meditated on as suffering, it is only to directly realize that it is the nature of suffering, and just by that, he will not be free from attachment to what is mine, because some of what is mine is suffering, that