Tibetan
ངས་ལྡན་དུ་གསུངས་པའི་མདོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། མ་རིག་པ་དང་ལྟ་བ་འགལ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ཏེ། མ་རིག་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ཅན་དང་འཇིག་ལྟ་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པས་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་པ་འདིར་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ཚར་གཅོད་པའི་གཉེན་པོ་གང་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་ལ་བདག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལྟ་དེའི་རང་བཞིན་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་ཀུན་དང་འགལ་བ་དག་ཏུ་གྲུབ་པས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དང་བདག་ལྟ་དེ་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་ཞིང་ཁྱོད་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉེས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། གཉེན་པོ་གོམས་ཀྱང་ཟད་པ་མིན་པར་ཐལ། སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ཅན་ལ་གཟུགས་དང་། མེ་ལ་དྲོ་བ་སོགས་མི་ཟད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མི་ཟད་པ་དེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་དང་སེམས་རྒྱུད་འབྲེལ་བ་ན་ཁྱོད་མངོན་དུ་རྒྱུ་ལྡོག་པ་དག་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གསེར་ལ་སོགས་པ་མེས་བཞུས་ན་མེ་ལོག་པའི་ཆ་སླར་སྲ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་ལན་གཅིག་སྤངས་ཀྱང་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་སླར་ལྡོག་གོ་ཞེ་ན་བདག་མེད་གོམས་པས་ཉེས་པ་རྣམ་པར་འགགས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ནི་ཆོས་ཅན། གསེར་གྱི་སྲ་བ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་བས་ཉེས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། གཉེན་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དང་འབྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། མེ་དང་བྲལ་ཡང་ཐལ་བ་ཤིང་དུ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོ་དང་བྲལ་ན་དེའི་སྤང་བྱ་སླར་ལྡོག་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོར་བསྟན། །བདག་མེད་རྟོགས་པ་སྲེད་པའི་གཉེན་པོར་བསྟན། །དེ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་གཉེན་པོ་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བསྟན། །རྩ་བ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད། །དེས་ན་རྩ་བ་དབྱུང་བར་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་མེད་རྟོགས་པ་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཁོར་བའི་རྩ་བ་ནི་བདག་ལྟ་ཡིན་ཅིང་། དེ་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྩ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། བ
Chinese
我所说的经是，如果是这样，那么无明和见解相违的论证不是，因为无明是一方的，坏聚见也是它的一方，因此是相应的，这里要说明。第三，那么，彻底断除过患的对治是什么呢？对蕴执著为我的空性见之道，如果是这样，与我见的自性，以及由此产生的贪著等一切过患相违，因此是它们的对治，因为你和我见，执著方式直接相违，而且你进入了境的实情。第三，过患等，如果是这样，即使串习对治也不会穷尽，因为是有情众生的法性。就像有色物的色，火的热等不会穷尽一样，如果这样说，过患等，如果是这样，因为你是心之法性，所以不是不会穷尽，因为你心之法性没有成立，因为对治证悟无我的方面和心相续相连时，也能见到你显现运行的止息。如果像黄金等被火融化后，火熄灭的部分又会变硬一样，过患一次断除后，离开对治时又会复发，如果这样说，串习无我后，过患完全止息的心相续，如果是这样，就像黄金的坚硬一样，因为离开对治，过患也不会再次产生，因为成为对治证悟无我的自性，因此不会离开对治，而且就像离开火，灰烬也不会变成木头一样，离开对治，它的断除对治不一定会复发。第二，安立作为对治的论证有三：显示证悟无我是我见的对治，显示证悟无我是贪爱的对治，除此之外没有其他业和身的对治。第一有三：显示我见是轮回的根本，安立是根本的论证，因此劝诫要拔除根本。第一，为什么证悟无我会成为轮回的对治呢？因为轮回的根本是我见，而且和它执著方式直接相违。为什么是根本呢？
English
The sutra I spoke of is, if so, then the proof that contradicts ignorance and views is not, because ignorance is one-sided and the view of the perishable is also one of its sides, so it is corresponding, this is to be explained here. Third, then, what is the antidote that completely cuts off faults? The path of seeing emptiness in the aggregates as self, if so, is contrary to the nature of self-view, and all the faults such as attachment that arise from it, so it is their antidote, because you and self-view, the way of grasping is directly contradictory, and you enter the reality of the object. Third, faults, etc., if so, even if the antidote is practiced, it will not be exhausted, because it is the nature of sentient beings. Just like the color of colored objects, the heat of fire, etc. will not be exhausted, if you say so, faults, etc., if so, because you are the nature of the mind, so it is not that it will not be exhausted, because your nature of the mind is not established, because when the antidote of realizing selflessness is connected with the mind stream, you can also see the cessation of your manifest operation. If, like gold, etc., is melted by fire, the part where the fire goes out will become hard again, if the fault is removed once, it will recur when it is separated from the antidote, if you say so, after practicing selflessness, the mind stream where the fault is completely stopped, if so, like the hardness of gold, because it is separated from the antidote, the fault will not arise again, because it becomes the nature of the antidote of realizing selflessness, so it will not be separated from the antidote, and just like leaving the fire, the ashes will not turn into wood, leaving the antidote, its removal of the antidote will not necessarily recur. Second, there are three arguments for establishing the antidote: showing that realizing selflessness is the antidote to self-view, showing that realizing selflessness is the antidote to craving, and there is no other antidote to karma and body besides that. The first has three: showing that self-view is the root of samsara, establishing the argument that it is the root, so it is advised to uproot the root. First, why does realizing selflessness become the antidote to samsara? Because the root of samsara is self-view, and it is directly contradictory to its way of grasping. Why is it the root?
Tibetan
དག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་གྲུབ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་མཐོང་ན་བདག་དེ་ལ་ནི་ངའོ་ཞེས་རྟག་ཏུ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པར་འགྱུར་ཞིང་བདག་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་ཆགས་ཅན་དེ་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཞེན་པ་དེ་ལས་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྲེད་པ་དེ་ལས་བདག་གི་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་གི་བ་ལ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་སྒོ་ནས་ངའི་ཞེས་འཛིན་པ་བརྟན་པོ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་བདེ་བ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལེན་པ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་ལྟ་ཉེས་པའི་རྩ་བར་བསྟན། །བདག་ལྟ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད། །ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་ལྟ་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་གང་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ནི། དེ་ལས་གཞན་ལ་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་ལ་བདག་གི་ཆ་ལས་འཛིན་པ་སྟེ་ཆགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཆ་ལས་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་ཞིང་ཆགས་སྡང་འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་སུ་འབྲེལ་བ་ལས་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་སོགས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་ལྟས་ཆགས་པ་གཉིས་ཀ་བསྐྱེད། །གཉིས་པོ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་འདོད་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཐལ། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ཉེས་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད། །བདག་གིར་ཆགས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཞེན་ཡུལ་འབྱིན་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་དངོས་རྒྱུ་བཟློག་མི་ནུས། །སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ལ་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ཉེས་མེད་དུ་མཐོང་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་སུ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། མཐོང་པ་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདིའི་ཞེན་ཡུལ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དེ་སུན་ཕྱུང་བ་མེད་པར་ནི་སྟེ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་བདག་གི་ཡོན
Chinese
我见成立为轮回的根本。如果有人将蕴聚执着为我，则会对那个我恒常地贪恋执着，只要有对我明显的贪恋，那么这个贪恋我者就会流转轮回。因为，执着我之后就会产生对安乐的贪求，从贪求中会遮蔽我之物的过失，见到功德，通过完全贪求我之物的方式，会变得牢固地执着“我的”。因此，会取受我安乐的成办之因。第二部分有三点：揭示我见是过失的根本；如果存在我见，就不会有离贪；如果不是离贪，就会流转轮回。第一点是：我见是一切过失的根本。如果有人执着有我，那么从那之上，对于其他的，会以他人的想法，从我之分的角度执着，也就是贪着；从他人之分的角度会生起嗔恨，并且由于与这些贪嗔完全关联，会产生嫉妒和悭吝等一切过失。第二部分有两点：我见产生贪着二者；没有其他方法可以舍弃二者。第一点是：想要在我之物上离贪的执我者，有法，不会与在我之物上的贪着分离，因为必定是贪着我者。理由成立，执我者，有法，也不存在与贪着我分离的因，因为将我执取为无过失的功德之物。第二点有两点：没有其他方法可以舍弃对我之贪；没有其他方法可以舍弃对我之物的贪。第一点有三点：仅仅知道过失无法去除执着之境；仅仅知道过失无法遣除真实之因；揭示了对仅仅知道过失本身所承诺的相违。第一点是：如果即使认为我是无过失的，也认为对我之贪是有过失的，那么，认为有过失之后会怎么样呢？如果说会舍弃对我之贪，那么，认为我之贪有过失的人，有法，不能舍弃对我之贪，因为没有驳倒这个我之贪的执着之境，也就是认为我是具有功德的。遍及：对我之贪是我之功
English
The view of self is established as the root of samsara. If someone sees the aggregates as self, then they will constantly cling and be attached to that self, and as long as there is manifest attachment to the self, then that attached one will wander in samsara. Because, from clinging to the self, craving for happiness will arise, and from that craving, the faults of things belonging to the self will be obscured, and seeing virtues, through completely craving things belonging to the self, the grasping of "mine" will become firm. Therefore, one takes the cause of accomplishing the happiness of the self. The second part has three points: Showing that the view of self is the root of faults; if there is a view of self, there will be no detachment; if it is not detachment, then one will wander in samsara. The first point is: The view of self is the root of all faults. If someone has a grasping of self, then from that, towards others, with the thought of others, from the aspect of self, they grasp, that is, attachment; from the aspect of others, anger arises, and because of being completely connected with these attachment and anger, all faults such as jealousy and miserliness will arise. The second part has two points: The view of self generates both attachment; there is no other way to abandon both. The first point is: The one who grasps at self, wanting to be detached from things belonging to the self, has the quality of not being separated from attachment to things belonging to the self, because they are necessarily attached to the self. The reason is established, the one who grasps at self, has the quality of not having a cause for being separated from attachment to the self, because they take the self as a faultless object of virtue. The second point has two points: There is no other way to abandon attachment to the self; there is no other way to abandon attachment to things belonging to the self. The first point has three points: Just knowing faults cannot remove the object of clinging; just knowing faults cannot repel the real cause; revealing the contradiction of the promise to just knowing the faults themselves. The first point is: If even though one sees the self as faultless, one sees attachment to the self as faulty, then, what will happen after seeing the fault? If one says that attachment to the self will be abandoned, then, the person who sees attachment to the self as faulty, has the quality of not being able to abandon attachment to the self, because the object of clinging of this attachment to the self, that is, the self as virtuous, has not been refuted, that is, because one sees the self as virtuous. Pervasive: Attachment to the self is the virtue of the self.