Tibetan
་ལས་བདག་འཛིན་དེ་གློ་བུར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ནི་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་འཛིན་པ་ལས་གོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཟློག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་རང་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སེམས་རྒྱུད་ལ་མི་བརྟན་པ་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་ཞིང་འབྲལ་དུ་རུང་བ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ལམ་གོམས་པས་སེམས་རྒྱུད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཕྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྔར་བདག་མེད་མ་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཡང་སེམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་སྔར་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དུས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་ཕྱིས་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་དུས་སུ་གློ་བུར་དུ་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་བདག་མེད་མཐོང་མ་ཐག་པའི་དུས་སུ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཚིག་རྐང་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཐོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཆོས་ཅན། དྲི་མ་རྣམས་ཡུན་དུ་གནས་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་ཅན་བདག་མེད་མཐོང་བ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ས་རློན་ལ་ནི་མེ་རིང་དུ་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིས་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཉམས་སྲིད་ཀྱང་མྱུར་དུ་སོར་ཆུད་པར་བསྟན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། རྣམ་པར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བ་དང་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་འཚེ་བ་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཞུགས་པ་དང་། གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་འགའ་ཞིག་གིས་ཉེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ། བློ་རང་ཉིད་ནི་ལམ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་སྟེ་ངང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་ཙམ་གྱིས་གཉེན་པོ་མིན། །ཕྱོགས་རེ་མགོ་གནོན་ཙམ་གྱིས་གཉེན་པ་མིན། །དེས་ན་མཐའ་དག་དཔྱིས་འབྱིན་གཉེན་པོ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་མེད་མཐོང་བ་བདག་འཛིན་དང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བས་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་
Chinese
从（对）境（的）执著而产生的我执，由于是突发性的因缘，所以会偏离对境的实相的执著。要遣除它，则需要依赖对因缘本身有害的正量。例如，心续的不稳定是由于突发的因缘而产生，并且容易分离，就像绳子上产生的蛇的错觉一样。第二，诸垢染，是法。由于串习道，心续已经转变为证悟无我的自性，因此，后来对这样的心没有损害的能力。因为以前没有见到无我的时候，对心也没有自性损害的能力。理由成立，因为心的自性是光明，诸垢染是突发性的缘故。这表明，以前在自性清净的时候，没有自性损害的能力，所以后来在突发性的离垢的时候，没有突发性损害的能力。如果解释为“以前刚刚见到无我的时候”，那么前两句的意义就没有表达出来。第三，假设有产生过失的能力，那么对于已经转变的心相续的本体来说，诸垢染没有永久存在的能力。因为诸垢染具有能够产生对它们有害的无我见的本质。就像火在湿地上不能长久存在一样。这表明，在学习的阶段，即使世间道所断的断证可能会退失，也能迅速恢复。第四，一切的损害都是完全寂灭和具有安乐的特征，因此是无害的。并且由于以无常等为对境，所以是进入正道。对于由于串习达到究竟而转变为证悟无我的自性的心来说，是法。即使努力通过一些颠倒的分别念来产生过失，也是无法阻止的。因为分别念本身就是道的证悟无我的助伴，是自然而然的。第三有三：仅仅执著方式不同不是对治，仅仅压制一部分不是对治，因此，显示了彻底根除的对治。第一，见到无我和我执的对境和行相相违，所以是破除我执的对治。
English
The self-grasping arising from clinging to objects, being caused by sudden circumstances, deviates from grasping the reality of objects. To dispel it, one needs to rely on valid cognition that is harmful to the circumstances themselves. For example, instability in the mindstream arises from sudden circumstances and is easily separable, like the illusion of a snake on a rope. Second, defilements are phenomena. Because of familiarization with the path, the mindstream has transformed into the nature of realizing selflessness, therefore, later it has no power to harm such a mind. Because even before seeing selflessness, the mind had no power to harm itself by nature. The reason is established, because the nature of the mind is luminosity, and defilements are adventitious. This shows that since there was no power to harm by nature in the time of original purity, therefore later in the time of adventitious freedom from defilements, there is no power to harm adventitiously. If it is explained as "when first seeing selflessness," then the meaning of the first two sentences is not expressed. Third, even if it is assumed that there is the ability to generate faults, then for the entity of the transformed mindstream, defilements do not have the ability to remain permanently. Because defilements have the essence of being able to generate the sight of selflessness that is harmful to them. Just as fire does not last long on wet ground. This shows that in the stage of learning, even if the abandonment abandoned by the worldly path may be lost, it can be quickly restored. Fourth, all forms of harm are completely pacified and have the characteristic of bliss, therefore they are harmless. And because it has impermanence etc. as its object, therefore it is entering the right path. For the mind that has transformed into the nature of realizing selflessness due to the completion of familiarization, it is a phenomenon. Even if one tries to generate faults through some inverted thoughts, it cannot be prevented. Because the mind itself is an ally of the path of realizing selflessness, it is natural. The third has three: merely different ways of grasping are not antidotes, merely suppressing one part is not an antidote, therefore, it shows the antidote that completely eradicates. First, seeing selflessness is the antidote to self-grasping because the object and aspect of self-grasping are contradictory.
Tibetan
འགྱུར་ན་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱང་དམིགས་རྣམ་འགལ་བས་ཕན་ཚུན་གཉེན་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་ཆོས་ཅན། འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་གཅིག་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་བྱམས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་སོགས་ཀྱང་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་མེད་རྟོགས་པ་གཅིག་པུ་གཉེན་པོར་འཆད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཚར་གཅོད་པ་སྟེ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་བྱེད་མིན་ཏེ་རྨོངས་པ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་མེད་པས་དེ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། ཉེས་པ་ཀུན་རྨོངས་པ་དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། ཉེས་པའི་རྩ་བ་རྨོངས་པ་དེ་ཡང་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་ཅིང་དེ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་སོགས་ན་རེ། འཇིག་ལྟ་ནི་དོན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། མ་རིག་པ་ནི་རིག་པ་བཀག་ཙམ་ཡིན་པས་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། འཇིག་ལྟ་ལས་གཞན་རིག་པ་བཀག་ཙམ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་དང་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་མ་རིག་པ་ཆོས་ཅན། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་དེ་ལས་ལོག་པར་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རིག་པ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཏེ། གནོད་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱིར་སེམས་བྱུང་ཡིན་ན་སེམས་དང་རྣམ་པ་ལྔས་མཚུངས་དགོས་པས་ཁྱོད་ཀྱང་སེམས་བྱུང་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་ཅིང་། དམིགས་པ་དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པ་འགལ་བས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ཡུལ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མེའི་མདོར། དེ་ལ་མ་རིག་པ་མེད་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ཏེ། རང་ཉིད་རང་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞན་གྱིས་མ་རིག་པ་ལྟ་བ་དང་འགལ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཤད་པ་དེ་གཉིས་མཚུ
Chinese
如果说贪嗔二者，因为所缘和行相相违，所以会互相成为对治，那么（并非如此）。贪欲和嗔恚，法相是，即使执持方式不同，也不是互相损害，因为是从执著自我的一个因产生的缘故，并且互相也会变成因和果的事物。第二，难道不是也说了嗔恨的对治是慈爱，贪欲的对治是修不净观等等吗？为什么只说证悟无我是唯一的对治呢？因为缘众生的慈爱等等，法相是，不是彻底断除过患，即从根拔除，因为和愚痴的执持方式不相违，所以不损害它。周遍成立，因为一切过患都是以愚痴为根本的缘故。前面的理由成立，因为过患的根本愚痴也是坏聚见，并且和它执持方式不相违的缘故。分别说者等说，坏聚见是颠倒地思择意义，而无明只是遮止了智慧，所以那些不应成为一体，如果这样说，无明，法相是，认为无明是坏聚见之外的只是遮止智慧是不合理的，因为智慧和所缘缘于一个所缘，而具有行相颠倒的行相的缘故。那也即是无明，法相是，缘于智慧的所缘，并且是行相从那上面颠倒地缘，因为是智慧，即正确的智慧的相违品，即是所损害的缘故，并且一般来说，如果是心所，就必须和心在五相上相同，因此你也是心所，因此是执持所缘的意识，并且对于那个所缘，智慧的行相和你的行相相违，因此不执持真实的行相的缘故，并且因为说了你是对境颠倒增益的自性的缘故，如《月灯经》中说，什么是没有无明呢？就是对于如实的正法不增益。如果这样，那么和所说的“与见相应之无明”相违，因为自己不可能和自己相应，如果这样说，别人所说的无明是和见相违的成立方式，那二者是相等的。
English
If it is said that attachment and hatred are mutually antagonistic because their objects and aspects are contradictory, then (it is not so). Attachment and anger, their nature is such that even if their ways of grasping are different, they are not mutually harmful, because they arise from a single cause of grasping at self, and they also transform into cause and effect for each other. Secondly, isn't it also said that the antidote to hatred is love, and the antidote to attachment is contemplating ugliness, etc.? Why is it said that realizing selflessness is the only antidote? Because love, etc., which focuses on sentient beings, its nature is such that it does not completely eliminate faults, i.e., uproot them, because it does not contradict the way of grasping of ignorance, so it does not harm it. This is pervasive, because all faults are rooted in ignorance. The previous reason is established, because the root of faults, ignorance, is also the view of the aggregates of destruction, and it does not contradict its way of grasping. The Vaibhashikas and others say that the view of destruction is to think of meaning in a reversed way, and ignorance is merely the prevention of knowledge, so those should not become one. If you say so, ignorance, its nature is such that it is not reasonable to think that ignorance is merely the prevention of knowledge other than the view of destruction, because knowledge and object focus on one object, and have the aspect of entering into a reversed aspect. That is, ignorance, its nature is such that it focuses on the object of knowledge, and is the aspect of focusing reversely from that aspect, because it is the opposite of knowledge, i.e., correct wisdom, i.e., it is what is to be harmed, and in general, if it is a mental factor, it must be the same as the mind in five aspects, so you are also a mental factor, therefore it is a consciousness that grasps the object, and for that object, the aspect of wisdom and your aspect are contradictory, therefore it does not grasp the true aspect, and because it is said that you are the nature of falsely imputing to the object, as it is said in the Moon Lamp Sutra, what is the absence of ignorance? It is the absence of imputation to the true dharmas as they are. If so, then it contradicts what is said, "Ignorance that is associated with view," because it is impossible for oneself to be associated with oneself. If you say so, what others say is that ignorance is the way of establishing contradiction with view, those two are equal.