Tibetan
། ཡང་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མ་སྤངས་ཤེ་ན། རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། དེ་མ་སྤངས་ཏེ། བདག་བདེ་བར་གྱུར་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ཡོད་པས་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། བདེ་བ་འདོད་པས་དེའི་ཆེད་དུ་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ང་ཞེས་མཐོང་བ་མེད་པར་ནི། འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན། བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་བཅིངས་ཐར་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟག་པའི་བདག་གིས་བྱེད་པ་དགག །བརྗོད་དུ་མེད་པས་བྱེད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཅན། བཅིངས་བ་པོ་དང་ཐར་བ་པོའི་བདག་ཡོད་དེ། བདག་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ལྷས་བྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་པ་དང་། དེ་ལས་ཐར་བ་བཞིན་ཞེ་ན། བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། འཆིང་བ་དེ་གང་ལས་སྲིད་དེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཆིང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བདག་རྟག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་པ་སྟེ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་སོགས་འགའི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གནས་མ་བུ་པ་ན་རེ། བདག་རྟག་པ་ལ་བཅིངས་ཐར་མི་འཐད་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ལ་བཅིངས་ཐར་འཐད་དོ་ཞེ་ན། རྟག་མི་རྟག་ཏུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ལའང་ཆོས་ཅན། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡོག་པ་གང་གི་ཡང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། མི་འཇིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཆོས་གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་མ་བུ་པ་ཆོས་ཅན། བདག་
Chinese
再说，存在怎么会有却又没有呢？因为断除了俱生我见。为什么没有断除俱生我见呢？须陀洹（梵文：Srotaāpanna）有法，他没有断除，因为有想要我快乐或者不要痛苦的想法。遍：因为那时凡是生起“我”的想法，都是与生俱来的有情见。再说，须陀洹（梵文：Srotaāpanna）有法，因为想要快乐，所以不是为了快乐而奔波，因为断除了俱生我见。遍：因为没有看见“我”，所以没有人执着于我。因为没有对我的贪恋，所以也不是为了快乐而奔波。第四，破斥以我来作束缚和解脱，分二：破斥常我的作用，破斥不可言说的作用。第一，一切有情有法，有束缚者和解脱者的我，因为我被轮回的痛苦束缚，并且从中解脱。就像天授被铁链束缚，并且从中解脱一样。如果这样说，常我，有法，束缚从何而来呢？不可能有，因为不是痛苦之因。遍：因为痛苦的束缚，就是痛苦生起之因。再说，常我，有法，从痛苦中解脱又从何而来呢？不可能有，因为不是痛苦止息之因。遍：因为从痛苦中解脱，就是不生痛苦，是止息之因。为什么不是这二者的因呢？凡是我，有法，都不是痛苦等的因，因为是不可言说的无常。第二，住经部（梵文：Sthavira）的人说，常我没有束缚和解脱不合理，但是对于不可说为常或无常的我，束缚和解脱是合理的。对于不可说为常或无常的我，有法，无论如何都没有束缚和解脱，因为不是痛苦生起和止息的任何一个的因。我，有法，是常，因为是不灭的。遍：因为任何法的自性不灭，智者都称之为常。住经部（梵文：Sthavira），有法，我
English
Furthermore, how can existence exist and yet not exist? Because the co-emergent view of self is abandoned. Why is the co-emergent view of self not abandoned? A stream-enterer (Srotaāpanna), by nature, does not abandon it because they have the desire for themselves to be happy or not to suffer. Pervasive: Because at that time, whatever thought arises of "I," it is the co-emergent view of sentient beings. Again, a stream-enterer (Srotaāpanna), by nature, does not run after happiness because they desire happiness, because the co-emergent view of self is abandoned. Pervasive: Because without seeing "I," no one clings to self. Without craving for self, they do not run after happiness. Fourth, refuting that the self performs bondage and liberation, there are two parts: refuting the action of the permanent self, and refuting the action of the inexpressible. First, all sentient beings, by nature, have a self that binds and liberates, because the self is bound by the suffering of samsara and is liberated from it. Just as Devadatta is bound by iron chains and is liberated from them. If so, the permanent self, by nature, from what does bondage arise? It cannot arise, because it is not a cause of suffering. Pervasive: Because bondage by suffering is the very cause of the arising of suffering. Again, the permanent self, by nature, from what does liberation from suffering arise? It cannot arise, because it is not a cause of the cessation of suffering. Pervasive: Because liberation from suffering is the non-arising of suffering, it is the very cause of cessation. Why is it not the cause of these two? Whatever the self is, by nature, it is not the cause of suffering, etc., because it is inexpressible as impermanent. Second, the Sthavira says, it is unreasonable for a permanent self to have bondage and liberation, but for a self that cannot be expressed as either permanent or impermanent, bondage and liberation are reasonable. For a self that cannot be expressed as permanent or impermanent, by nature, there is no bondage or liberation in any way, because it is not the cause of either the arising or cessation of suffering. The self, by nature, is permanent, because it is indestructible. Pervasive: Because whatever dharma's nature is indestructible, the wise call it permanent. The Sthavira, by nature, the self
Tibetan
རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞེས་པ་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་སྤོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས་ཤིག་སྟེ། བདག་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །བཞི་པ་བདག་ལྟའི་གཉེན་པོ་བསྒྲུབས་ཏེ་ལམ་བདེན་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་གཉེན་པོར་བསྟན། །གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་མེད་གོམས་པས་གནས་གྱུར་ཐོབ་པར་བསྟན། །གནས་གྱུར་ཐོབ་ཀྱང་སྤང་བྱས་འཇོམས་པ་དགག །གནས་གྱུར་ཐོབ་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པའི་བདག་མེད་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་བསྒོམས་པ་རྫོགས་པ་ན་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེའི་རྒྱུན་ཉེས་པའི་རྟེན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤང་བྱས་འཇོམས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན། །ནུས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་བཤད། །སྒྲུབ་བྱེད་འཛིན་སྟངས་འགལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་དེ་ཉེས་མེད་དུ་ལན་ཅིག་གནས་གྱུར་སྲིད་ཀྱང་སེམས་དེ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་སོགས་སྐྱོན་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་བས་འཁོར་བ་ལས་གཏན་གྲོལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ལ་ལམ་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ལམ་གོམས་པ་ལས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་ལ་ཆོས་ཅན། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤང་གཉེན་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཤིང་གཉེན་པོ་དོན་ལ་ཞུགས། །རང་བཞིན་གློ་བུར་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སྔར་ནུས་མེད། །ནུས་ཡོད་ན་ཡང་གཉེན་པོ་འབད་མེད་བསྐྱེད་པར་ནུས། །ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གཉེན་པོ་འབད་ཀྱང་བཟློག་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་ཅེ་ན། ལམ་བསྒོམས་པས་གནས་གྱུར་པའི་སེམས་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བདག་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་སླར་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་དེ། སྤྱིར་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་རྣམ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་སམ་གནས་ལུགས་ནི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་དེ་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་དེ་ཡང་རང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་ཤེས་འདི་ཡི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བས་ཡུལ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཅིང་། ཁྱོད་འདི
Chinese
说“恒常与非恒常都不是的实物”这种可耻的见解应该抛弃，而应该说我（补特伽罗）是恒常的，因为我不是非恒常的。第四，为了成立我见之对治而宣说道谛，有二：显示证悟无我是对治；安立作为对治的根据。初者有三：显示串习无我而获得转依；遮破即使获得转依也能摧毁所断；遮破没有获得转依的根据。初者是：以前在宣说时已经说过的，现见无我的道，是具有法相者，是成为轮回之对治的道，因为你从串习而修习圆满时，修习者的心之相续，是过患之所依，完全转变而获得安住于证悟无我之自性的转依的道之故。二者有三：显示没有摧毁所断之能力；广说没有能力之根据；破斥成立之执持相违而息诤。初者是：如果具有过患之心，即使一次转依为无过患，但此心上我与我所执等过失仍然会产生，因此没有从轮回中彻底解脱，譬如具有过患之心生起道一样，如果这样说。从串习道而转依之心，是具有法相者，过患等不是再次产生，因为没有过患等再次产生之能力之故。二者有四：所断与对治执持相违，并且对治进入实义；因为自性与忽然有差别，所以以前没有能力；即使有能力，也能毫不费力地生起对治；具有三种差别之对治，即使努力也无法遮止。初者是：为什么没有能力呢？修道而转依之心，是具有法相者，你没有我执等过失再次产生之能力，因为总的来说，经部师的宗派，识是不错乱的，所以执持境之法或者安住方式是执持境如何存在之相，并且境也是自己如何存在之自性，也是此识之生起者，像这样的境，具有不错乱的境，所以具有执持境之自性，你此
English
This shameful view that says, "Something that is neither permanent nor impermanent" should be abandoned, and it should be said that I (the individual) am permanent, because I am not impermanent. Fourth, in order to establish the antidote to the view of self, the truth of the path is explained, there are two: Showing that realizing selflessness is the antidote; Establishing the reason for being an antidote. The first has three: Showing that habituating to selflessness obtains transformation; Refuting that even if transformation is obtained, it can destroy what is to be abandoned; Refuting the reason for not obtaining transformation. The first is: What has already been said in the previous explanation, the path of seeing selflessness, is the one with characteristics, it is the path that becomes the antidote to samsara, because when you complete the cultivation from habituation, the continuum of the mind of the cultivator, is the basis of faults, completely transformed and obtains the path of transformation that abides in the nature of realizing selflessness. The second has three: Showing that there is no ability to destroy what is to be abandoned; Explaining in detail the reason for not having the ability; Refuting the contradiction of holding the establishment and abandoning the dispute. The first is: If the mind with faults, even if it transforms once into faultlessness, but faults such as clinging to self and what belongs to self will still arise in this mind, therefore there is no complete liberation from samsara, just as the path arises in the mind with faults, if it is said like this. The mind transformed from the path of habituation, is the one with characteristics, faults etc. do not arise again, because there is no ability for faults etc. to arise again. The second has four: The holding of what is to be abandoned and the antidote contradict each other, and the antidote enters the real meaning; Because there is a difference between self-nature and suddenness, there was no ability before; Even if there is ability, the antidote can be generated effortlessly; The antidote with three differences, even if you try, you cannot stop it. The first is: Why is there no ability? The mind transformed by cultivating the path, is the one with characteristics, you do not have the ability for faults such as clinging to self to arise again, because in general, the Sautrantika school, consciousness is not mistaken, so the dharma or way of abiding that holds the object is to hold the aspect of how the object exists, and the object is also the nature of how it exists itself, and it is also the generator of this consciousness, such an object, has an unmistakable object, so it has the nature of holding the object, you this