Tibetan
་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་གང་ཞིག ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་། སྐྱོན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཡུལ་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་ལ་སོགས་སྤོང་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཚེར་མ་འདོན་པ་ལྟ་བུ་དག་གིས་སྤོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་ཆགས་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱེད་དེ་བཟློག་མི་ནུས་པར་ཐལ། བདག་ལ་ཆགས་པའི་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དེ་བདག་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བདག་ལ་ཆགས་པ་མིན་གྱི་དོན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་དོར་བྱ་ཡིན་ཅེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ནའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་མིན་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བདག་གི་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་དེ་དག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་བདག་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། བདག་དེ་དང་འདྲ་བར་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་གྲོགས་སུ་མེད་ན་ཁྱོད་ཁོ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བདག་གཉིས་ཀ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བ་བཞིན་དུ། བདག་འཛིན་ཡོད་ཀྱང་བདག་ལ
Chinese
任何从见到功德而产生的贪恋，对于见到功德并与之相关的境，会产生贪恋；对于见到过失并与之相关的境，会产生嗔恨；同样，嫉妒和吝啬等，之所以能够舍弃，是因为没有在境上见到那些功德和过失，而不是像拔刺那样，通过舍弃外在的应舍弃之物来舍弃。第二，对于视我执为过患的执我者来说，有法，什么能够阻止对我的贪恋呢？不可能阻止，因为存在着对我贪恋的圆满因——视我为有功德者。视我为有功德者，是对我贪恋的原因，因为对我贪恋本身就是以见到功德为理由而对我贪恋，实际上是因为见到我的功德而对我贪恋。第三，对于我执，又见到了什么过患呢？如果说是作为痛苦的所依而应舍弃，那么，对于这个我执，有法，即使是作为痛苦的所依，也不应该与贪恋分离，因为即使是作为痛苦的所依，也始终被视为我的。例如，我即使是痛苦的所依，也是执我的心的原因，因此不应与贪恋分离。如果说我不能成立为有过患，因为如果我和我的东西没有作为朋友，那么我本身就不是痛苦的原因，那么，那么执我和我的东西也同样，有法，应该像我一样没有过患，因为如果我没有作为朋友，那么你本身就不是痛苦的原因。如果承认那样，那么对我和我的东西两者都不应与贪恋分离，因为那两者都没有过患。第二部分有四点：通过观修蕴等痛苦不能舍弃，通过了解蕴与我不同不能舍弃，通过厌离痛苦不能舍弃，以及驳斥将痛苦作为观修对象的说法。第一部分有两点：陈述观点，以及阐述驳斥。第一点：如果像观修被蛇咬住的肢体是痛苦之源而舍弃一样，即使有我执，也对我的
English
Whatever attachment arises from seeing virtues, attachment arises towards the object that sees virtues and is related to them; hatred arises towards the object that sees faults and is related to them; similarly, jealousy and miserliness, etc., are abandoned because those virtues and faults are not seen in the object, and not like removing a thorn, by abandoning external objects to be abandoned. Secondly, for the self-grasping one who sees self-attachment as a fault, what can prevent the fruit of attachment to the self? It cannot be prevented, because there exists the complete cause of attachment to the self, which is to regard the self as having virtues. Regarding the self as having virtues is the cause of attachment to the self, because attachment to the self itself is due to seeing virtues, and in fact, it is due to seeing the virtues of the self that one is attached to the self. Thirdly, what faults are seen in attachment to the self? If it is said that it should be abandoned because it is the basis of suffering, then, for this attachment to the self, even if it is the basis of suffering, it should not be separated from attachment, because even if it is the basis of suffering, it is always seen as mine. For example, even if the self is the basis of suffering, it is the cause of the mind that grasps at the self, so it should not be separated from attachment. If it is said that the self cannot be established as having faults, because if the self and my things are not friends, then the self alone is not the cause of suffering, then, then attachment to the self and my things are also the same, they should be without faults like the self, because if the self is not a friend, then you alone are not the cause of suffering. If that is admitted, then neither attachment to the self nor the self should be separated from attachment, because both of them are without faults. The second part has four points: one cannot abandon by meditating on the suffering of the aggregates, etc.; one cannot abandon by knowing that the aggregates and the self are different; one cannot abandon by being disgusted with suffering; and refuting the statement that suffering is the object of meditation. The first part has two points: stating the view, and explaining the refutation. The first point: If, like abandoning a limb bitten by a snake by meditating on it as the source of suffering, even if there is self-grasping, also to my
Tibetan
་ཆགས་པ་དང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་བསྒོམས་པས་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ན། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་པའི་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དཔེ་དགག དོན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་འདི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་བཅོམ་པས་ཁྱོད་འདོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་པ་བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་འདོར་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བདུན་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་འདོར་མི་སྲིད། །བདག་གི་འདོར་ན་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མེད། །བདག་འཛིན་ཡོད་ན་བདག་གིར་ཆགས་པ་འབྱུང་། །སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པའི་རྩོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །བདག་སྐྱོན་མེད་ན་ཆགས་དང་བྲལ་ཡུལ་མེད། །སྐྱོན་ཅན་ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་མི་ནུས། །རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་པས་སྤོང་མི་ནུས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་བྲལ་མེད། །བདག་གིར་འཛིན་པ་བཅོམ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ལ་རང་གིར་འཛིན་པའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་པོ་ལ་སོགས་བདག་གི་བ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་ཏེ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་སེན་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་མ་བཟུང་བས་ཡིད་འབྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་སྐྲ་སོགས་ལ་རང་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུར་བཟུང་བས་ཞེན་བཅས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་བཅོམ་པ་དགག །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་བཅོམ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བས་རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་སོགས་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་རང་གི་བའི་བློ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རང་གི་བའི་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ནི་བདག་དང་འདུ་སོགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡིན་ལ། འབྲེལ་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་སྟེ། བྱེ་བྲག་པ་འགོག་པའོ། །གྲ
Chinese
如果执著和我的东西被观想为痛苦之因就会被舍弃，那么，必定执著于我的这种遍（一切情况）不成立，如果这样问难。第二（部分）分二：破例证，破意义。第一（破例证）是：被蛇抓住的肢体，这个是所立宗。你仅仅通过观想为痛苦是不会被舍弃的，因为是通过摧毁我的东西的想法你才舍弃它的，反过来说，对于有我的东西的想法，你是不会舍弃它的。第二（破意义）分七：如果存在执我，就不可能舍弃。如果舍弃我的，就没有我的自性。如果存在我执，就会产生对我的东西的执著。观想痛苦的努力会变得没有意义。如果我没有过失，就没有脱离执著之处。仅仅知道过失是无法舍弃执著的。因为对因没有损害，所以无法舍弃。第一（如果存在执我，就不可能舍弃）分二：如果存在执我，就没有脱离执著。驳斥摧毁执我的立宗。第一（如果存在执我，就没有脱离执著）是：了知我的东西有过失的具有我执的那个，这个是所立宗。对于那个我的东西，脱离执著是从哪里来的呢？不可能脱离，因为对于我的东西，以什么来遣除认为是自己的想法呢？不可能遣除，因为诸如感官等我的东西是享受的所依，被认为是对自己有益的因。这是周遍关系。因为对于从身体分离的头发、指甲等，不认为是对自己有益的因，所以厌恶之心就会产生，而对于存在于他人身体上的头发等，因为认为是对自己有益的因，所以具有贪恋的想法就会产生，这些都是所有人都现量成立的。第二（驳斥摧毁执我的立宗）分二：驳斥通过观想痛苦来摧毁。驳斥通过产生痛苦来摧毁。第一（驳斥通过观想痛苦来摧毁）是：如果执著于我等，通过观想为痛苦，从而舍弃对它的自己的想法，如果这样，以什么来遣除自己的想法呢？如果这样问难，执著于我等，对于那个，这个是所立宗。即使已经见到是痛苦，也不会舍弃自己的想法，因为对于你来说，产生自己的想法的因，是因为存在我和聚集等的关联，而关联即使已经见到是痛苦，也和以前一样存在。承认这个理由，这是遮破胜论派的观点。གྲ
English
If attachment and what is mine are contemplated as the cause of suffering, they will be abandoned. Then, the pervasion that one is necessarily attached to oneself is not established. If this is questioned. The second (part) has two divisions: refuting the example, and refuting the meaning. The first (refuting the example) is: This limb seized by a snake is the subject. You will not be abandoned merely by contemplating it as suffering, because you abandon it by destroying the thought of what is mine. Conversely, if you have the thought of what is mine, you will not abandon it. The second (refuting the meaning) has seven divisions: If there is grasping at what is mine, it is impossible to abandon it. If what is mine is abandoned, there is no characteristic of what is mine. If there is self-grasping, attachment to what is mine will arise. The effort of contemplating suffering will become meaningless. If the self has no faults, there is no place to be separated from attachment. Knowing faults alone cannot abandon attachment. Because there is no harm to the cause, it cannot be abandoned. The first (if there is grasping at what is mine, it is impossible to abandon it) has two divisions: If there is grasping at what is mine, there is no separation from attachment. Refuting the establishment of destroying grasping at what is mine. The first (if there is grasping at what is mine, there is no separation from attachment) is: That which has self-grasping, knowing what is mine as faulty, is the subject. Where does the separation from attachment to that which is mine come from? It is impossible to be separated, because what will dispel the thought of considering what is mine as one's own? It is impossible to dispel, because what is mine, such as the senses, is the basis of enjoyment and is regarded as the very cause of benefiting oneself. This is a pervasive relationship. Because for hair, nails, etc., separated from the body, they are not regarded as a cause of benefiting oneself, so a mind of aversion will arise. And for hair, etc., existing on another's body, because they are regarded as a cause of benefiting oneself, a mind with attachment will arise. All of this is manifestly established by everyone. The second (refuting the establishment of destroying grasping at what is mine) has two divisions: Refuting destruction by contemplating suffering. Refuting destruction by generating suffering. The first (refuting destruction by contemplating suffering) is: If one is attached to oneself, etc., by contemplating it as suffering, thereby abandoning the thought of it as one's own, then what will dispel one's own thought? If this is questioned, attachment to oneself, etc., for that, this is the subject. Even if it has been seen as suffering, one will not abandon one's own thought, because for you, the cause of the arising of one's own thought is because there is a connection of oneself and aggregates, etc., and the connection remains the same as before, even if it has been seen as suffering. The reason is accepted. This is refuting the view of the Vaisheshika school. གྲ