Tibetan
་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཏེ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ཡིས་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡི་བློ་ལྡོག་ཀྱང་བདག་གི་བ་དེ་ལ་གཏན་ནས་ཆགས་བྲལ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་གཞན་དག་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱར་འཛིན་པའི་ཁྱད་ཡོད་ན་བླང་བྱ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བའི་ཆགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་དོར་བྱ་སོགས་ཡུལ་ཀུན་ལ་ཆགས་པའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་འདོད་ལྡན་ལ་ལ་བུད་མེད་གཅིག་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བས་ཆགས་པ་མངོན་གྱུར་ལོག་ཀྱང་བུད་མེད་གཞན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་པས་དེ་རྒྱུར་བྱས་ནས་སྔར་གྱི་བུད་མེད་དེ་ལའང་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་སྐྱོན་བཅས་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཆགས་པའང་སྐྱོན་མེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་བདག་གི་བ་རྣམས་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པས་དེ་དག་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འགྲོ་བ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་གསུམ་པོ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ན་གཞན་གཉིས་སྐྱོན་མེད་དུ་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་ཅན་ཆགས་པ་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་དེར་ཆགས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པས་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་བདག་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆ་ནས་སྐྱོན་མེད་ཡིན་པ་སྡུད་དོ། །འོ་ན་བདག་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་དུ་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་ཙམ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་བདག་གི་བ་གང་ལ་དེ་ཆགས་པ་བྲལ་ཏེ་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། བདག་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་དེར་ཡང་བདག་དེའི་སྐྱོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་ན། བདག་གི་བ་ལ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་ད
Chinese
以前也是现量成立的，即使那样，也没有对它的贪著和分离。第二种情况是：如果见到痛苦就会贪著和分离，因为见到某些境的过患，就会见到对它的贪著和分离。如果这样问，有我执者，如果见到我所的过患，见到过患的刹那，虽然对它的贪著之心会退转，但对我所永远不会变成贪著分离，因为对其他境有贪著。这是周遍的，一般来说，如果对某些境有应取和应舍的差别，那么从一个应取产生的贪著，在因的种类生起时，以前的应舍等就会变成对一切境贪著的种子。例如，有些贪欲者见到一个女人的过失，贪著虽然现前退转，但因为对其他女人有贪著，所以以此为因，对以前的那个女人也会生起贪著。第五，分二：立宗太过，驳斥免责。第一：补特伽罗，对于轮回的具有过患的法，哪里会变成贪著分离呢？不会变成贪著分离，因为我是没有过患的，它的境的贪著也是没有过患的，能成立的“我所”等也是没有过患的，因为那些不是贪著和分离的对象。这是周遍的，因为有情即轮回的法也仅仅是那三者而已。承认了前面的宗法，因为如果我是没有过患的，那么其他二者也理应成为没有过患的。第二：境的贪著没有过患的理由不成立，因为对我的贪著是痛苦的根本，所以也是具有过患的。虽然这样问，但“也”字是总摄从我所的境的方面来说是没有过患的。那么我，是有法，应是具有过患的，因为是痛苦的根本，这对于你也是同样的。如果承认，那么解脱的希求者，仅仅以具有过患为理由，对于我所，他会贪著分离吗？不会分离，因为对于我具有过患，对于那个我的过患也没有贪著分离。第六，如果是我所上见到功德而产生的执著，那么在我所上见到过患就会毁灭
English
Previously, it was also established by direct perception, but even so, there is no attachment to it and no separation from it. The second case is: if suffering is seen, there will be attachment and separation, because seeing the faults of some objects, one will see the attachment and separation from them. If you ask this, those with self-grasping, if they see the faults of what is mine, at the moment of seeing the faults, although the mind of attachment to it will turn back, what is mine will never become attachment-separation, because there is attachment to other objects. This is pervasive, generally speaking, if there is a difference between what should be taken and what should be abandoned for some objects, then the attachment arising from one that should be taken, when the types of causes arise, the previous ones that should be abandoned, etc., will become the seeds of attachment to all objects. For example, some lustful people see the faults of one woman, and although the manifest attachment turns back, because there is attachment to other women, taking this as the cause, attachment will arise to the previous woman as well. Fifth, there are two parts: stating the overextension and refuting the disclaimer. First: the person, for the samsaric dharma with faults, where will it become attachment-separation? It will not become attachment-separation, because I am without faults, and the attachment of its object is also without faults, and the establishers, such as "what is mine," are also without faults, because those are not the objects of attachment and separation. This is pervasive, because sentient beings, that is, the samsaric dharma, are only those three. The previous reason is admitted, because if I am without faults, then the other two should also logically be without faults. Second: the reason that the object's attachment is without faults is not established, because the attachment to me is the root of suffering, so it is also with faults. Although asked in this way, the word "also" is a summary of the aspect of the object of what is mine, saying that it is without faults. Then I, the subject, should be with faults, because it is the root of suffering, which is the same for you as well. If you admit it, then the seeker of liberation, just because of having faults, will he be attached and separated from what is mine? He will not be separated, because for me having faults, there is no attachment-separation for the faults of that me. Sixth, if it is the clinging that arises from seeing the qualities on what is mine, then seeing the faults on what is mine will destroy it.
Tibetan
གོས་ནའང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། སྐྱོན་ཡོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱི་དབང་སོགས་དག་ལ་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་དང་ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་ལ་སོགས་པའི་བདག་གི་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ཡང་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བའི་བློ་ཡིན་ལ། དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། བདག་གི་བ་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའང་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཁོ་ནས་མིན་པར་ཐལ། བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཡོན་ཏན་མིན་པ་སྐྱོན་མཐོང་བས་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི། གཞན་ཡང་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པའི་བསྒྲུབས་པས་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུ་བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བདག་གི་བ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བདག་ལ་ཆགས་པས་བདག་གི་བ་དེར་ཡང་ཆགས་པ་མཐོང་བ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་དབང་བདག་ཐ་དད་ཤེས་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ནི། གྲངས་ཅན་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་ཆགས་ཡུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ན་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེ། དེ་དག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་བྲལ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས་བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིས་བདག་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་དབང་སོགས་མཆོག་གཞན་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་རྟག་པར་མཐོང་ཡང་དབང་སོགས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཤེས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆགས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་ཀྱང་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཡུལ་དང་སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་དུ་ཤེས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན
Chinese
对于衣物等我所拥有的事物产生贪执，这是有法。仅仅因为看到我所拥有事物的功德而产生贪执并非如此，因为在不知好坏的幼儿和牲畜等身上也能看到你的存在；因为在你自己的有缺陷的感官中也存在你的存在；因为即使具有功德，但在其他人的衣物等事物上你也不存在；因为即使看到已逝去和从身体脱落的头发等我所拥有的事物具有功德，你也不存在。如果说，产生我所拥有事物的贪执的原因是我所拥有的想法，而这想法是从看到功德而产生的，所以通过修习痛苦来舍弃它。那么，对于我所拥有的事物产生我所拥有的想法的原因也是有法。并非仅仅因为看到我所拥有事物的功德，因为在幼儿等身上也有你的存在，因此也是同样的理由。因此，人是有法。因为看到衣物等事物的缺点而非功德，所以也不能舍弃对衣物等事物的我所拥有的想法，因为我所拥有的想法也不是从看到功德而产生的。第七，此外，通过修习我所拥有的事物为痛苦的修习，对于我所拥有的事物的贪执如何造成损害呢？因为它不会造成损害。因为它的原因是对我的贪执，而对我的贪执是没有损害的。这是周遍的，因为对于我所拥有的事物不存在的功德，是通过对虚构的我的贪执，从而也看到对那里的我所拥有的事物的贪执。第二，通过了解衣物和我不同而不能舍弃，数论派说：贪执不是从看到功德而产生的，而是当自性贪执的对象和补特伽罗执为一体时，才会对那个对象产生贪执。如果了解它们是不同的，就会脱离贪执。那么，普通的人们都是有法。应该脱离对衣物等的贪执，因为你们通过这个了解了我与衣物等是不同的，因为即使不希望我变成另一个人，也仍然追求获得其他的衣物等殊胜之物，并且因为即使看到我是常恒的，也仍然具有了解衣物等是生灭之法的想法。因此，贪执是有法。也不是因为将对象和补特伽罗视为一体而产生的，因为即使了解对象和补特伽罗是不同的，你仍然存在产生，因此。
English
Attachment to possessions such as clothing is the subject. It is not the case that attachment arises solely from seeing the qualities of possessions, because you are seen even in infants and livestock who do not know the difference between good and bad; because you exist even in one's own defective senses; because even if there are qualities, you do not exist in the possessions of other people; and because even if one sees qualities in possessions such as hair that has fallen from the body, you do not exist. If it is said that the cause of attachment to possessions is the thought of possession, and that this thought arises from seeing qualities, so one abandons it by meditating on suffering, then the cause of the arising of the thought of possession in possessions is also the subject. It is not the case that it arises solely from seeing the qualities of possessions, because you exist even in infants, etc., for the same reason. Therefore, a person is the subject. Because one sees faults rather than qualities in possessions, one does not abandon the thought of possession towards possessions, because the thought of possession does not arise from seeing qualities. Seventh, furthermore, how does the accomplishment of meditating on possessions as suffering harm attachment to possessions? It does not harm it, because its cause, attachment to the self, is without harm. This is pervasive, because the qualities that do not exist in possessions are seen as attachment to those possessions through attachment to the imputed self. Second, one cannot abandon by knowing that clothing and the self are different. The Samkhyas say: Attachment does not arise from seeing qualities, but if one holds nature, the object of attachment, and the person as one, then attachment arises towards that object. If one knows that they are different, one will become free from attachment. Then, all ordinary people are the subject. One should be free from attachment to clothing, etc., because you know through this that the self is different from clothing, etc., because even though one does not want the self to become another, one still seeks to obtain other excellent clothing, etc., and because even though one sees the self as permanent, one still has the thought of knowing that clothing, etc., are subject to arising and ceasing. Therefore, attachment is the subject. It is not caused by seeing the object and the person as one, because even if one knows that the object and the person are different, you still exist in arising, therefore.