Tibetan
་བདག་གི་བར་ཆགས་བའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་གིར་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་དམིགས་པ་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བས་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་ཆགས་བྲལ་མིན་པར་བསྟན། ཆགས་བྲལ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཡུལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་ཅན་གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་ཡིན་གྱི་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེའང་ཆགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐབས་གཞན་བདེ་བ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་འདོད་མི་འདོད་མེད་པར་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ཙམ་སྙོམས་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གུས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཙནྡན་གྱིས་བྱུག ཅིག་ཤོས་སྡང་བས་སྟེའུས་ཤ་བཅད་པ་དག་ལ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆགས་བྲལ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་བླང་དོར་དུ་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། འོ་ན་དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་བྱར་གསུངས་པ་ཡིན་ཅིང་། ངེད་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་
Chinese
如果问：执著于我的原因是什么呢？执著于我的那个法，是您执著于我的原因。因为仅仅是您的存在，就能从产生所缘的识之内的支分，如根等，以自性随之生起执著于我的缘故。第三，从痛苦中生厌离而不能舍弃，分为两点：显示厌离不是离贪，以及破除没有离贪的过失。第一点是：如果认为，因为见到根等是痛苦，从而对它生起厌离，并因此而远离对该境的贪执，那么，具有我执的某人，像这样见到某些境是痛苦而生起的厌离，那个厌离法，是与嗔恨相应的，而不是离贪。因为那时也有贪执，因为从痛苦中寻求其他时候的安乐的缘故。因此，具有厌离之相的那个嗔恨法，仅仅存在于痛苦存在的时候，因为是痛苦之因，即是果的缘故。而且，如果那个痛苦消失，那么它将再次依赖于其自身的本性，即具有贪执的本性。第二点是：如果认为，那么离贪是不可能的吗？对于一切可爱与不可爱的对境，没有喜欢与不喜欢，具有平等与平静的补特伽罗法，被称为离贪，因为他舍弃了对境的应取与应舍的执著。如果问：达到何种程度的平静才能被称为离贪呢？一个人恭敬地用旃檀涂抹身体的一侧，另一个人因憎恨而用斧头砍割身体，对于这些，没有贪执和愤怒，平等安住，那个法，被称为离贪，因为您是舍弃了执著应取与应舍之相的基础。第四，破除与所说痛苦应修相违的观点：如果认为，那么观修根等为痛苦，以及对痛苦生起厌离不是离贪，那么，这与经中所说痛苦应修相违背，世尊法，不是考虑到痛苦的痛苦而说痛苦应修，而是考虑到行苦而说痛苦应修。而且，我们的行苦也在集起的时候
English
If asked, what is the cause of attachment to myself? That dharma of attachment to myself, is the cause of your attachment to me. Because merely your existence can, from the arising of the object-cognizing consciousness within the branches, such as the faculties, naturally give rise to attachment to me. Third, being unable to abandon due to aversion arising from suffering, is divided into two points: showing that aversion is not detachment, and refuting the fault of not having detachment. The first point is: if it is thought that because one sees the faculties etc. as suffering, aversion arises towards them, and thus one becomes detached from that object, then, a person with self-grasping, who in this way sees some objects as suffering and arises aversion, that dharma of aversion, is associated with hatred, and is not detachment. Because at that time there is also attachment, because one seeks happiness at other times from suffering. Therefore, that hatred which has the characteristic of aversion, only exists as long as suffering exists, because it is the cause of suffering, that is, the result. Moreover, if that suffering disappears, then it will again rely on its own nature, that is, the nature of having attachment. The second point is: if it is thought that detachment is impossible, then, for all objects that are lovely and unlovely, without liking or disliking, a person who has equality and equanimity, is called detachment, because he has abandoned the grasping of objects as to be taken and to be rejected. If asked, to what extent of equanimity is called detachment? One person respectfully anoints one side of the body with sandalwood, another person angrily cuts the body with an axe, for these, without attachment and anger, remaining equally, that dharma, is called detachment, because you are the basis of abandoning the grasping of what should be taken and what should be rejected. Fourth, refuting the view that contradicts the statement that suffering should be cultivated: if it is thought that, then contemplating the faculties etc. as suffering, and aversion to suffering is not detachment, then, this contradicts the statement in the sutras that suffering should be cultivated, the Blessed One dharma, did not say that suffering should be cultivated considering the suffering of suffering, but said that suffering should be cultivated considering the suffering of conditioning. Moreover, our suffering of conditioning is also at the time of arising
Tibetan
བཤད་པའི་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སྲིད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་མ་དག་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་རྒྱུའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྡུག་བསྔལ་དུ་འཆད་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་འདིར་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁོ་ནས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བའི་རྟེན་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། དོན་གཞན་དང་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒོམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས། སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པ་ལས་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་གསུངས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདེ་བ་ཡིན་ནམ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལགས་སོ། །མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ། །འདི་ནི་ངའི་འོ། །འདི་ནི་བདག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ལྟ་བར་རིག་པ་ཡིན་ནམ། བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཆགས་བྲལ་མིན་ན་འཁོར་བར་འཁོར་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསུམ་ལྡན་འཁོར་བ་པ་རུ་བསྟན། །གསུམ་ལྡན་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་མིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ལ་སྲིད་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། བདག་གི་བ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་ལས་སོག་པའི་རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་ཆགས་བྲལ་མིན་དང་ཞེས་པ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། གྲོལ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེ་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ཉིད་ནི་མི་འདོད་པ་སྟེ་དོར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱོད་འདོད་པ་དེའི་བདག་ཀྱང་
Chinese
所说的（苦）因的主要因素仅仅是生于有漏的蕴，而不是苦苦本身。这里，如果说先前那些刹那生灭的事物因受制于因，所以是痛苦，这是没有区分宗派的观点。因为在经部宗这里，无漏的有为法也同样受制于因。普遍来说，修习行苦，法性，你并非仅仅由此就能解脱，因为你仅仅是证悟与他法和合的无我的见解的所依，并且通过证悟与他法和合的我的空性之见解才能解脱。其余的修习，如修习无常、痛苦等，都是为了生起证悟空性的见解，因此，世尊也说，从了悟无常而了悟痛苦，从了悟痛苦而了悟无我。如经中说：诸比丘，譬如，色是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常的，是快乐还是痛苦？尊者，是痛苦。凡是无常、痛苦和变异之法，认为这是我，这是我的，这是我所，这样观察是合理的吗？尊者，那是不合理的。第三，如果不离贪著，就会在轮回中流转，这有两方面：显示具有三者是轮回者，如果不具足三者，则有太过之过。第一方面是：执著我所为痛苦的具有我执者，法性，成为轮回者，不可能获得解脱。因为他是没有从烦恼和业中解脱出来的那种人，因为他没有脱离对我的贪著，具有对我的执着，并且为了获得我所而依赖于积累业的一切行为。第二方面是：如果认为获得解脱时，因为没有对我所的贪著，所以不离贪著的说法不成立，那么，获得解脱时，法性，也不可能有我所的享用者，因为我所本身是不被期望的，因为它已经被舍弃了。如果承认，那么在获得解脱时，你所承认的那个的拥有者也
English
The main factor of the spoken (suffering) cause is only the aggregates born of contaminated existence, not suffering itself. Here, if it is said that those momentary things that arise from causes are suffering because they are subject to causes, this is a view that does not distinguish between schools. Because in the Sautrāntika school, even uncontaminated conditioned phenomena are also subject to causes. In general, meditating on the suffering of conditioning, Dharma, you are not liberated by this alone, because you are only the basis for the view of realizing the selflessness that is combined with other phenomena, and liberation is achieved through the view of realizing the emptiness of the self that is combined with other phenomena. The remaining meditations, such as meditating on impermanence, suffering, etc., are all for the purpose of generating the view of realizing emptiness, therefore, the Blessed One also said that from realizing impermanence, one realizes suffering, and from realizing suffering, one realizes selflessness. As it is said in the sutra: Monks, for example, is form permanent or impermanent? Venerable, it is impermanent. Whatever is impermanent, is it happiness or suffering? Venerable, it is suffering. Is it reasonable to regard whatever is impermanent, suffering, and subject to change as 'This is me, this is mine, this is my self'? Venerable, that is not reasonable. Third, if one does not abandon attachment, one will wander in samsara, which has two aspects: showing that having the three is a samsaric being, and if one does not have the three, there is the fault of being too extreme. The first aspect is: the one who clings to the 'mine' as suffering, the one who has self-grasping, Dharma, becoming a samsaric being, it is impossible to obtain liberation. Because he is the kind of person who has not been liberated from afflictions and karma, because he has not abandoned attachment to the self, has attachment to the 'mine', and relies on all actions of accumulating karma in order to obtain the 'mine'. The second aspect is: if it is thought that when liberation is attained, because there is no attachment to the 'mine', the statement of not abandoning attachment is not established, then, when liberation is attained, Dharma, there can be no enjoyer of the 'mine', because the 'mine' itself is not desired, because it has been abandoned. If it is admitted, then at the time of attaining liberation, the owner of what you admit is also