Tibetan
རྣམ་ངེས་ལས། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ལེའུ་མེད་པས་མངོན་སུམ་དང་པོར་འཆད་ཅིང་། འདིར་རང་དོན་དང་པོར་འཆད་པའི་ཁྱད་པར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྩོམ་པ་པོའི་དགོངས་པའོ། །འདི་དང་ཚུལ་འདྲ་བའི་བཤད་པ་ནི་ཡ་མཱ་རིས། འཆད་པར་འགྱུར་བ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྟན་པ་མ་རྟོགས་པར་བདེ་བླག་ཏུ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་པོར་བཤད་རིགས་སོ་ཞེས་དང་། ཉི་མས། དེ་ལྟར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ལེའུ་གཉིས་པ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསལ་བར་བཤད་པ་མཛད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་གཉིས་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པའི་ངོས་འཛིན་མི་འདྲ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་བདེན་བཞིའི་སྟེང་གི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་དོན་དང་། རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་དོན་མ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་དཔག་དེ་ལའང་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་ལོག་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་མཐོང་བས། དེ་དག་བསལ་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རང་འགྲེལ་དང་བཅས་ཏེ་ཞིབ་ཏུ་བཤད་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་དོན་ལ་རང་འགྲེལ་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་དང་པོར་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཚུལ་གཅིག་ནས་དྲུག་གི་བར་ཉི་ཚེའི་ཚུལ་གཞན་འདོད་པ་དང་། གྲངས་ངེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་དཔོག་པ་དང་། རོ་ལས་གཟུགས་དཔོག་པ་གསུམ་པོ་ལས་གཞན་དུ་འདོད་པ་དང་། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་སྐབས་སུ་འབྲེལ་བ་མ་ངེས་ཀྱང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་། དུ་བ་མེ་མེད་བརྒྱ་བྱིན་སྤྱི་བོ་ལས་བྱུང་བས་མེ་དུ་ལ་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྗེས་འགྲོ་འགྲུབ་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འདོད་པ་དང་། བྱས་མི་རྟག་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དང་། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ན་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་མི་འཐད་པར་འདོད་པ་དང་། དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྒྲ་རྟོག་ཡུལ་ལ་དངོས་དབང་གིས་འཇུག་པར་འདོད་པ་དང་། དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྒྲས་རང་མཚན་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་སྒྲ་རྟོག་གི་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྐབས་སུ་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས
Chinese
在《释量论》中，因为没有区分有义和无义的章节，所以首先讲解现量。在这里，首先讲解自义的特殊之处，也是可以理解的，这是作者的意图。与此相似的说法是雅玛瑞（地名）。将要讲解的四圣谛中，因为不理解比量就不能轻易理解，所以应该首先讲解比量。如尼玛（人名）所说：“因此，为了进入四圣谛，对比量进行分类，为了展示它，所以清晰地阐述了第二章的礼敬偈。”这两种说法是这样的。然而，有义和无义的认识不同，因为这两种观点认为四圣谛上的无常等十六种是有义的，常等十六种是无义的。对于比量，也看到了自他宗派的许多错误观念，为了消除这些错误观念，以正确的方式进行分类，所以详细地讲解了自释。这是为自义作自释的理由，而不是首先展示的理由。那么，错误观念是什么样的呢？在正确因的定义中，有人认为从一种到六种之间存在其他不完整的形式。在数量确定的情况下，有人认为除了从原因集合中可以推断结果，以及从味道可以推断形状这三种情况之外，还有其他情况。在因法关系的案例中，有人认为即使关系不确定，只要在不相似的一方没有看到，就可以成立反驳。有人认为，即使烟从梵天（བརྒྱ་བྱིན།，梵文：Śakra，梵文罗马拟音：Śakra，汉语字面意思：能天主）的头顶产生，没有火，也不能成立火和烟的反驳，只要后行成立，就可以认为是因果关系。有人认为，即使所作、无常、实体是不同的，也可以认为是自性因的因法。有人认为，如果自性相同，则因和有因是不合理的。作为它的分支，有人认为声音通过直接权力进入认知对象。作为它的分支，有人认为声音直接表达自相。有人认为，清晰、实体相同和实体不同的共相是认知的根源。在自性因的分类中，存在是理由。
English
In the Pramāṇavārttika, because there is no chapter distinguishing between meaningful and meaningless, direct perception is explained first. Here, the unique distinction of explaining self-interest first can also be understood, which is the author's intention. A similar explanation to this is Yamāri (a place name). In the Four Noble Truths that will be explained, since one cannot easily understand without understanding inference, inference should be explained first. As Nyima (a person's name) said, "Therefore, in order to enter the Four Noble Truths, inference is classified, and in order to show it, the second chapter's verse of homage is clearly explained." These two statements are like this. However, the recognition of meaningful and meaningless is different, because these two views consider the sixteen impermanent qualities, etc., on the Four Noble Truths to be meaningful, and the sixteen permanent qualities, etc., to be meaningless. Regarding inference, many wrong conceptions of self and other schools are also seen. In order to eliminate these wrong conceptions and classify them in the correct way, a detailed explanation with self-commentary is given. This is the reason for writing a self-commentary for self-interest, not the reason for showing it first. So, what kind of wrong conceptions are there? In the definition of a correct reason, some people think that there are other incomplete forms from one to six. In the case of definite numbers, some people think that there are other cases besides the three cases of inferring the result from the collection of causes and inferring the shape from the taste. In the case of the relationship between the sign and the property, some people think that even if the relationship is uncertain, as long as it is not seen on the dissimilar side, the reversal can be established. Some people think that even if smoke comes from the head of Śakra (བརྒྱ་བྱིན།，梵文：Śakra，梵文罗马拟音：Śakra，English literal meaning: Lord of the Gods) without fire, the reversal of fire and smoke cannot be established, but as long as the subsequent occurrence is established, it can be considered a cause-and-effect relationship. Some people think that even if what is made, impermanent, and entity are different, they can be considered the sign property of the nature sign. Some people think that if the nature is the same, then the sign and the sign-possessor are unreasonable. As a branch of it, some people think that sound enters the object of cognition through direct power. As a branch of it, some people think that sound directly expresses the self-characteristic. Some people think that clear, same entity, and different entity universals are the cause of cognition. In the classification of the nature sign, existence is the reason.
Tibetan
་ཡིན་ན། ཡོད་པ་སྒྲུབ་ཆོས་སུ་མཚུངས་པར་འདོད་པ་དང་། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་བཅོས་ལས་མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གི་སྐབས་སུ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང་། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མི་སླུ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་རིག་སྒྲ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་འདོད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་དགག་པ་ནི་གཞུང་གི་སྐབས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་འབྱུང་ངོ་། ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ། རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། དེ་ཉིད་རིམ་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། རྗེས་དཔག་རྣམ་གཉིས་རང་དོན་ནི། །ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ལས་དོན་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། དེ་ལ་གྲངས་དུར་ངེས། གོལ་ས་གང་ཞེ་ན། ཕྱོགས་བཏགས་པ་བ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། ཕྱོགས་བཏགས་པ་བ་དེའི་ཆར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་རྟགས་ལ་ཁྱབ་པའི་རྗེས་འགྲོ་དང་། དེས་འཕངས་པའི་ལྡོག་པ་ཚང་བ་ཡི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་དུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་གསུམ་ཁོ་ནར་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་ལས་འཕྲོས་ནས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་། ཆོས་ལས་འཕྲོས་ནས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་བར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས་འབྱུང་བ་ལས་རྣམ་འགྲེལ་དུ་འདིའི་རང་འགྲེལ་ལས་དང་པོ་དང་། གཞན་དོན་ལེའུར་ཕྱི་མ་འབྱུང་ལ། རྣམ་ངེས་ལས་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་འབྱུང་བ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་དོན་ངེས་པ་ལ་མི་དགོས་ཁ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་དེ་ལས་གཞན་ཏེ་མ་གྲུབ་རྟགས་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་བརྩི་བའི་གཞི་མེད་ཅིང་འགལ་བ་དང་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་ཅན་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་རིམ་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད། མཐའ་དཔྱད་པ། གཉིས་
Chinese
如果是这样，就认为存在的事物与所要证明的法相同，在未见的理由的情况下，就认为仅仅根据论典中未见就能确定不存在，在似是而非的理由的情况下，就认为从能表达的音声中就能成立所要表达的意义，以及认为以非人所造和对一方不欺骗的理由，就能认为吠陀是具有真实意义的。对这些的驳斥将在正文的章节中依次出现。 中间讲述章节的正文本身。 简略地展示了理由的分类。 第二部分分为两部分：简略地展示理由的分类，以及依次详细地解释它。第一部分是：总的来说，“现量和比量两种，自利的是，从具有三相的理由中见到意义。”这里所说的比量的所依，具有三相的理由是怎样的？对此，数量是否确定？错谬之处在哪里？如果想要了解作为所立方的有法，那么成立为有法的法，以及以对作为所立方的那个的范畴所假立的所要成立的法遍及理由的随同，以及由此引出的反面周遍都具备的因，就是有法，是比量的所依，因为是具备三相的因。具备三相的因，数量确定为仅仅是果、自性、不可得因这三种，因为成立为有法之法，并且与所要成立的法具有无则不生的关系的因，数量确定为只有这三种。从“有法之法”中的“有法”引申出，以有法的名称来称呼法和有法的三种法，以及从法引申出，作为理由所立的同品不随同的过失的辩论的避免，这两者出现，其中在《释量论》中，在本论的自释中出现第一个，在为他义品中出现后一个，而在《量决定论》中则相反地出现，这两者都是为了必须知道有法之法的意义的确定是不需要争论的意义。似是而非的理由是与无则不生确定性不同的，因为未成立的理由，由于有法之法未成立，所以没有计算无则不生的基础，并且相违和不确定的理由，由于无则不生不确定性本身就成了有过失的缘故。 依次详细地解释它。 结尾的辨析。 第二
English
If so, it is considered that the existing thing is the same as the dharma to be proven, and in the case of the unobserved reason, it is considered that the absence is definitely proven only by the unobserved in the treatise, and in the case of the fallacious reason, it is considered that the meaning to be expressed is established from the expressing sound, and that the Vedas are considered to have true meaning by the reason of being uncreated by a person and not deceiving one side. The refutation of these will appear sequentially in the chapters of the text. In the middle, the text of the chapter itself is explained. The classification of reasons is briefly shown. The second part has two parts: briefly showing the classification of reasons, and explaining it in detail in sequence. The first part is: In short, "The two kinds of inference, for oneself, are seeing the meaning from the reason with three aspects." What is the reason with three aspects, which is the basis of inference mentioned here? Is the number definite for this? Where is the mistake? If you want to know the subject that is the proponent's side, then the dharma that is established as the dharma of the subject, and the concomitance that the dharma to be proven, which is established on the category of that proponent's side, pervades the reason, and the complete counter-pervasion derived from it, that is the reason, is the subject, and is the basis of inference, because it is the reason with three aspects. The reason with three aspects is definitely numbered as only these three kinds of reasons: effect, nature, and non-observation, because the reason that is established as the dharma of the subject, and has a definite relationship of non-arising without the dharma to be proven, is definitely numbered as only these three. From the "dharma of the subject," the three dharmas that call the dharma and the subject by the name of the subject, and from the dharma, the avoidance of the debate of the fault of the similar class not following, which is established as the reason, these two arise, of which the first appears in the self-commentary of this in the Pramāṇavārttika, and the latter appears in the chapter for others, while in the Pramāṇaviniścaya it appears in reverse, both of which are for the meaning that it is necessary to know that the determination of the meaning of the dharma of the subject is without dispute. The fallacious reason is different from the certainty of non-arising without, because the unestablished reason, since the dharma of the subject is not established, there is no basis for calculating non-arising without, and the contradictory and uncertain reasons are faulty because of the uncertainty of non-arising without itself. Explaining it in detail in sequence. Final analysis. Two