Tibetan
་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་མདོའི་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཁོ་ན་ལ་བཞེད་པར་སྣང་སྟེ། ལེའུ་གསུམ་པའི་མཚམས་སྦྱར་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོར་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་གོང་མ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ལེའུ་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཟིན་ནས། དེ་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་སྨོས་པར་གསུངས་ཤིང་། ཚད་མ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་ལོག་རྟོག་བཞི་མཐོང་བར་གསུངས་པའི་ལོག་རྟོག་བཞི་པོ་ནི་གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ནས་འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་བར་གྱིས་རྫོགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་གསུམ་ལེའུ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་གྲངས་སོགས་བཞི་བསྟན་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་བསྟན་པའི་དོན་ཏེ། འགྲེལ་པར། གལ་ཏེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་གྲངས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ལ་རྗེས་དཔག་གི་སྔོན་དུ་རྗེས་དཔག་འཆད་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མི་འཇུག་ཀྱང་། ཀུན་བཏུས་དང་རྣམ་ངེས་ལས་ཀྱང་། རྗེས་དཔག་དང་པོར་འཆད་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་འཇུག་སྟེ། ལོག་རྟོག་རྣམ་བཞི་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་མངོན་གསུམ་ལེའུ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་འདི་ནི་གོང་མ་རྣམས་ལ་ཡང་འཇུག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱན་མཛད་པས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་གོ་རིམ་དང་། གླེགས་བམ་གནས་པའི་གོ་རིམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོའི་གོ་རིམ་ལྟར་བརྩམས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་རང་དོན་ལ་རང་འགྲེལ་ཡོད་པས་ལེའུ་དང་པོར་བཞག་པ་ཡིན་ལ། ལྷ་དབང་བློས་ནི་ལེའུ་གོ་རིམ་ཙམ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། གོ་རིམ་དངོས་ནི་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པའི་གོ་རིམ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། རྒྱན་ལས་གཞན་དོན་ལེའུའི་མཚམས་སྦྱར་དུ་རང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཆད་དེ་གསུངས་པས་སོ། །འདི་ཡང་གཞུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྩམས་པའི་ཚེ་གོ་རིམ་ཇི་ལྟར་བརྩམས་ཀྱང་གླེགས་བམ་གནས་པའི་ཚེ་མགོ་མཇུག་བསྒྲིགས། དེ་བཞག་པ་དེ་ཉིད་གོ་རིམ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་རྣམ་བསལ་ཞིང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་
Chinese
关于正量之体性的论著，似乎认为唯有经部的现量品才是。第三品的连接处说，论师的正量体性论著所说的因是比量，论著的开头，赞颂偈的上半部分，第一品已经说明，那是为了阐述正量的体性，说了“为了二种所量”等等。还说见到正量及其体性论著有四种邪分别，这四种邪分别是从对数量的邪分别到对结果的邪分别之间圆满的缘故。现量品是正量体性论著的意义也在于，显示数量等四种，是显示正量体性清净的意义。释论中说，如果说在显示正量体性时，显示数量等没有意义，不是的，因为那是体性清净的意义。这样说的缘故。对此，虽然不会出现比量之前讲比量之理的过失，但是，在《集量论》和《释量论》中，也会出现首先讲比量之理的过失，因为通过遣除四种邪分别而使体性清净的意义，在那二者的现量品中也是存在的缘故。要知道这个过失对前述论著也同样适用。庄严者认为，论著的写作顺序和经卷放置的顺序二者中，第一个是按照经部的顺序写作的，第二个是因为自义有自释，所以放在第一品。天王慧说，仅仅在品的顺序上也有错误，认为真正的顺序是论著写作的顺序，因为在《庄严论》中，在讲完他义品后，紧接着讲为了自己意义的比量，然后讲为了他人意义的比量。这也不是论著的本意，因为写作时无论按照什么顺序写作，经卷放置时都要整理好首尾，放置好的那个就是真正的顺序，否则“遣除分别之网”等等的说法就...
English
It seems that the treatise on the nature of valid cognition is considered to be only the chapter on direct perception in the Sutra. In the connection of the third chapter, it is said that the cause explained in the treatise on the nature of valid cognition by the teacher is inference, and the explanation of the first half of the verse of praise at the beginning of the treatise has already been shown by the first chapter. That is because it is making an explanation of the nature of valid cognition, and it is said that "for the sake of two objects of measurement" and so on. It is also said that there are four wrong conceptions seen in valid cognition and its nature treatise, and these four wrong conceptions are said to be complete from the wrong conception of number to the wrong conception of result. The meaning of the chapter on direct perception being the treatise on the nature of valid cognition is also the meaning of showing the nature of valid cognition purely by showing the four, such as number. In the commentary, it is said, "If it is said that showing number and so on is meaningless in showing the nature of valid cognition, it is not so, because it is the meaning of the purity of nature." Because it is said so. Although the fault of explaining inference before inference does not apply here, the fault of explaining inference first also applies in the Compendium of Valid Cognition and the Explanation of Valid Cognition, because the meaning of the purity of nature through the removal of the four wrong conceptions also exists in the chapter on direct perception of those two. It should be known that this fault also applies to the previous treatises. The embellisher believes that of the two orders of writing the treatise and placing the volumes, the first is written according to the order of the Sutra, and the second is placed in the first chapter because the self-meaning has a self-explanation. Lhawang Lo said that there is a mistake even in the order of the chapters, and believes that the real order is the order of writing the treatise, because in the Ornament, after explaining the chapter on the meaning of others, it is said that immediately after explaining the inference for one's own meaning, then explaining the inference for the meaning of others. This is also not the intention of the treatise, because no matter what order it is written in, the beginning and end must be arranged when the volumes are placed, and that which is placed is the real order, otherwise the statement of "removing the net of discrimination" and so on...
Tibetan
མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་གཉིས་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུའི་འགོར་འབྱུང་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རང་འགྲེལ་གྱི་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བསྟན་བཅོས་སྤྱི་ལ་མཆོད་བརྗོད་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་མེད་པར་བར་སྐབས་ཀྱི་ལེའུ་གཅིག་ལ་སྦྱར་བ་ནི་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་ཚུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལེའུའི་གོ་རིམ་དང་། གཞུང་འདིའི་ལེའུའི་གོ་རིམ་མོ། །དང་པོ་ནི། མཆོད་བརྗོད་དུ་མཚོན་བྱ་ཚད་མའི་མིང་ཙམ་བསྟན་ནས་མངོན་སུམ་ལེའུའི་ཐོག་མར་དེ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་སྒྲུབ་ཅིང་། དེ་ནས་མངོན་རྗེས་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་འཆད་པ་ནི་མཆོག་དམན་གྱི་གོ་རིམ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་ཀྱང་མཐར་མངོན་སུམ་ལ་ཐུག་ཅིང་། གཞལ་བྱ་ཡང་མཐར་རང་མཚན་ལ་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྗེས་དཔག་གཉིས་ལ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་པོ་འཆད་པ་ནི་རྗེས་དཔག་དངོས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་རང་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་མི་དགོས་ཀྱང་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚེ་སྒྲུབ་ངག་ལ་ལྟོས་པས་དེའི་འོག་ཏུ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་དེ། རྣམ་ངེས་ཀྱང་དགོས་པ་ལྷག་པོ་མེད་པས་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་གཞུང་འདིར་གོ་རིམ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དུ་མི་འཆད་ཅེ་ན། དགོས་པའི་དབང་གིས་རང་དོན་དང་པོར་འཆད་དོ། །དགོས་པ་གང་ཞེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པ་ནི་དོན་ཡིན་ཏེ། བསྟན་ཆོས་འདིའི་བསྒྲུབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགག་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ངོ་བོ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་དགོས་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་ལུགས་འབྱུང་དུ་བཤད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ལ་ནན་ཏན་བྱས་པར་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་གྲུབ་པར་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སྔོན་དུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་བཏུས་དང་།
Chinese
由于赞颂和立誓二者出现在量成立章节的开头，因此会陷入不合逻辑的境地。如果认为那是自释的赞颂和立誓，所以没有过失，那也是不合理的。因为对整个论典没有赞颂和立誓，而只加在中间的某一章节上，这不是印度学者的做法。第二，分为两种：总集的章节顺序和本论的章节顺序。第一种是：在赞颂中只显示了所要表达的量之名称，然后在现量章节的开头，确定其为现量和比量两种。之后，依次解释现量和比量，这是高低的顺序，因为比量最终也归于现量，所量最终也归于自相。然后，在两种比量中，首先解释自义比量，这是因为它是真正的比量。当它依赖于自义时的理由时，不需要立论，但当它依赖于他义时的理由时，需要依赖立论，因此在其后解释他义比量。因为《释量论》也没有多余的必要，所以遵循了这个顺序。第二种是：那么，为什么本论不按照那个顺序来解释呢？因为出于需要，首先解释自义。什么是需要呢？就是薄伽梵是量士夫是真实的，因为这是本论最终要证明的。与此相反的是不真实的，因为这是本论最终要驳斥的。区分它们，就是驳斥对本体的错误认识，认为没有量士夫，从而证明了所有需要的意义，即全知的一切智者。驳斥对论证的错误认识，认为没有论证，以及认为没有努力去做，从而以四种方式解释了论证，从而证明了有论证，并以相反的方式解释了努力去做论证的方法。这些都依赖于事物力量的比量，因此在量成立中，在区分真实和不真实之前，先解释自义比量。这样做的话，就与总集相符。
English
Because both the homage and the pledge to compose appear at the beginning of the chapter on the establishment of validity, it would be illogical. If it is thought that it is the homage and pledge to compose of the self-commentary, so there is no fault, that is also unreasonable. Because there is no homage and pledge to compose for the entire treatise, but only added to one chapter in the middle, this is not the way of Indian scholars. Secondly, there are two types: the order of chapters in the Compendium, and the order of chapters in this treatise. The first is: In the homage, only the name of the validity to be expressed is shown, and then at the beginning of the chapter on direct perception, it is determined that it is divided into direct perception and inference. Then, explaining direct perception and inference in order is the order of high and low, because inference ultimately leads to direct perception, and the object to be measured ultimately leads to self-character. Then, among the two inferences, the self-benefit inference is explained first, because it is the real inference. When it relies on the reason in the case of self-benefit, there is no need for a statement of proof, but when it relies on the reason in the case of other-benefit, it needs to rely on a statement of proof, so the other-benefit inference is explained after that. Because the Pramāṇavārttika also has no superfluous need, this order is followed. The second is: Then, why does this treatise not explain the order in that way? Because of the need, the self-benefit is explained first. What is the need? It is that the Bhagavan is a valid person is true, because this is the ultimate thing to be proven in this treatise. The opposite of that is untrue, because this is the ultimate thing to be refuted in this treatise. Distinguishing them is to refute the wrong conception of the entity, thinking that there is no valid person, thereby proving all the meanings of the need, that is, the omniscient all-knower. Refuting the wrong conception of the proof, thinking that there is no proof, and thinking that there is no effort to do it, thereby explaining the proof in four ways, thereby proving that there is proof, and explaining the method of making effort to do the proof in the opposite way. These all rely on the inference of the power of things, so in the establishment of validity, before distinguishing between true and untrue, the self-benefit inference is explained first. By doing so, it is in accordance with the Compendium.